| خداحافظ 89 | ||
|
سلام از دوسه کوچه آنطرف تر صدای پای بهار می آید ،گوش کن .... پری ِ زیبای فصل ِ آرزوها، خرامان بر برفها می رقصد و می آید و انگار نمی داند که در این هیچستان کسی به انتظارش نیست! نمی داند اینجا تنها یک فصل دارد ، نه بیشتر نه کمتر ، زمستـــان و هوایـــی بس ناجوانمردانه ســرد! اینجا به تلخی ِ سکوت ِ سه شنبه های گورستان می مانَد وقت ِ دلتنگی ِ ارواح ِ سرگردان! اینجا احساس آنقدر یخ زده است که گویی به تندیسی می مانَد یادگار ِ گذشته های دور! زمان ِ شیطنت های شاد ِ کودکانه زیر ِ چتر ِ حمایت مادربزرگ ، آن روزها چه زیبا بود! آن روزها دلــها آنقدر زلال بودند که می شد جوشیدن ِ احساس را دید و ناب ِ ناب حس کرد! آن روزها مَــــرد اگـــر می اُفتاد مـــردانگی نمی اُفتاد ؛ دستها برای دست گیری فراوان بودند ! این روزها مرد که نمی بینم ، مردانگــی هم مدّتهاست غریب مانده! آری احساس ، این روزها خاطره ای بیش نیست آنهم اگر مناسبتی باشد دوسه روزی آفتابیســت و بعد ، امتدادش تا نمی دانم کجا خاکستریست! این روزها دل ِ من زمستانیست سرد ِ سرد و سرزمین ِ حاصلحیز ِ واژه هایم به سوگ ِ ترانهءِ امــید نشسته است! چقدر دلم برای کودکی هایم تنگ است ، وقت ِ خوش ِ دارا و سارا ،حسّ ِ شیرین ِ آمدن ِ مرد در باران! این روزها دستهایم تنهاست و کاش می دانستم در بوران ِ بی کسیها ، عشق کجا جا ماند؟! شهر ِ من ، کشـــور ِ من ، دوست ِ من ، و دوست ِ دوست ِ من هم این روزها در پیله های یخ گرفتارند! پشت ِ سر که جز ویرانی خاطره ای نیست و روبرو هم کورسویی اگر هست ســراب است ، ســـراب!! زنگها مدتهاست برای کسی به صدا در نمی آیند ،نه مسافری می آید و نه دیگر رمقی مانده برای فلس ِ انتظار !! بُهت قدّ ِ تمام ِ علفهای هرز، ریشه دوانیده بین ِ تار و پود ِ لحظه هایم و از این هم آغوشی ِ ظالمانه ،یک اندوهِ خیس نطفه می بندد! اندوه ِ نبودن ِ او که طنین ِ شیرین ِ صدایش ، آسمان را به وجد می آورد برای باریدن!برای بــاران و من محو می شدم در همخوانی ِ هماهنگ دانه های بــاران با شکوه ِ حضور ِ او! انگار تمام ِ نُت های این ملودی ِ زیبا با نام ِ او شروع می شد ،با نامش به اوج می رسید و زمزمهء نامش نقطه چیــن ِ پایان بود! من و این جای ِ خالی باز به هم رسیده ایم و قلمم گیج شده است که آحر خدایا او مگر کیست که این آشفته حال، اینچنین مجنون و رسوا اسیر ِ کوچه های جستجوست؟! می بینی چه تلخ می نوازد دلم ؟؟! ساز ِ دلم ناکوک است بــانوی آسمانی ِ من ! خط بکش به ستارهء شمال ، من در مدار ِ تو می چرخم ، راه را گم نخواهم کرد! خط بکش به فاصله های غرق ِ ابهام ِدستهامان برای یکی شدن ! خط بکش به ابرهای کبود ِ زمستان ِ شهرم و عبور کن از سایه های تکراری ِ جا مانده به دیوار! این شهر این مرد این لحظه ها ،بیقرار ِ با تو بودنند ،بیا و برای آشتی من با من، سیب بیاور ،سیب سرخ ِخورشید! تو نمی دانی که چه سخت است معلّق بودن بین نبودنت و خاطره روزهای خوش ِ با تو بودن! اینکه چه بود و چه باید می شد و چه شد که اینگونه شد به جنونم می کشاند ، نیستی که ببینی! بگذریم ! این هذیانهای گیج از حوصلهء من خارج است امشــب! حقیقت این است که تو هفت آسمان دورتر از من، درون ِ کلبه ای شاد، هفت سین ِ بهار می چینی و من اینجا بی تو هفت سین ِ درد را آه می کشم ! سکوت می کنم به حرمت اشکهای بی صدایی که بی تو شبم را به سحر می رسانند ! سرما را به آغوش می کشم به جبر ِ نبودنت در این لحظهء تهی! سبدی ترانه به یاد ترانه هامان زیر ِ باران وقت ِ بی وقت ِ بیتابی ها! سرمه را به چشمان ِ دریدهء شب می کشم آنچنان موّاج تا که غرق شوم در اقیانوسش و آرام بگیرم! سیاه مشق های عاشقانه هامان در کوچه های التهاب یادت هست؟خط خطی هایم بر پوست ِ کشیدهء شب ! آن دوستت دارم ها! سردی ِ نگاه ِ خیرهء مرد ِ درون ِ آینه را آه نکشم چه کنم؟! سین ِ هفتم هم با تو آسمانی نشین ِ این دل ِ دیوانه! ( تا بوده همین بوده ؛تمام ِ ناتمام ِ من با تو تمام میشده)! منم و همین حال ِ خراب تا لحظهء تحویل ِ سال. تا تولّد ِ بـــهار! تو امّا کاش هم آواز ِ پرستوها ،چکاوک ها،قناری های شاد،مســـت باشی از حَوِّل حالِنا های سفرهء خانهء خوشبخت! من اینجا زیر لب ( اَلا بِذِکرِه الله تَطمَئِنَّ القُلوب) می خوانم و برایت از جان از دل ، دل خوش می خواهم! شب مرا به خود فرو می بَرَد و این دو سه خط نامه هم به واژهء ِ پایان می رسد! ( اسفند ٨٩)
پ ن :آزادی زندانیان ِ دربند ، پایان ِ برادر کشیهای از سر ِ قدرت، شفای تمامی بیماران، وصالِ عاشقان ِ پاک،سلامتی تو و خوشی ِ دوستان ؛شادی ِ روح ِ مادر : سال نو مبارک!
| ||
|
| بهانه میلاد تو | ||
|
سلام میلاد ِ تو یک روز ِ خاص بین روزهای تکراری ِ تقویم ِ روزگار نیست! هر بار که خورشید پلک می زند و نوربه سیاهی ِ شب میدواند، تو متولد می شوی! هربار که یک موج ِ تشنه از دل ِ دریای ِ درد، به وصالِ ساحل ِ آرامش می رسد، تو متولد می شوی هر بار که چشمان ِ یکی منتظر به جاده های دور به اشک می نشیند، تو متولد می شوی ! هربار که گمشده ای دریاد به یاد ِ گذشته ای شاد، نقش ِ خیال را آه می کشد،تو متولد می شوی من همان مسافر ِ گم کرده راهم ، همان موج ِ خسته، همان اسیر ِ اندوه،همان همخوابهءِ درد! ترا آه می کشم و متولد می شوی در همین لحظهءِ مبهوت ! به تماشای خیالت می نشینم و زیر لب آهسته می گویم: الهی میلاد ِ عزیز ِ لحظه هایم جاودانه جاودانه!
پ ن : تو با منی در مَنی، خودِ خودِ منی ، ترا به خدا منو از من نگیر!
