| خیــــال ِ عاشــــــــــقانه | ||
|
سلام گمشده ام در کوچه های خاطره ،همقدمم خیال ِ توست (ببین چه ها نمی کند): خیال ِ تو می بَرَدَم به سرزمین ِ آرزوهای سپید ، به چکـــّه های ِزلال ِ باران ِ عشق ! خیال ِ تو یک رفیق ِ خوب است برای این منـــزوی ِ بی سرزمین! خیال ِ تو نقطهء خوب ِ تعادل است برای ِ شعر ِ شکســــتهء ِ من ؛ یک زمان دست ِ نوازش می شود و اشک می زُداید از گونه هایم و زمانی مثل ِ امشب ،همقافیه با چشمان ِ خیسـم شاه بیت ِ اشــــک می بارد! خیال ِ تو مرا مست می کند از اِدراک ِ پیوند ِ آب و باد در هلهلهء مجهول ابرهای سرگردان و می بَرَدَم تا تماشای رقص ِ موزون و هماهنگ ِ نطفه های این پیـــوند( قطره های باران) خیال ِ تو دست ِ مرا می گیرد و سخاوتمندانه می بَرَدَم به هزارتوی باغ ِ عشق ! و مرا غرق در درک ِ این همه نشانه رها می کند و خود گوشه ای از این جَبَروتِ محال پنهان می شود و رخ می گیرد! به ناگاه می شکَنَم، آخــــر مگـــر می شود بدون ِ تو تاب آورد در این بی تابی ِ مطلق؟؟! در همه جای ِ این وسعت ِ محال نشانی از تو هست، نقــش ِ زیبای لبخند ِ تو همه جا نمایان است، امّا تو کجایی؟؟! چرا هرچه می جویم نمی یابمت ؟ چرا اینقدر دوری از من و تمنّای دستهای ِ تنهایم برای در آغوش کشیدنت؟! با عاشق ِ زار ِ خود این بودن یا نبودن ها تا به کی؟! نمی دانی بی تو رســــوا می شوم؟! نمی دانی بی تو نیست می شوم؟ رخ مگیر از من ِ مبتلا ، بی تو مــات می شوم ، محو می شوم لابلای هَجو ِ ناهمگون ِ انــــدوه! من می مانم و حیرانی ِ بدون ِ تو در فضایی همه اش نشان از تو! می دانم به خدا سوگند تو همین جایی !! عِطر ِ خوب ِ حضورت در تمام ِ باغ پیچیده! و من این هوای ناب را با ولع ِ یک نوزاد ِ گرسنه می بلعم و جــــان می گیرم! و به شوق می آیم و می جویمت لابلای بیشه زار ِ فاصله های کبود! هی اینجا را ببین : من نَفَس های قناری را وقت ِ عشق بازی اش با گل ِ سرخ می بینم و چه زجری دارد این تماشا!! تماشای یکی گریان در حسرت ِیکی شدن با دیگری !!! ( عاشقانه در مرداب جان دادن) مبهوت ایستاده ام و خیره مانده ام به قناری که گویی نمـــاز ِعشق می خوانَدبا اشک! (قبله اش هم گل ِسرخ) که: (هان ای گل من، نازنین دلــبر ِ من ! گل ِ سرخـــم رویای روز و شبــم جانـــم به فدایت،چه بیرحـــمانه زیبایی ،گلبرگ هایـت هر کدام یک مثنوی واژهء عشق! جانـــــم به لب رسیده است ، بگذار بمـــیرمت عــشق! من به زیبایی ِ تو دچارم تا همیشه و همیــن جا دور ِ تو می گردم و می گردم تو بخند و زیبا باش گل ِ نازم ، روزگارت همه شاد ،لحظه هایت آبی و شکوهت جـاودانه ) قناری عاشقانه می خوانَد و من اشک نریزم چه کنــم؟ ببین خیالت با من چه ها می کند؟! ببین تا به کجاها می کشانَدَم؟! بی وزن شده ام و حوالی ِ سَرَم انگار تو در دَوَرانی ! آهای ی ی بانوی ِ آسمانی ام ببین صدایـــت می زنم ! ببــین چه بیـقــــرارم !! ببین قامتم از دوری ِ تو نازنین خم شده است ! ببین با چشمانم چه کرده است هــق هــق ممتد ِبی تو بودن ! ببین بی تو چقـــــــــــــــــــدر تنهایــــــــــــــــــــم!! چه کنم ؟ چاره ام چیست کیست اگر تو نیستی؟؟!! به خدا تویی درمان ِ دردم ؛ تویی پاداش ِ صبرم! تویی بهانهِ دل ِ بیچاره ام برای بیقراری های شبانه در سکوت ِ تلخ ِ خانه! برای من ِ دربند بهــــانهء رهایی تنها تویی! معبـــود ِ بی نظیرم بدون تو ، نَفَس ، هوا، زمین ، زلال ِ آب ، صدای جاری حیات ، ترانه ها ،حتی گل واژه های شعر ِ من هرگـــز به معنا نَرِسَند! در تو خلاصه می شود معنای زنده بودن ! این دایرهء تکرار، تنها با خیال ِ امن ِ تو قابل ِ تحمّل است چه اگر خیال ِ ناز ِ تو نبود بسیار پیش از اینها (مرد ِ درون ِ آینه) جان داده بود! من با خیالت زنده ام تا ابدیّت ، شاید هم بیشتر !! من بارها با خیالت تا نمی دانم کجاها رفته ام ، تا پاسخ سوال های ناممکن! تا اعمــاق ِسرزمین ِ ممنوعه! من با خیـــــال ِناز ِتو خوشم و تابینهایت خواهم رفت! عشق ِ تو سکون نمی طلبد! یا فنا می شوم در آتش ِ این هجر یا به بقا می رسم در آغوشت! تو که باشی باکم نیست از گم شدن در جادّه های حـــیرانی! از امتداد ِ بی مقصــد هراســــم نیست وقتی تویی همسفر ِ این پریشانی ها! تو که باشی از انتها بیم ندارم بگذار اسرافیل با تمام ِ جانش صور ِ پایان بدمد! چشمان ِ خیال انگیز ِ تو اگر با من باشد بگذار دنیا به پایان برسد ، با تو قصّه ای نو آغاز خواهم کرد! بگذار کافـــر خطابم کنند از اوّلین نگاه ِ تو ،قبلهء من وقت ِ نماز ِ عشق فقط تویی نه اینسو نه آنسوتر ! بگذار از اینکه فقط و فقط ترا می بینم به بندم بکشند و سرازیرم کنند تا جهنّم ِ موعود، من ایمان دارم در اعماقِ آن درّهءِ سوزان هم، خیال ِ تو بهشتی زیبا برایم خواهد ساخت! من عاشــــقت می مانم عشق ِ آسمانی من ، بگذار دیوانه خطابم کنند ! مجنــــون ِ تو بودن،هنــــر ِ من ِ تنهاست! این دو سه خط هم به عاشقانه هایی خواهد پیوست که از غم دوری تو با اشک به دل ِکاغذ چکید ، من و سوز ِ این واژه های خیس فدای تو ! فراموش مکن من به دوست داشتن ِ تو زنده ام! نمی دانم تا به کجا این انتظار ادامـــه خواهد داشت ، نمی دانــم تا به کی کالبدم توان ِ پریشانی ِ این روح ِ خسته را خواهد داشت ؛ امّا کاش از دل ِ ستاره ای دور یا نزدیک به من ِ دربدر رخ می نمایاندی!! کاش می دانستی چه التهاب ِ کشنده ای دارد دلتنگ چشمان ِ تو بودن ! کاش می دانستی امشب همین لحظات ِ درهم چقدر کَمَت دارم! شـــانه های امن ِ تو باید تا که های های ببارم غم ِ تنهایــــی ام را ! هرکجای این فاصله که آرام گرفته ای آسوده بخــــواب عشق ِ آســـــــــمانی ِ من مَرد ِ تو تا همـــیشه چشم براه ِ تو با اشـــک ، عاشــــقانه می نویسد. ............... ... پ ن : هیچکس ؛ هیچکس اینجا به تو ماننـــــد نشـــــد!
| ||
|
| دلــــم بی تو خونه ه ه ه | ||
|
سلام شب به سیاهی می زند من به خاطرات، چشمانم به اشک می رسد و تو به محال و محال تر ! دستانم سرد است ،جایی میان ِ حسرت و تکرار گم شده ام ! حسرت دستان ِ گرم ِ تو در این وانفسای سرد و تکرار ِ نبودنت در همهمهء دقیقه های درد! جانم به لب رسیده از این دربدریهای آلوده به یاءس ! کجای این شب ِ سیاه بجویمت ؟ من مدتهاست بی تو نه مشرق می دانم نه مغرب نه شمال و نه جنوب!( جهت برای من در تو خلاصـــه می شود) فقط می دانم جایی همین حوالی به من و شب پرسه های بارانی ام می نگری و پیش نمی آیی! آه کاش می دانستی که چقـــــدر محتاجم به امنیّت شانه هایت ! کاش بیایی عشــــق ! من اینـجــــا بی تو غرق در بیهـــودگیها تنهای تنهایــــــم! کجای این شب ِ سیاه بجویمــــت ؟!
| ||
|
| من و شب ِ بی تو | ||
|
سلام ١٧/٠١/١٣٩٠ باز من و این شب ِ برهنه باز من و این سر ِ آلوده به درد باز من و این واژه های بیقرار باز من و این تنهایی ِ مزمن باز من و این هذیانهای درهم باز من و این شب پرسه های بی صدا باز من و آوار ِ نبودن ِ تو باز من و اشکهای شبـــانه باز من و هق هق های مریض باز من و این دل ِ تنگ باز من و من و من و من و دیگر هیچ ، هیچ ِ هیچ ! سکـــــــــــــوت است که شلّاق ِ درد می نوازد بر پیکرهء فرسوده ی مرد ِ بدون ِ تو ! آهای ی ی ی آهای ی ی ی تویی که نگاهت آتش انداخت به همهءِ باورم که خدایا این هم اوست که یک عمر دلـــم بهانه اش می گرفت ! تویی که به وسعت ِ چند اقیانوس ِ آرام، آغوش امن بودی! تویی که حُرم ِ داغ ِ نفسهایت به من ِ گمشده ،جرأت ِ ماندن می داد تویی که آمدی و با عبورت از دل ِ غمینم ، سونامی ِ خاطره هایت ویرانم کرد و در تلاطم ِ جــُنون رهایم ساخت! تویی که نمی دانی چقدر بیقرار ِ با تو بودنم در وانفسای ِ این شب ِ درد! دستم به دامانــــت بـیــــــــــــا از زمین از آسمان از آدمکهای سراسر رنگ از شب از خودم هم خستــه ام! دلــم ترا می خواهد ؛ همین نه بیشتر نه کمتر ! ترا آه می کشم و گم می شوم در های و هوی باران و شب ِ وحشت ! آسوده بخواب!
پ ن : جانشین ِ تو در این سینه، خـــداونــــد نشد!
| ||
|
| دوسه خطی اشک | ||
|
٠٩/٠١/١٣٩٠ سلام گم شده ام ، گنـگ و پریشان در ناممکن ِ حضور ِ تو ! در فضایی مملو از تو، بودن ِ تو ، لمس ِ لطیف ِ هوای ِ تو و هر آنچه با تو می آید و با تو می رود ،گم شده ام! ساده بگویمت ، بی پنجره بی روزن ،یک کلام در تو گم شده ام ! من در این هیچستان که همه جایش انگار نشان یا خاطره ای از تو هست ،گم شده ام! دستآویزم برای ایستادن در مسیر ِ این اندوه ِ کمر شکن ،افق ِ چشمان ِ خیال انگیز ِ توست! با خیالت از روزمرّگیهای مکرّر ، از دایرهء تکراری ِ امروز ، از نگاه ِ سرد ِ آدمکها ، می کَنم تا به فردا می روم ، فرداها ا ا ! من با خیال ِ تو خوشم ، تو آن دورها پشت ِ دریاها اصلا آیا از اینجا خبرت هست؟!! شده ام مجنون لابلای ِ برزخ ِ خاطره ها بارها می شکنم بی فریاد، بی صدا ، مات ِ مات! و تو نیستی !! نیستی تا پریشانی هایم میان ِ واژه های خیس را درمان کنی با دَم ِ اهورایی ات ! نیستی تا دست به دامانت شوم جان بگیرم از نگاهت عاشقانه عاشقانه ! نیستی اشکهایم را ببــینی نیمه شب های هراسان از غم ِ بی همزبانی ! گم شده ام و کاش پیدا نشوم مگر در آغوش ِ تو ! (چه آروزی ِ خیس ِ محالی )! این دوسه خط به اشک رسید و من به شب ! اینجا همین لحظهء مسدود پایان ِ تلاقی ِ من با آرامش ِ خیال ِ توست ، از اینجا به بعد منم و سکوت ِ شب و هق هق ِ درد ! شب ِ تو امّا شاد ِ شاد پر هیاهو مست ِ مست ! من و دوستت دارمها ، من و ای کاش ها ، من و بی تو بودن ها تا به صبح حرف ها داریم ! آسوده بخواب آسمانی نشین ِ من!
پ ن : ایــنجا تو این قطب ِ سکوت ،کابـــوس طولانـــــی تره!
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |