سلام
باز باران
با نواهای غم انگیز
قطره قطره
نُت به نُت
بی بهانه
با ترانه
می چکد بر بام ِ خانه
می خورَد بر بام ِ احساس،می رود تا دل ِ های های!
باز باران با ترانه
در شبی پر از بهانه
بر من و گریه و گریه
قطره قطره
خط به خط
واژه به واژه
دانه دانه
خاطره می بارد یکی از دیگری آبی تر ،زلال تر ،همه اش خیس !
همه اش آبستن ِ بغض ، همه اش آماده به هق هق!
همه اش یادآور ِ آمدنت که به خدا هنوز هم نمی دانم از کدام جادّه،کدام راه ،کدام بیراه
آمدی و با آمدنت بذر اِبتلا آوردی و تمام سرزمین ِ دلم را بارور کردی به از تو دچار بودن!
یادگار نگاهت به چینی ِ نازک دلم،همین ترکهای عمیق ِ اندوه است وقت جاری شدن ِ خاطره ها
و های های غریبانهء ام درون ِ پیله های انزوا همچو ناله سوزناک ِبوف ِ کوری زخمی در فضا می پیچد!
کو دست ِ نوازش ِ تو که مرهم شود این درد ِ سیّال را؟!
کو نگاه ِ مهربان ِ تو که شفابخش ِدلم باشد؟!
در روزگار ِبدون ِ تو از من تا ویرانی ِ دلم فاصله ای نمانده است!
پنجرهءِ دلم را رو به سوی خیال ِ ناز ِ با تو بودن می گشایم و
اشکهای سرازیرم را می سپارم به قطره های باران که اولّین شاهد ِ هم آغوشیمان بودند!
یادت هست؟!
باران می بارید و من دست در دست ِ تو پادشاه ِ زمین بودم و مست از رویاها عاشقانه می خواندم!
تو خوب آگاهی و می دانی که وقت ِ حضور ِخیال ِصمیمی ِتو،جزگریستن چاره ام نیست!
نیستی تاببینی از غم ِدور از تو بودن جز همین اشکها و آه های ممتد،هیچ چیز به من و تنهایی ام مَحرَم نیست!
(تنها رفیق ِشبهای ِ دلتنگی ِمن،همین گریه های بیصدا و واژه های خیس و بارانیست)!
بی اراده می گِریَم و سر به زانوی آه ترا صدا میزنم های های که کجایی بهترینم؟!
به لب رسیده جانم ، توان ِ بودنم نیست بی تو در این دلهره!
بی تو به شب نشسته ام، همبسترم افسوس شده است و گریه!
می دانم که تو خوب می دانی جز تو بهانه ام نیست! در نظرم کسی نیست!
می دانم تو خوب می دانی جز تو هیچ چیز به من نزدیک نیست،
بی تو هر چه هست ویرانی ست،هر چه هست تباهیست،هر چه هست سیاهیست!
می دانم که تو خوب می دانی بی تو بودن کار ِمن نیست،ته می کشد حوصله ام در لحظه های بی تو!
بی تو دنیا و هر چه در آن است عجوزه ای عبوس و تکراریست!
می دانم که تو خوب می دانی چه بیزارم و چقدر میشکنم از این تکرار ِ پی در پی،
ازاین هر شب گریستنهای مداوم خسته ام خسته!(جان دربدنم اضافه ای بیهوده ست)
می دانم که تو خوب می دانی چاره ام جز به تو دچار بودن نیست،
من جادو شده ام به خیال ِ آسمانی ِ تو ،نفسم بند می آید این لحظه ها،این شبها،این روزها بدون ِ تو!
انگار بی تو حیات بی معنی ست و زندگی هذیان ِ مضطربی بیش نیست!
در شب ِ بدون ِ تو دلم بارانی ِ بارانیست و ابرهای ِ سرگردان ِ تنها، برایم خط و نشان
می کشند از سونامی ِ پیش ِ رو ،از زیستن ِ بی تو در این دلهره ها هراسانـــــم!
از وهمی که نبودنت به خانهءِ یخزده ام به یادگار گداشته است دلگیرم،دلگیــــر!
از شب ِ بدون ِ تو مـــــی ترســــــــم ،کجایی که ببینی؟!
کز میکنم گوشه ای از همین تنهایی ِ جاری و گم می شوم در های های باران و اندوه ِ شبانه!
بیچاره دل ِ شکسته ام چه بیصدا میگریَد گویی که میان ِ بغض ِ نُت های خیس ِفاصله تکنوازی می کند!(بیقراری میکند)
و من حیران و سرگردان میان هم آغوشی ِ بغض و سوز ِ درد ِ دل بیچاره ام،خاطره ها را می کاوم و می کاوم به این عشق که
صدای خنده های شیرین ِ تو شب شکن شود و من مست از این رویاء که تو میآیی، دلم را با نی لبکی چوبی آرام آرام بنوازم !
(یاد ِ فروغ هم جاودانه)
و خیال ِ تو که آن دورها گیسوانت را به باد سپرده ای و صدایت را به آواز چه مهربان احاطه ام می کند!
من با دل ِ شکسته ام ،با دل ِ به عشق دچارم به هنرنمایی ِ خیال ِ تو موءمنم
و تو خوب می دانی که در هزارتوی دل ِ شبزده ام تمام ِ کوچه ها به نام ِتوست و
جای پای اوّلِین عبورت از من و احساس ِ پریشانم همه جای لحظه ها باقیست!
تو نیستی و من انگار از بهانه تهی شده ام و همخانه ام نیستی ست!
اینسوی پرچین ِ خیال ،عاشقی درمانده ام که مدام از تو نشان می جویم و
به خود می گویم : یعنی خواهد آمد از راه او که از دستانش گل کوکب می بارد و از لبهایش شعر ِ امّید؟!
یعنی خواهد آمد او که چشمهایش همچو خورشید بر من ِ ظلمت زده نور بتابد؟!
آه چه رویایِ غمین ِبه اشک نشسته ای برحوالی ام جاریست،رویای روان ِتو کنار ِاین تنهایی!
گم شده ام در تنهایی،جایی حوالی ِ اشک و افسوس ِ روزهاییکه باتو رفتندو افسانه شدند!(جاودانه شدند در تاریخ ِ عشق)
پشت ِ هیچستان،همسایه ام با سنگینی ِ بغض های فرو خورده ای که
حسرت ِ فریاد به جانشان مانده و وقت ِ بی وقت ِ دلتنگی تسلیم ِ هق هق می شوند!
در تلاقی ِ شب و اندوه ،لابلای قطره های خیس ِ باران و واژه های ماتم زدهءِ شعر ِ من
تصویر زیبای چشمان ِ تو همچو فانوس ِدریایی رهنمایم می شود تا ساحل ِامن ِ تو برای گریستن!
و من غمگین و سردرگم کنار ِ پنجره ِ خیال،نقش ِ رخ ِهمچو ماه ِ ترا لابلای مژه های
خیس ِ اشکم بر پهنهءِ ممتد ِ شب می کشم و ترا می خوانم که:
می دانم خوب می دانی به همین زودیها از غم ِ نبودنت لابلای واژه ها می میرم!!
ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی چقدر دلم برایت تنگ است و غریبانه نام
زیبای ترا تکرار کنان هر شب میروم تا باغ ِ شعر و سبدی از اشک و آه می چینم!
ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی تانمی دانم کجابه تو وخیال ِ رویایی ِتو محتاجم!
ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی به چشم ِمن بدون ِتو به مفت هم نمی ارزد
همه امکانات ِ این گردونهءِ امکان! (دنیا با همه زیباییش بدون ِ تو یک کابوس ِ تکراریست)
ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی هر نفس که اینگونه بیتاب ِ تو نباشم
هرزنفسی بیش نیست،یک بازدم ِبیفایده ست!
ترا می خوانم و می دانم که خوب می دانی امشب و هر شب ترا و شادی ِ ترا از خدای
آسمان می طلبم و می گویم :
بارالها ای خدای هزار باغ ِ بهشت!
ای صاحب هفت آسمان!
عشق مرا هر جا که هست به سلامت دار و حریمش را پر کن از قاصدکهای امیدوار!
خدایا ای پناه ِ لحظه های ِ استخوان سوز ِپریشان حالی ام !
ترا به سوز ِ این شبانه ها سوگند، دلش را شاد نگاه دار که تو خوب می دانی
دنیا و هرچه در آن است بی صدای خنده های آسمانی او،متروکه ای بیش نیست!(خرابه ای منزویست)
شبت آرام و دلت آسوده و خوابت لبریز از شکوفه های آرزو در مهمانی رویاء!
من و این دوستت دارمها کنار ِ خواب ِ ناز ِ تو ،مستانه بیداریم و همپیاله ایم با عشـــق در مهمانی ِ دل ِ بارانی ِ عاشق!
پ ن : تو بزرگی مثه اون لحظه که باروون می زنه،آخ اگه باروون بزنه،آخ اگه باروون بزنه!
همراه ()
سلام
مهمان نمی خواهی؟!
منم دچار ِ عشق ِ تو
راوی ِ لحظه های بارانی ِ بدون ِ تو!
می شناسی ام،همانم که افق چشمان ِ بی نظیر ِ تو به او مجال داد قدم قدم عاشق شود
تا ژرفنای احساس و با تو برسد به عمق ِ ترانه های ناب!
من همانم که تکیه بر آستان کهربایی ِ حضور دلچسب ِ تو تا آسمان ِ هفتم پر کشیدم!
از راه دوری آمده ام تا از این شب ِ سنگین و کدر به امنیت ِ کریمانهءِ حوالی ِ تو مهمان شوم.
اجازه هست گوشه ای از این وسعت ِ زیبا کمی از درد ِدلم بگویم؟!
(به خدا پرم از دلتنگی!!)
من از شب می آیم و واژه هایم همه آبستن ِ باران ، بی چتر به پیشواز می آیی؟!
عنقریب است که اشک ِ به چشم نشسته ام ببارد تا سیل،پناه ِ این درمانده تن نمیشوی؟!
من از گرداب ِ فاصله می آیم ،جایی میان نیاز ِ من و نبودن ِ تو ، خالی ام از نوازش ِ دستانت
دلگیرم از گذشته ای همه اش افسوس ِبی تو!
حال که افتاده و پریشان به شهر ِ تو رسیده ام رفیق های های دیوانه ات نمی شوی؟!
منم دیوانهء ِ تو ، من از تبار ِ مجنون ،نتیجهء فرهاد و آیندهِ خسرو ام از لابلای تاریخ !
برای از تو گفتن راه ِ درازی پشت سر با اشک چشمم خیس شده، گوش به این مرثیه ها نمی دهی؟!
من از دقیقه های کلافهء ای می آیم که ِبی تو هرز میرفتند انگار، بی هدف وسردرگم
و من بین هجمهء این کابوس ِ مردافکن، دلم را می نواختم آرام آرام با ساز ِناکوک ِ دلتنگی!
دلم تنگ است برای از شب تا سحر نشستنهایمان کنار ِ سفرهءِ شعر و رویاء!
ضیافت ِ خیال انگیز ِ من و تو که در آغوش ِ هم می رقصیدیم انگار با
ملودی آرام و عاشقانهءِِ شمع با پروانهءِ شیدا!
من وقتی گریستم که شمع پای رقص پروانه جان داد وتو وقتی گریستی که بال های
پروانهء ِشیدا از داغی ِ جدایی سوخت و بینوا پای دلدادگی ِ شمع جان داد!
گویی با جانمان درک می کردیم عاشقانهء جانسوز ِ شمع و پروانه را وقت ِ جان دادن از پی یار!
من نگریَم چه کنم؟؟!
دست ِ من نیست اختیار ِ اشکهایم ، ترا به خدا مرهم ِ سوگواره هایم نمیشوی؟
از من تا فنا شدن در خاطره راهی نیست .
هیچ میشوم ،نیست میشوم وقتی که یاد ِ خنده های ناز ِ تو سکوت ِ خانه را پر میکند.
میشکنم ، له میشوم کنار ِ این ای کاش ها!
یادت هست واژه ها چه حقیر بودند از وصف ِ حال من و تو در مسیر ِ ما شدن؟!!
بغض ِ سنگینی گلویم را می فشارد ،حس میکنم سنگینی ِ آنهمه بغض ِ
فروخورده را در شبهایی که بی تو جان به لبم میرسید تا سحر!
مگر زمان عبور میکرد از مدار ِ صفر درجه ای که وسعت ِ نبودنت تا بینهایت تکرار میشد؟!
من که دلم به اندازهء ِ تمام ِ ابرهای عالم، بارانیست به اعتماد میزبانی ِ امشب ِ تو
آمادهِ باریدن و باریدنم!
بگذار آنقدر سر به دامانت بگریم و بگریم تا بمیرم!
جان ِ من فدای تو ، با تو من زنده ترینم!
به خدا از شب ِ ناز ِ با تو بودن می شود هفتاد مَن مثنوی گفت!
یکی از دیگری زلال تر، تماشایی تر همه اش به وزن ِ تو! به نام ِ تو!
بانوی واژه های ناب، چشمهءِ جوشان ِ شعر ِ من تویی
و
شرح ِ حال ِ من در انتظار با تو به معنا میرسد!
تو بهانهء تولد ِتمام ِ این قافیه های درهمی، دلیل ِ عاشقانه ها،تو بانی ِشعر ِ منی!
با تو تا به خدا هم میرسد احساس زخم خوردهءِ من!
مرا چه به شعر ، هجو می گویم به خدا
به نام ِ تو شعر میشود تمام ِ این هذیانها!!
وزنهِ اعتبار ِ این عاشق ِ سرگردان ،تویی و از تو گفتن !
من از سرزمین سرد ِ غربت می آیم و کوله بارم همه اش حسرت ِ شبهاییست که
بی تو با زجر طی شد و در نهایت من ماندم و اشکهایی که بر پهنهءِ صورتم یادگاری می نوشتند!
من از ویرانه های شهر ِبی تو می آیم،شهری که سایهء خیال ِ ناز ِتو، تنها رفیق ِ من بود!
همدم ِ مهربان ِ شبهای تنهایی ِ من، چشمان ِ زیبای تو بود که سخاوتمندانه
برایم پنجره ای می شد به آبی ِ فردا! از چشم ِ تو می دیدم تمام ِ زندگی را!
(پنجره ای که از هر گوشه اش به زندگی می نگریستم زیبا بود)
من از برهوت می آیم، همانجا که ریشه های عشق در های و هوی ِ زمستان،
یخ زده خشکیده است ؛آنجا من نومید تکرار می شدم در بوران ِ عبوس ِ بی تو بودن!
بارها و بارها از غم ِ دوری ِ تو شانه های باورم شکسته است!
بارها و بارها نبودنت را آه کشیده ام و سر به زانوی ِ اندوه تا تمنّا گریسته ام!
بارها و بارها سکوت ِ خانه را بدون ِ تو تا مرز ِ هق هق رفته ام و عریان تر از قبل
با چشمی خیس و دلی پر خون باز گشته ام!
گویی ازهمه دنیا با تمام ِ وسعتش تنها تویی که اکسیر ِجاودانهءِ حیاتی برای ِ دل ِ
گوشه گیر و تنهای من که با تلاقی ِ اوّلین نگاهمان به افسون ِچشمت مبتلا شد!
نیست شد و فنا شد
گم شد و رفت تا جنون
همسایه با نیاز شد!
به دوراز آدمکها،همخانه با خیال شد
دلم از دست ِ من رفت و دیگر برایم دل نشد
طفلی بهانه گیر شد، تنها و منزوی شد
مدام از تو میگفت ، مدام از تو می خواند
کاش می دانستم دل بیچارهءِ من با اولین نگاهت چه در چشمان ِ تو دید که اینگونه بیمار شد؟!
مگر شراب ِ چشم ِ تو چندساله مانده بود که اینچنین چشم ِ دلم را گرفت و دیوانه وار مستش کرد؟!
مگر چه سرّی در لی لی چشم ِ تو نهفته بود که اینچنین دلم به طپش افتاد؟!
بیچاره ،بینوا دل بارها و بارها از آنروز می مرد و زنده میشد .
ای کاش میدانستم چشمان ِ زیبایِ تو با دل ِ من چه ها کرد؟!
کاش می دانستم جادوی ماندگار ِ چشمان ِ زیبای ِ تو چه تصویری برای دل ِ دربدرم شد؟!
که اینچنین دچار شد به گم شدن در امتداد ِنگاهت ؟!
بیچاره دلم مجنون تر از مجنون شد از این جنون ِ مجهول!
شب به شب غروب به غروب کز میکند گوشه ای از تنهایی و سوزناک از تو میخوانَد.
گویی ریسمانی از جادوی چشمت دلم را به هر سو که می خواهد میکشد(ای بیچاره دل)
سرگردان است حیران است بین اینکه کدام واژه کجا و کی لایق ِاز توگفتن می شود!؟
چشم ِخیال انگیز ِتو دچارش کرده و اورا با خود به جایی یا زمانی در نمی دانم کجا
رسانیده که گویی زمین و هر چه در آن است برایش پشیزی بیش نیست،نیست!
آنقدر شیرین و دلچسب که تا پاسی از شب دلخوش به همین رویای نیمه تمام
خط به خط ،رج به رج، طرح عشق میکشد بر قامت کشدار ِ شب!
کاش می دانستم چیست آنچه ازچشم خیال انگیز ِ تو می بیند!
(کاش می دانستم کاش می فهمیدم چیست آنچه ازچشم ِتو تاتمام ِ باورم جاریست!)
دل ِ دیوانهِ من از تمام ِ زمین ِ کبود ،ازآسمان اول تا هفتم، از هرچه در این گردونهِ تکرار
جاریست، جز تو و چشمان ِ تو نمی بیند، نمی خواهد، تو که باشی دل ِ من آرام است!
در تو و با تو بودن همه بود و نبودش خلاصه است خلاصه!
همه راز و نیازش، همه بهانه هایش، همه ترانه هایش ،همه دلنامه هایش تویی و با تو بودن!
نیستی تا ببینی شبانه های بی تو کنج ِ تنهایی اش را تو و هر چه که از تو به یادگار
مانده است تا خود ِ صبح می بارد!
و من امشب دلم برای دل ِ بیچاره ام سوخت،آوردمش ببینی بی تو چه ها میکشد!
کاش بودی ومیدیدی با چه ذوق ِ غریبی تا خود ِ تو میدوید،شوق ِ به تو رسیدن دیوانه اش کرده بود!
آنقدر بی تو شبها را گریسته تا سحرگاه که هنوز باورش نیست تو اینجایی همینجا!
آخر میدانی ؟!
من از پشت پرچین هایی می آیم که همه جای باورش آبستن ِ خیال ِ چشمان ِ
تماشایی ِ توست!
هرچه هست از تو و با توست،انگار خدای آفرینش مرا خلق کرده تا در هوای از تو گفتن
به تکامل برسم ،به درک معمّای شگرف ِ آفرینش!به راز ِ خلقت جسمی از خاک با قوّهء درک!
من از پنجرهءِ چشمان ِ زیبای تو خــــــــدا را با همهء بزرگیش با همهءِ زیباییش دیدم و
ستایش کردم .
و ستودم دستان ِ هنرمندش را که اینچنین تماشایی برای من و دلم بهانهء ادامه آفرید!
من از پنجرهءِ چشم ِ تو به راز ِ خلقت جهان در هفت روزرسیدم و دریافتم که سهم ِ من
از زندگی، سهم ِ من از عشق،سهم من از تو،سهم ِ من از جهان و هرچه در آن است
همان چیزیست که باور دارم از آن ِ من است و به من تعلّق دارد اگر که بخواهم!
اگر که ببینم و اگر که دریابم تعادل ِ زیستنم دراین گرد ِمکرّر جزاین نیست که به(او)برسم .
او که من آموخت چگونه دیدن را،چگونه تماشا کردن را،چگونه ادامه دادن را.
او که به من آموخت عاشق باشم و از عشـــــــق مدد بگیرم برای به سلامت از شب گذشتن!
او که به من آموخت اگر به درک توکّل یا توّسل برسم ،برمودای زمین با همهِ زیباییش
با همهء سیاهیش، با همهءِ آدمکهای به نقاب آلوده اش کوچه ای باریک و عبوری بیش نیست!
او که به من آموخت اگر خورشید ِنگاه ِ او بر من و حوالی ام بتابدصورتکهای رنگی ِ
زمینیان ملعبه ای بیش نخواهد بود!
میبینی کنار ِ تو چه آرامم؟ میبینی با تو که هستم باکم نیست از فردای نیامده!؟
با تو که باشم فردا را خودم پیش خواهم برد، سوارش خواهم بود.
با تو که باشم افسار ِ تمام ِ اتفاقات ِ پیش ِ رو در دستان ِ من است.
وای اگر امشب مجال ِ گفتنم نمی دادی فقط خدا می داند چه بر سرم میآمد!
پرم لبریزم از بهانه های ریز و درشت ِ گریه و گریه، خدارا شکر که تو اینچنین مهربانی!
می دانستم که اگر امشب مهمان ِ تو باشم به آرامش می رسم،
کاش با همین آرامش کنار حضور ِ آسمانی ِ تو به خواب ِ ابدیت بروم.
(کنار ِ تو شوکران ِنیستی هم به خدا شیرین است!)
ایمان دارم که تو سهم ِمن ازدل ِ آسمانی و من کنار ِتو تا بینهایت ِ توانم ادامه خواهم داد!
با تو همه چیز همه جا همه وقت خوب و آرام است !
تو آنقدر خوب و نجیب پناه ِ هق هقم میشوی که گاه با خودم می گویم :آه خدایا
چه کنم تا بتوانم آنگونه که شایسته هست از بابت داشتن ِ این حریم ِ امن ِ و
آرامش ِ فرا زمینی ام کنار ِ او قدردانی ات کنم و شکرگذارت باشم؟!
سر تعظیم فرود می آورم وبه دم ِاهورایی اش با احترام آفرین می گویم که سخاوتمندانه
بر کالبد ِ پوسیده ام امید دمید و مرا به عشق و عشق را به من خواند!
واژهءِ عشــــق تمام ِ سرزمین ِ تشنهء ِ تنم را درنوردید و من قامتم راست شد از این اعجاز!
تازه شدم و جان گرفتم میان ِ کلماتی که به از تو گفتن ختم میشدند!
حیاتم به در هوای تو قلم زدن پیوند خورد و من زبان ِ واژه ها را آموختم.
همکلام شدم با واژه های ناب عاشقانه زیرباران تاترانه بی بهانه بابهانه تا خود ِ عشق!
هم آواز شدم با تمام ِ آنها که پیش از من زبان ِ شُکر آموخته بودند.
آه چه لذتی دارد که بدانی چیست یا کیست پاسخ ِ تمام ِ سوالهایی که بی جواب
نیامده میروند و از دست میدهی شیرینی ِ کشفشان را!
بانوی آسمانی این واژه های خیس !
در شبی که دیو ِ کریه ِ تنهایی به جانم چنگ انداخته بود و در گوشه ای از هزارتوی
سکوت اسیرم کرده بود، تو با خیال ِ نازت پناه ِ امنم شدی برای هق هق ِ عشق!
به تو مدیونم همیشه و تاآخرین لحظه از حیاتم از تو خواهم گفت و از تو خواهم نوشت!
می بینی یادگار این مهمانی ِ شبانه چه عاشقانه ای شد؟!
عبور خیالت شباهنگام ِ تنهایی از کوچهءِ دلتنگ ِدلم بهانه شد برای درد ِ دلم از دوریت
و من سبکتر از همیشه سوار ِ ابر ِ باران از غم ِشب و روزهایی که بی تو با خون ِ دل
گذشتم باریدم و باریدم ، نوشتم و نوشتم ،گریستم و گریستم!
کنار ِ تو و خیال ِ جادویی ِ تو آنقدر زیر این باران می مانم تا تمام جانم سیراب شود از
جاری ِ ناب ّ با تو بودن!
خدایا ترا با همهء عظمتت شکر که به من توان ِایستادن و شعور ِ تماشا دادی
باران ِ امشب را هرگز از یاد نخواهم برد ،برکتش در تمام ِتار و پود ِ واژه هایم جاریست!
خدایا شکر که به من آموختی تا ذرّه ای عـــشق در این گردونه باقیست
هیچ شاعری هیچ جای دنیا غریب نخواهد ماند!
(که تو میدانی بیچاره غریب چه تنهاست وقتی که زبان شعرش را زمینیان ندانند)
آه بانوی ترانه هایم نمیدانی به خدا
نمی دانی که دلم برای این مهمانی ِ باشکوه،
دلم برای سر به دامان ِ تو گریستن،
دلم برای نوازش سر ِ انگشتانت،
دلم برای گم شدن در سوسوی چشمانت
دلم برای نماز ِ صبح ِ دونفره مان چقدر تنگ و بیتاب شده بود!!
در شهر ِ بدون ِ تو کمرم شکسته بود از بی یاوری های به کین آلوده!
به خدا بهشت، بی تو برزخی بیش نیست!
من از همهءِ روز و شبهایی آمده ام که بی تو به سر نمیشد!
(تکرار میشد هجومش وقت ِ نبودن ِ تو!)
همه جاانگار جای پاهای تو بود،هرگوشه ازاین وسعت ِ تکرار،خاطره ای ازتو جامانده بود!
عبوراز ثانیه های سربی ِفاصله و دقیقه های خاکستری ِ سمج ِ دچار به جبر ِبی تو بودن
جز با توسّل به خیال ِ آسمانی ِتو و توکّل به بنده نوازی ِ صاحب ِ آسمان ممکن نمی شد!
با تو و خیال ِ آسمانی ِ تو من از شب دلهره گذشتم و به بامداد ِسحر سلام ِ عشق دادم
من در دورترین گوشهءِ ممکن زمین یا زمان هم که باشم وقت ِ طلوع ِ خیالت
همان وقت که خیالت وسیع و بخشنده همچو خدای ِ مهر بر سر ِ دلم دست ِ نوازش
میکشد لبریز می شوم از بهانه های سادهءِ خوشبختی و در تنم حسی گرم میدود انگار!
نیاز ِبا تو بودن،با تو ادامه دادن و باتو از پیچ در پیچ ِ زندگی گذشتن در تمام ِ تنم ریشه دوانیده!
دست به وضو میبرم و با احترام رو به خالق ِ عشق ،سلامتی و شادی ِ ترا آرزو می کنم
که همیشه باشی و من به اعتماد ِ شانه های مهربانت شب ها رایکی یکی ورق بزنم
تا روز ِ سپید ِ رهایی ، تا روزی که در آغوش ِ تو به خواب ِ شیرین ابدیت برسم!
کاش همیشه سایهء خیال ِ ناز ِ تو گسترده باشد بر من و حوالی ام که
فقط خدا میداند چه سونامی ِوحشتناکیست زیستن ِ بی تو در این دلهره های مزمن!
من از بی تو نفس کشیدن می آیم،بگذار در هوای تو نفس بکشم ،آنقدر عمیق تا از یاد
ببرم از وهم ِ کبودی آمده ام که هم دَمَش عذاب بود و هم بازدمش زجر ِ تکرار!
من از دوردست فرودستی می آیم که ابرهای خاکستری ِ فاصله،مهمان ِ هر شب ِ آسمانش بود!
گویی دل ِ آسمان ِ شهر ِ بی تو ، باران باران تَرَک می خورد و بر سرم می بارید آوار آوار
هق هق شب هایی که بی تو سر به دیوار ِ اندوه،خیره به عکسهایت
تا دل ِ اشک می رفتم و بارها می شکستم !
من از روزگاری می آیم که همه با انگشت به هم نشانم می دادند که او را
ببین مدتهاست دچار است و مسخ مانده است به نقش ِ دوچشم درکورسوی خیال!
من ازبیراهه هامی آیم سرد و تاریک و دور امّا تنها مسیر ِ امن و دور از کنایه های
مسموم ِآدمکهای آلوده به نقاب ِ همدرد بودن ،همین بیراهه های گمنام بود!
مگر می شد بدون ِ خیال ِ ناز ِ تو از این بیراهه ها گذشت؟!
با تو محال هم ممکن میشود عشق من !
دستانت را میبوسم و چشمهایت را می گریم و به آسمان میسپارمت ای یگانه ترین یار!
آرام آرام میروم تا محو شوم در سپیدی ِ سحر و زیر ِ لب نامت را زمزمه کنان میروم تا به
نماز ِ عشق برسم .
دوستت دارم و می دانی تو پس همیشه پناهم باش و بگذار کبوتری باشم جَلد در هوای
امن ِ تو به دور ِ تو در آسمان آبی ِ خیال ِ تو پر بزنم و بخوانم مستانه که :
خدایا دمت گرم و دلت آباد ،یار ِ من، عشق ِ من ،عروس ِ آرزوی ِ من تا همیشه مال ِ من!
اوست پاسخ تمام ِ نداشته هایم تاکنون، اوست تنها رفیق ِ آشنا به درد ِ من ،
اوست بهترین همدم ِ من ، سایه اش تا همیشه مستدام و ارغوان ِ دلش همیشه بهار!
..
..
پ ن1 : عشق ِ من (تَه چَشی دُورُون)
پ ن 2:متاسفانه سایتی که آهنگ آپلود میکردم فیلتر شده(مُردَم از این همه آزادی ِ جاری)
سلام
گم شده ام در خلاء ،خیال ِ ناز ِ تو کو؟
ورطهءِ تاریکی ِ خشک ِ زمان پر از وَهم،پر از سقوط ِ بی تو، حریم ِ امن ِ تو کو؟!
غم ِ دور از تو بودن در این حوالی ِ سرد، در این شب ِ دلهره می بَرَدَم تا جنون، گرمی ِ دست ِ تو کو؟!
مــرگ بر این فاصله،بدون ِ تو نمی شود سالم از این شب گذشت،عطر ِ حضور ِ تو کو؟!
منم و همین قهوه های تلخ ِ جا مانده در لیوان ، منم و سیگار پشت ِ سیگار، منم و اندوه ِ شب در راه..
منم و کاغذپاره هایی همه اش اسم ِ تو و حسرت ِ اینکه چرا نیستی حالا که باید باشی؟!
منم و همین چشمان ِ خیس و شبی بلند و تاریک در ادامــه.....
منم و آرام آرام محو شدن در هالهءِ دود..
منم و یک هیچ ِ بلند ِ تکراری
منم و از تو گفتن تا خواب
منم و همآغوشی ِ هق هق
منم و تو که آه چقدر دوری از من و تمنّای دستهای به تنهایی آویزانم !
منم و همین از تو گفتنها ، حرف ِ تازه ای نیست بوی کهنگی همه جا را برداشته!
تو باید باشی تا من از تو من شوم،تازه شوم !
تو باید باشی تا که من جوان شوم و آواز سر دهم که:
(آهای سبدهاتان پر خواب)
این منم همان که حیران بود ،همان که ویران بود، همان که با خنده می گفتید بیچاره چه تنهاست!
من همانم ، همان مبتلا به شیرینی ِ نگاهی در یاد!
همان که زیر ِ لب با چشم ِ خیس از دوری ِ نگارش میخواند..!
او اینجاست کنار ِ همین لحظهءِ جاری و من پرم از خوشبختی ،دیدید چه زیباست؟!
او همان است که من خیره به راهش بودم ،در انتظارش بودم ،موءمن ِ نامش بودم!
آری تو باید باشی تا من از تو من شوم ،زنده شوم ، جاری شوم !
تو باید باشی
تو باید باشی
..
..
پ ن1: نیستی ولی یادت همه جا هست.
پ ن2:پیشنهاد ِ امشب این آهنگ هست.
سلام
آسمان ابری و من دلتنگ
شبی غمگین و من تنهاترین گوشهءِ دوردست!
دستم به دامان ِ خیالت آسمانی نگاهم کن؛چرا اینقدر دوری؟!
من این گوشهءِ زمین مدتهاست درگیر ِ نگاهِ ویران کننده ات همپیاله ام با اشک و آه
چشم خیال انگیز ِ تو خوبترین رفیق لحظه های بارانی ِچشمان ِ من ِ تنهاست!
امشب به اندازهءِ تمام ِ ابرهای عالم دلم بارانیست!(هوای گریه در زمان ِ من جاریست)
ای کاش میشد دست ِنوازش ِ تو مهمان ِخانه میشد وشانه های امنت پناه ِگریه میشد!
تو نمیدانی چه خرابم چه ملولم این روزها این شبها از غم ِ نبودن ِتو!
منم و حسرت با تو ما شدن ، رها شدن ، تازه شدن ،منم و حسرت ِ آغوش ِ دریایی ِ تو!
بی تو هرشب غم ِ نبودنت مهمان ِ ناخوانده ایست که سرزده میآید و نیامده صاحبخانه می شود.
گوشه ای از سکوت می نشیند و با طعنه به چشمان ِ خیسم می پرسد:
هان عاشق چه خبر؟!
چه خبر از دل ِ تنگ؟
چه اثر از رخ ِ عشق؟
چه نشان از او که امشب و هرشب برایش واژه می بافی رج به رج دفتر به دفتر اشک به اشک؟!
اصلاً آیا خبری از تو در این دورترین گوشهءِ متروک می گیرد؟!
فکر میکنی اصلاً آیا به یادش هست تو را در این دخمهءِ دلتنگ؟!
خبرش هست اینقدر پریشانی؟!
هنوز هم یکی آن دورها مسافر ِ جادّه هاست؟!
هنوز هم به کسی می اندیشی که گفته است می آید و با خود سیب می آورد؟!(سیب ِ سرخ ِ خورشید)
هنوز هم موءمن به انتظار و خیره به امتدادی؟!
هنوز هم دلخوش به خیال چشمان ِ یکی در باد در یاد پشت ِ پرچین های محالی؟!
هنوز هم باران که می بارد به یاد دست دردست ِ او بودن تا خود ِ هق هق می روی؟
هنوز هم خوشه چین واژه های ناب دشت های انتظاری ؟!
هنوز هم می گویی جز او هر چه هست نقش ِ سرابی بیش نیست؟!
آخر این در خود شکستنها تا به کِی؟!
تا به کی اینگونه حیرانی؟!
هر شب تو و این تنهایی تا کجا؟!
تا کجا؟؟
تا کجا؟؟
هی هی می بینی غم ِ نبودن ِ تو چه میکند با من و شبانه های بی تو؟!
و من امشب زخمی تر از همیشه تنها نگاهش می کنم و زیر لب با بغض می گویم :
تو نمی دانی!
تو نمی دانی و نخواهی دانست آن تیر که کمان ِ ابروی ِ او رها کرد در ژرفنای وجود ِِِ من جاریست!
زخم شیرین ِ نگاهش نوش ِ جان ِ من و این دیوانه دل ِ دچار!!
همین که می دانم دوستش دارم کافیست!!
همین که می دانم می توانم در گسترهء خیال ِ جادوییش قلم بزنم کافیست!
عشق شهرهءِ مردان ِ درد است ، من اگر عاشق نباشم می میرم،
اکسیر ِ عشق خورده ام اینچنین مست ِ غمم!
درست که بهانه های شادیم را دیو ِ کریه ِ سرما با خودش برده ولی من زنده به عشقم
عشق ِ او شاید دور شاید از محال هم آنسوتر ولی معشوق من آنقدر زیباست
که به جان می خرم غم و هرچه که با اوست!
آه ه ه ه ه ه ه
اگر بدانی چه دلتنگم برای در آغوش کشیدنش، نمی دانی!
برای لمس ِِحضورش کنار ِ این دقیقه های ِ سربی ِ ملال آور بیتاب ِ بیتابم!
می گویم و میگریم آنقدر که تا به خودم می آیم شب از نیمه گذشته و مهمان ِ ناخوانده ام
(همان غمی که با طعنه نبودنت را به رخم می کشید)
همردیف ِ های های ِ من گوشه ای گریان تر از من آرام آرام می گرید و می رود تا محو
شود در شب ِ بدون ِ تو!
و من می مانم و غمی شیرین به یادگار از شبی که همقدم با خیال ِ جادویی ِتو
تا دل ِ ابر های آبستن ِ باران رفتم و رفتم!
و به چشم دیدم که قطره های زلال ِ باران، عاشقانه رقصان از دامن مهربان ِ آسمان
دور ِ خیال ِ ناز ِ تو می چرخیدند و تو در رویاء با لبخند به من دست تکان می دادی!
آنقدر این رویاء برایم شیرین است که از یاد میبرم زجر و سنگینی ِ شب را!
همین وجود ِ آسمانی ِِ توست که توانم می شود برای گذشتن از شب ِ سرد ِ بی تو!
پیرامون ِ من انگار فقط تویی و چشمان ِ خیال انگیز ِ تو
باقی هر چه هست یا سراب است یا همهمه ای گنگ در مه!
عشق به تو و عشق به دنیای آبی ِ با تو بودن مرا از دنیای ِ عروسکی ِ آدمکها رهانید
مرا به گوشه ای تنها برد و به من نشان داد با تو اگر باشم جاری ترین می شوم
رهاترین مرد ِ زمین ، همسایه با ماه می شوم !!
عشق به تو و چشمان ِ آسمانی ِ تو به من جرءات پروازمی دهد و تو نمیدانی
چه لذتی دارد درهوای ِ تو پر گشودن ، رها شدن تا اوج!
هفت آسمان را با بال ِ عشق می چرخم و می چرخم!
آرام ِآرام است فضای آکنده از جاری ِ تو و من لبریز از بهانه های سادهءِ با تو بودن
شب را به سر میکشم و خلسهءِ شرابی رنگ خواب ِ با تو بودن را به آغوش میگیرم و تا
وقت ِ سنگینی پلکهایم با تو از دوستت دارمها خواهم گفت!
آرام و آسوده بخواب عشق ِ زیبای من ، من تا همیشهءِ دنیا همین گوشهءِ دلتنگ ِ زمان
عاشقت خواهم ماند و به عشقمان سوگند هر روز به آسمان خواهم گفت :
نفسم بی نفست هرز خواهد رفت ، آسمان هرچه که دارم مال ِ تو ،
از همهء دنیا تنها همین عشق سهم ِ من باشد کافیست!
...
..
پ ن 1: آهنگ جدید وبلاگ اسمش هست (واگر تو وجود نمی داشتی) شعر بینظیری
داره که منو تا خود ِ خودش برد. پیشنهاد می کنم متن فارسی ِ آهنگ رو از اینجا ببینید و اگه دوست داشتید از اینجا دانلود کنید
پ ن 2 : این هم آهنگ قبلی وبلاگ به سفارش دوستی که می خواست برای دانلود میذارم اینجا
پ ن 3: داریوش جان تولدت مبارک همیشه صدات جاودانه س برام
سلام
شب است
شب ِ یک روز کاملاً گنگ و ملال آور
شب تاریک و موهوم ، شب ِ گم شدن ِ من ،شب ِ شکستن ِ من ،شب ِ غمگین ِ جمعه!
جمعه یِ بدون ِ تو و دقیقه هایی همه آبستن سوز ِ تنهایی!
جمعه نبودن ِ تو برابر است با نیستی ،کم از جنون ندارد او که دچار به بودن ِ توست!!
جمعه جای خالی ِ تو کنار ِ خاطره ها، من و گریه و گریه ،من و چرا چراها، من و خدا خداها
جمعه جای خالی تو و من و سینهء پر دود ، من و سرفه های کلافه ،من و شب پرسه با بغض!
جمعه نبودن تو یعنی کما در حسرت ِ مرگ، یعنی دو سه نفس مانده به هیـــچ
(یک هیچ ِ بلند ِ ممتد!)
پردهِ شب یک تراژدی تلخ را به تصویر می کشد که دو شخصیت دارد و بی نهایت کاراکتر ِ اندوه!
یکی منم که پرم از پرسه زدن در حوالی ِ حضور ِ تو و یکی هم تو که نیستی و ای کاش می بودی!
یکی منم که بی تو محو میشوم وُ می میرم
یکی تویی که غرق ِ در زیبایی مثل یک رویایی ،خواستنی امّا دور ،به سراب می مانی!
یکی منم که بی تو شبیه هیچ هستم ، گم میشوم در سکوت،نشانه ای ندارم
یکی تو که نشانه دار ِ عشقی ،بالابلند ِ غرور ، به شکل ِ ماه می مانی!
یکی منم که بی تو بال و پرم شکسته ست ،کز می کنم گوشه ای در آرزوی پرواز
یکی تو که خیالت در آسمان ِ دلم می چرخد و می چرخد به شکل یک پرنده، پر از شکوه ِ پرواز
یکی منم که بی تو چلّه نشین ِ صبرم ، رسوای انتظار و قافیه چین ِ دردم
یکی تو درمان ِ درد ،رفیق ِ خوب ِ گریه ،دست ِ نوازش ِ توست مَحرَم به اشکهایم !
یکی منم که بی تو جامانده ام از مسیر ، گم شده ام در خلاء، هذیان می فروشم
یکی تو که چشمانت چشمه های شرابند ، شرابی هزار ساله گیرا و شیرین و ناب!
یکی بود و نبود ِ تمام این شعر تویی ، منم که تو نباشی نبودنم عجیب نیست!
و من در این حوالی گوشه ای از دل ِ شب ، سرم به زانوی غم ،ترا ترا می بارم!
نمی دانی که وقتی هجوم ِ خاطراتت به بغضم می رسانَد ،چقدر جای تو خالیست!
نمی دانی که وقتی دلم بهانه گیر است ،چقدر جای تو خالیست!
نمی دانی که وقتی هوای تو می پیچد به این خانهء تنها ،چقدر جای تو خالیست!
جای خالی ِ تو کنج ِ این تنهایی ، دنج ترین جای زمان است برای باران ،برای هق هق!
سرد است و من گرم از همآغوشی ِ خیالت نامت را زمزمه کنان زیر لب می روم تا اشک
هی می خوانمت و می خوانمت ، هی می بارمت و هی می بارمت،
(به خدا اشکهایم باران ِ عشقـــند!)
آنقدر می بارم تا که چشمانم تار می شوند و دل ِ آسمان به رحم می آید و عشق رخ می نماید!
نقش ناز گل اندام ِ تو کنار ِ پنجرهءِ خیالم خرامان خرامان انگار در بَرَم می گیرد و من
غرق در این آرامش، رها می کنم فریاد ِ پیچیده در پیلهء بغضم را و می گریم و می گریم!
آه که کنار تو چه خوب است هوای زندگی(دور از تو بودن هر چه هست بوران ِ درد است)
تو که نیستی شب ِ بی تو می تازد به تنم و گام بر می دارد به تکّه های باورم..
تو که نیستی دنیا و هر چه در آن است زشت و تکراریست ، بوی نیستی می دهد!
تو که نیستی جمعه های فاصله بوی جُزام می دهد، همه اش دلهرهءِ تنهاییست!
و من ننویسم چه کنم؟!
می نویسم تا بدانی تا تو هستی سایه بان ِ باورم من به شب تن نخواهم داد
می نویسم تا بدانی در زمستانی ترین جمعهءِ سال هم یاد ِ تو گرم ِ گرمم می کند
یاد ِ تو اینجاست ، همین گوشهءِ دلتنگـــــــــــ
و من با تو ، با تو و یاد ِ تو ، با تو و چشمانت ، با تو وعشق ِ تو از این شب ِ زخمی،
این شب ِ بیمار ،به سلامت عبور خواهم کرد ..
من ترا دارم باکم از شبیخون ِ سرما نیست ،
تا نور از چشم زیبای تو می گیرم هراسم نیست از ظلمت و تاریکی ِشب
تا خیال ِ تو هست همه چیز همه جا آرام است، بیش از این از تمام ِ زندگی سهمی نمی خواهم!
سهم ِ من از زیستن در این گردونهء تکرار جز حریم خیال ِ تو نیست ،نیست!
باقی هرچه هست به نام ِ تو به کام ِ تو ، من همین گوشهء از خیال ِ تو قلم بزنم برایم کافیست!
پ ن : تو با تنپوشی از گلبرگ و بوسه منو به جشن نور و آینه بردی؛
چرا از سایه های شب بترسم؟!(تو خورشیدو به دست ِ من سپردی)
سلام
حال ِ من پریشان و شب ِ من غمگین و آسمان ِ شهر بارانیست!
دل من سخت گرفته،گوشه ای خلوت نشسته ، هی بهانه ، هی بهانه ..بیقرار و بیقرار!
چشم ِ من خیس شده، گونه هایم نمدار و قلمم می گرید!
بغض واژه هایم تَرَک برداشته، از من تا هق هق ِ شبانه فاصله ای نیست شاید دوسه خط!
عنقریب است که بباریم و بباریم همصدای آسمان، همردیف ِ نطفه های کال ِ باران !!
تو باید باشی و مداوا بکنی پوست ِ خراشیدهءِ این شب ِ درد را ، شب ِ گنگ ِ دلتنگ را!
تو باید باشی و با صدای جادوییت رام کنی این شب ِ رمیده را،از هجومش سخت هراسانم!
آرامش ِ نشسته در صدای تو به معجزه می مانَد،مسخ می کند هو هوی سرما را!
یادت هست با اوّلین سلام ِ تو تمام ِ من به باد رفت؟! دیگر خودم نبودم،آوارهء ِ تو بودم!!
جادوی چشمان ِ تو باید باشد که به یک خواب ِ شیرین زمستانی ببَردم تاخلسهءِ ابدیّت!
یادت هست اوّلین نگاه ِ تو چه بر سر ِ دلم آورد؟!
نرگس چشم ِ تو بیمارم کرد،گرفتارم کرد، بیخود ازخودم کرد!
با اوّلین نگاهت دلم سر به هوا شد،دچار به ابتلا شد ،کولی ِدربدر شد،گم شد و لامکان شد!
دیگر دلم دل نشد،رسوای واژه ها شد ،برای از تو گفتن رفیق ِ کوچه ها شد!(شبگرد ِ منزوی شد)
و در این شب ِ غمگین ، من و این دل ِنادِل ، من و تنهایی وُ بغض ، من و هجوم گریه
خیره به راه مانده ایم ،کی میشود که بیایی؟!
ببین سرما سخت سوزان است، شب سخت تاریک و روبرو هم سخت موهوم !
بیا و این کالبد یخزده را با دم ِ اهورایی ات امید ِ ماندن بده ، جرءات ِ رفتن بده!
تو که باشی باکم نیست از سایه های موّاج ِ شب،هراسم نیست از صورتکهای به نقاب ماسیده!
به اعتماد ِ شانه ات عبور خواهم کرد از وَهم زمستان!
تو که باشی بهار همین نزدیکیهاست!
بیا و از فاصله ها رد شو ،دستهایم دستهایت را میطلبد ،دست بگیر!
تو که باشی ، طنین خنده های آسمانی ِ تو که باشد ، من جوانه خواهم زد!
تو که باشی پوستهءِ یخزدهءِ پیلهءِ تنهایی ِ من، از هزاران قصر ِ رویایی زیباتر است!
تو که باشی زندگی هست و ترانه !
بیا
بیا
...
..
پ ن : ببین خیال ِ تو چقدر رویاییست!
سلام
ایمان به وجود تو دارم و می دانی تو !
باور به حضور تو دارم و می دانی تو !
دلخوش به نگاه تو می مانم و می دانی تو!
بین این همه که نبودنشان شبیه ِبودنشان است، تویی که بودنت معجزه و نبودنت عذاب است!
منم که به دامنت افتاده ام ، دست و پا گم کرده ای در باد ، در یاد ، در بیداد!
تو بانی تمام ترانه های ناب و واژه های نایاب ِ این شاعر ِ سردرگمی ، می دانی؟
جز تو دست به هیچ دستگیری ندارم و می دانی تو !
جز تو هر که دستم را گرفت دست و پاگیر شد و بیشتر به قهقرا بُردم!به نبودن پیشم برد!
با تو بود که هست شدم و دانستم تمامی ِ راههای نیمه تمام به تو ختم خواهد شد!
تو فاتح تمام ِ باور منی !
مگر میشود تو نباشی و من به ادامه فکر کنم؟!
با تو به دلیل رسیدم و می دانی تو!
شکر !
شکر می کنم که هستی و من تکیه به حریم ِ امن ِ بودنت ،زرد ِ روزگار را آبی می بینم!
شکر می کنم که توان دارم بودنت را به شعر ببرم و نبودنت را به اشک!
شکر می کنم که می دانم ابتدا تو بودی و انتها هم جز تو نیست!
شکر می کنم که بندهءِ درگاه ِ توءام و تویی دلیل ِ اعتقاد ِ من !
آهای خدای خوب من ، ترا ترا ترا شکر می کنم!
پ ن : فقط دلم گرفته بود؛ این دوسه خط بهونه بود.!
سلام
سلام ای تنها بهانه
سلام ای خود ِ نشانه
سلام ای رفیق ِ گریه
سلام ای قاصد ِ آفتاب
سلام ای یار ِ قدیمی ، بگو بی من تو در چه حالی؟!
من که خرابم در زمستان ِ عبوس
دستهایم را سوز برده است!
پاهایم به کبودی زمین ،قفل مانده ؛نمی بینی که!!
کوچه ها را تک به تک ، از پی خاطره ها ، لحظه ها را دم به دم اَشکباران!(کاملاً حیران!)
به خدا نمی دانی امّا انگار جا مانده ام بی تو !!!
پیش از اینها گفته بودم که به خدا محو می شوم بی تو باز هم می گویم نیست میشوم بی تو!
این روزها ، این لحظه ها خیلی غریبند!!
من شبان رمه ای هستم در سرزمین باد ،خاطره ای دور در فراسوی!
دوستت دارم و می دانی تو ولی ای کاش این نیز می دانستی ترس ِ نبودن ِ تو عذاب است ، عذاب!
من همینم که می بینی ، گمشده ای پریشان ، عابری غزلفروش،یا سایه ای سرگردان!
تو بزرگی ، تو تماشا داری ، تو اوج نشین این واژه های نایابی ، تو عـــــــزیــــــزی!
باز هم بزرگی کن ، معجزه کن با خنده های شیرینت ، خلاصم کن از این تکرار!!!
خسته ام از همهءِ بود و نبود ، از آدمکها ، از این به اکراه دست آرَد از بغل بیرونها خسته ام!
عاشقی سهم من از زندگیست ، شادی و خوشبختی و خنده های از ته دل مال ِ تو!
تو بخند همین برای من بس ، که خدا می داند تا همیشه به چشم من زندگی با لبخند ِ تو زیباست!
من همین حوالی ِ غریب میروم تا محو شوم ، نمی دانی امّا براستی این سرمــا سخت سوزان است!
..
..
.
پ ن : ندارد!
سلام
گاهی بین اینکه بگویی یا نگویی ، بین اینکه بباری یا نباری ،
بین اینکه فریاد کنی از درد یا سکوت کنی با بغض ،یک آه فاصله است !!
من در همین آه ِ ممتد ِ تکراری گم شده ام !
تنها تو می توانی از میان این سردرگمیها رهایم کنی!
تنها تو می توانی مرا به من و تلاشم برای ایستادن بازگردانی!
تنها تو می توانی شاه کلید ِ قفل های ِوَهم باشی!
تنها تو می توانی صداهای ناموزون حوالی ام را ملودی آرام ِ آرامش باشی
اگر صدایم کنی با ناز ِ صدایت!
صدایم کن صدای تو خوب است ،صدای تو یک اقیانوس ِ آرام است!
آه اگر صدای تو مونس شبهای من باشد !
...
...
پ ن : دلم از زمین و آدماش خیلی گرفته ، منو به آسمون ببر، زمین جای قشنگی نیست!
به نام خدای عشـــق
خدای آدمهای خوب ، خدای آسمان ِ آبی ، خدای خیلی بزرگ ، خدای آن بالاها!
من این پایین در ارتفاعی پست ایستاده ام در باد و دستهایم در انزوا جاریست!!
پاهایم در زمستان ِ زمین یخزده انگار ، پر ِپرواز بده ، کمَکی جان بده !(لااقل نگاهی کن)
دچار شده ام به نقش دو چشم در بیکران ،در وانفسای بازدم های تکراری !
از نمی دانم کجای آسمان بود که شبی یا نیمه شبی یا یک ساعت ِ تاریک میان ِ جنگ عقربه ها
روزنه ای به وسعت عشـــــق بر سرزمین خاکستری ِ باورم نور بارید!!!
ناگهان زمان ایستاد ، من ایستادم و تماشا کردم و باورم نمی شد که باورم داشت پوست می انداخت!
چشمان ِ او در همهء حوالی ام می رقصید و چه زیبا استادانه مرا مات کرد به حرکتی ساده!
من از من جدا شد و من ِتنها مست ِ این باران، مجنون وار عاشقی حیران شدم،
بیگانه با دنیا شدم!
گویی زیبایی خیره کنندهء آن دو چشم ِ آسمانی جادویم کرد و مرا برد به هفت آسمان رویای ناب!
دلم بود که از کف می رفت تا دیوانه شود، تا رسوا شود در کوچه های بیقراری، لحظه های التهاب!
زمین و زمان ، همه ء جهان برایم شده است (او) !!
بی او انگار هــرز می رود نفس هایم ، گاه یکسره حیرانم آخر این همه دچار بودن ؟؟!!
می نشینم خیره در بستر ،مات ومبهوت به رویایش که مسخ می کند انگار تمامی ِ شبم را!
انگار اوست پاسخ تمام ِ نداشته هایم ،دلیل تمام ِ ای کاش هایم!
او در سراب ِ دورها ،من در تلاطم ِ آه !
او چون فرشتهءِ عشـــق، من کولی ِ پریشان!!
در هلهلهء آینه
در قاب ِ عکس ِ کهنه
بین خطوط شعرم
او می شود بهانه برای هر ترانه!
برای شاعرانه ،
برای قصـــّهءِ عشـــق !!
یکی بود ونبودم جز او معنی ندارد ،
او می شود نهایت
دلیل ِ این شبانه!!
دلم برای گریه
برای هقی هقی مست
آمادهءی آماده ست!!!
برای از تو گفتن
آهای نرگس ِشعرم دلم پر از بهانه ست!!!
در این شب ِ دلهره
شب ِ تنها نشستن
شب ِ بلند ِ یلدا ، شب ِ سلام زمســــــتان!!
دلم از همه دنیا
فقط ترا می خواهد!( فقط ترا می خوانَد)
دستان ِ تو اگر می بود نَه شب به این حجم عزادار می شد و
نه قلم اینگونه به اَشک می رسید!
دستان ِ تو اگر می بود نه من اسیر می شدم به این تلخ واژه ها و
نه واژه هایم اینگونه بارانی بود!!
دستان تو کم از اعجاز نیست به خدا
مگر نه اینکه حرارت ِ مجهول دستهایت در اولین دیدار تا به ابد مرا حیران کرد ، تسخیر کرد؟!
نمی دانی چه بر من می گذرد شباهنگام ِ تنهایی وقت ِ نابهنگام هجوم ِ خاطره های دیدار!
نمی دانی چه تلخ است بغض تنهایی وقتی که باید باشی و نیستی!
نمی دانی سکوت ِ سرد ِ خانه چه سنگین می شود و بیرحمانه می شِکَنَدم!!
نمی دانی چه خیس می شود چشمانم با خیال آمدن ِ تو ، خیال ِ ماندن ِ تو!
خیال ِرقص ِ گیسوانت در باد جام ِ می میشود و مست می شوم از این رویای ناب!
چه شبها که سر به دیوار ِ اندوه کنار ِ های های تنهایی نام ِ ترا باریدمُ عشق ترا گریستم!
چه شبها که همخوابهءِ درد تا دل ِ سحر، اسیر ِ ای کاش های داشتنت
واژه به هم می بافتم رج به رج گریان تر از ابر زمستان!
نمی دانی چقدر از روزهای بی تو دلگیرم ، نمی دانی چقدر جای تو اینجا خالیست!
با تو با تو با تو اگر باشم
با من با من با من اگر باشی
من و تو ما می شویم
یک مشت ِ سنگین می شویم بر پوزهء شب می زنیم
که برو ای لعنتی ای شب ِ ظالم از جان ِ این دل، دیگر چه می خواهی؟!!!!
من و تو اگر ما بشویم
آه اگر ما بشویم
آه اگر ما بشویم!!
_______________________________!
فردا زمستان می آید و سرمای کشدارش
زمستان می آید و آه ِ کنار ِ پنجره وقت خاطره ساز ِ باریدن ِ برف !
زمستان می آید و چهره هایی گرفته و رهگذرانی که از هم با لبخندی سرد می گذرند!
زمستان می آید و دیگر هیچ ....!!
______________________________!
یاد آن سالها هم به خیر ، مادر و سینی خوراکی هایش ،قصــّه های عاشقانه اش!
یادش بخیر قصه که می گفت به خاطره که میرسید پیشانی اش چین می انداخت
بغضش را می خورد ، می خندید و می گفت: بگذریم قسمتی از زندگی بود که گذشت!
مادرم جای تو خالی دوستت دارم و می دانی !! ای کاش می بودی!
_______________________________!
شب یلدا برای من شب بلند ِ در خود شکستنهای پی در پی وگریه های بی اختیار
است! برای مادر و جای خالیش ،برای آن روزهای شاد ِ دیروز ، برای آنها که یلدای سال ِ
پیش با ما بودند و امروز مهمان ِ خاکند یک سبد شقایق ِ خیس آرزو مندم!
یادمان باشد کمی بالاتر خدایی هست که تنهاترین تنهاست ، به الحمدی کنیم یادش و
از او عشق ، مهر و دلی پاک بخواهیم ، کمی بالاتر از فلس ِ تکراری ِ زمین خدایی
هست که دوستمان دارد ،دوستش بداریم!
یادمان باشد خیلی ها محتاج به دعای چشمان ِ خیس ِ انتظارند، یادمان باشد مسافری
در راه است که می گویند دستانش میوهءِ نور است و بر لبهایش ترانهء جاویدِ عشــق!
یادمان باشد که به آسمان بگوییم :
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست ، هرکجا هست خدایا به سلامت دارش!
___________________!
پ ن : من پرم از ضجـــّه های تو رو خواستن نازنین عروس شهر ِ آرزوهای کبود!
اینجا برای من و شبزده های ِ گمنامی که دچار به خیال ِ چشمان ِ یکی در یادند ، یه کوچه باغ ِ امنه ! لطفا به حرمت تمام ِ دلهای در بند ِ عشق ، از کپی این دلنوشته ها بدونِ ذکر منبع خودداری کنید و اگه از سوز ِ این ناله ها حتی یه قطره اشک از چشماتون جاری شد برای ِ من ِ از او جدا مانده صبر آرزو کنید!! با احترام به نظرات دوستان ،نظراتی مورد تایید نویسنده هست که بار ادبی داشته باشه نه بیشتر! .
پروفایل : حمــید
خاطرات دورتر
صفحات وبلاگ
دلنوشته های اخیر
واژه هـــا
امکانات جانبی