| ||
|
| شب پرسه های گنگ | ||
|
سلام حال دلم بارانیست در شبی مملو ّ از جای خالی تو شب ِ سردرد های پنهان ،شب ِ در خود شکستنهای پی در پی ،شب ِ اندوه ! من از دل ِ همین شب ِ تیره ،بی قافیه بی وزن، شعر چشمان ِ ترا می گریم ، می بارم ! تو که از سلالهء نجیب ِ آرزوهای سپید، بر بلندای باورم وسعتی داری تا اوج ! من از تیرگی ِ این شب ِ دلهره، به دامان ِ خیال ِ تو پناه می برم که به خودت سوگند امن تر از حریم ِ خیال ِ ناز تو نبوده و نیست ،نخواهد بود! به راستی تو کیستی که من اینگونه دچار آمده ام به در هوایت قلم زدن ،اشک ریختن تا دل ِ شعر!؟ تو کیستی که حُرم ِ داغ ِ نفسهایت بیقرارم کرده تا نمی دانم کجاهای محال؟! تو کیستی که نامت آرامم میکند و سوار بر رویای آبی ِ عشق می بَرَدَم تا مزمزهء شیرین ِ با هم بودن! تو کیستی که افق ِ چشمانت ،قبلهء راز و نیاز ِ دل ِ دیوانه ام شده ؟ تو کیستی که من هیچ نمی بینم جز تو که آن دورها به خود می خوانی ام !؟ شراب ِ چشمان ِ آسمانی ِ تو عقل از دل و دینم ربود و من عاشقی شدم مست لابلای واژه های بیقرار! دلم تنگ است برای دقیقه های ناب ِ با تو بودن ، برای استشمام ِ هوای پاک ِ با تو بودن بیتابم! آن بیرون پشت پنجرهء تنهایی ام ، باران معصومانه می بارد و من گلاویز با بغض ِ تلخ ِ جای خالی تو، به یاد ِ تو به نام ِ تو در باغچهء احساس گل ِ اشک می کارم ! کاش بودی و می دیدی که چه شکسته ام این روزها، در بند ِ بی تو بودن گرفتار ِ اندوهم! و از دل ِ همین شب ِ تیره باز منم که ایستاده بر آوار ِ دربدری ها با کوله باری از حسرت رو به فرداهای ناممکن ِ بدون تو دست نیازم به آسمان بلند که ای صاحب هفت آسمان بدون او، بدون حضور او تمام ِ ناتمام ِ من ترک بر می دارد می روم تا نیستی!! دستان ِ گرم او باید باشد که نیست ، به هق هق می روم و شب مرا می بلعد! این است حال ِ این روزهایم ، نه بیشتر ، نه کمتر
پ ن : کلاف سرنوشت ِ من ، سردرگمه همیــشه
| ||
|
| یعنی که محو می شوم اینجا بدون تو | ||
|
سلام ای از دل ِ بیمار ِ من، چند کوچه آنطرف تر !! ای در غبار ِ فاصله پنهان شده، جانم برایت می رود بی تو به شــب رسیده ام !! زجر دقیقه هایم؛ غم ِنبودن ِ توست، غم ِ دور از تو بودن ، غم ِ بی تکیه گاهی! تویی دلیل ِ بودن ،تویی بهانهء ِ من برای زنده بودن ! بی تو به سر نمی شود این است کلام ِ آخرم! این است تمام ِ باورم!! عزیز ِ راه ِ دورم، تویی دار و ندارم ، تمام ِ ناتمامم! بی تو چگونه آخـــــر؟؟ من بیقرارم بیقرار ، از نسیم از آسمان از ستاره از قاصدکهای رها در باد هر نفس ترا می جویم،ترا می خوانم! با تو شادم می دوم تا دشت ، نُت به نُت دانه ءِ عشق می کارم، خوشهء وصل می چینم! درد من اگر بی درمان نیست به خدا تویی درمان ِ دردم ! با تو ، از تو و در تو ست که جان می گیرم! تو که نیستی روزگار به کامم نیست، تلخ می شود این تکرار ! تو که نیستی بی پناه می شوم، اسیر ِ باد می شوم ، وَزنَم حراج می شود، گم می شوم در انزوا تو که نیستی کوچ می کنم به وادی ِ سکوت ، شب گریه های بی صدا !!حسرت و آه ! تو از تبار ِ آسمان من از جنس زمینم ،تو تکّه ای حریر ِ عشق، من ِ هیچ از هیچ،هجو ِ اندوه می گویم! تو از سلالهء نجیب ِ بانوی آرزوها ، من غرق در ابهام ها ایهام ها ، ای کاش ها ! تو هم آغوش طلوعی، من دوره گرد ِ حسرت ،دچار مانده ام به غروب های تلخ! تو ملودی بی بدیل ِ لحظه های ناب ِ بارانی ، من امّا بی تو در این گوشهء دور با بغض درگیرم! ساده بگویمت بی قافیه بی وزن، بی تو من خود ِ دردم! به هیچ نمی ارزم ! در این بن بست سرما که دلها یخ زده سرها در گریبان است تو دستگیر باش، شانهء امن باش! دوستت دارم و می دانی تو ،خط بزن برزخ ِ دوری را دوستت دارم و می دانی تو ،پرواز کن تا دستهای محتاجم! دوستت دارم و می دانی تو ،مرا با این سوءال مبهم در گودال زمان رها مکن :چرا نمی آیی؟! این دوسه خط هم به کاغذ پاره هایی پیوست که رها در باد...کاش یکی از این درددلها به سرزمینت برسد! شبت خوش آسوده بخواب مرد ِ درون ِ آینه با خیالت دلخوش است!
پ ن : حال همهء ما خوب است امّا تو باور مکن
| ||
|
| خط خطی های اندوه | ||
|
سلام به خیالت پناه آورده ام از امواج ِ سهمگین ِ سونامی ِ اندوه و نیستی ببینی چه پریــشانم بین ِ این هجوم ِ زرد! گویی همه جای دیوار بلند ِ شب را غبار ِ دوری فرا گرفته و من پنجه در پنجهء بغض از خیالت مدد می گیرم برای گریز از این دربدریها.... شب بر سرم می کوبد درد ِ تنهایی ام را و من مغموم خیره مانده ام به نقش ِ زیبای چشمانت بر قاب ِ خاطرات ِ دیروز.. نمی دانم و ای کاش می دانستم چیست در لی لی چشمان ِ مست ِ تو که اینچنین دچارم کرده به افسوس ِ حضورت پیش ِ این دقیقه های کدر! من از اولین نگاهمان در کوچه های دیدار، انگار گم شدم بین ِ برمودای کشیدهء ابروانت... ساحل ِ نجاتم از دور ،چشمان ِ آسمانی ِ توست که هر چه تقلّا میکنم برای رسیدن و آرام گرفتن در آرامش مسلّم ِ این زیبایی ِ بی رحمانه ،تو دورتر می شوی ! میروی تا مرزهای سراب جایی میان نیست ها و ای کاش های بودن! آه نکشم چه کنم؟! سر به زانوی حسرت می گذارم و محو می شوم لابلای هق هق ِ دل ِ دیوانه که بیتاب است و تنها در شب ِ بدون ِ تو! تو بالاتری از پندار ِ من، تو چشمهء جوشان ِ این جریّان ِ موّاجی، تویی سرآغاز ِ این شب پرسه های مریض من از زمزم ِ خالص ِ چشمانِ تو شراب ِ عشق نوشیدم و مست ِ این حسِّ ناب ، گم شدم در کوچه های ِ هفت شهر ِعشق ! یا با تو پیدا می شوم یا تا همیشه گم می مانم! تو رسول ِ آینه و باران ، شاه بیت ِغزل های عریان ِ من ِ ناتمامی !! تو اعتبار ِ این واژه های گیجی،رمز ِ مجهول این کلمات ِ سردرگم ،چشمان ِ آسمانی توست. نام ِ زیبای توست که حکّ شده به جای جای قلب ِ بیمارم و من تا همیشه وام دار ِ برق ِ اولین نگاهت خواهم ماند ! کویر تنم این روزها دلتنگ حضورِ توست و من با خیال ِ ناز ِ تو وضوی عشق می گیرم و با اقتدا به شکوهِ آسمانی ِ تو به نماز ِ باران می ایستم که کاش بباری و لبریزم کنی از زلال ِ جاری ِ بودنت! من و این آرزوهای خیس در دل ِ این ِ شب ِتیره، نیاز ِ با تو بودن را فریاد می زنیم با اشک! تو نیستی و شبم با بی کسی طی می شود ، این است حال ِ لحظه هایم ،نه بیشتر نه کمتر!
پ ن : چه دریایــــی میان ِ ماست ، خوشا دیدار ِ ما در خـــواب..!
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |