| عنوانش با تو ای عشــــق (به قول تو هندونه ی شب یلدا) | ||
|
به نام خدای عشـــق خدای آدمهای خوب ، خدای آسمان ِ آبی ، خدای خیلی بزرگ ، خدای آن بالاها! من این پایین در ارتفاعی پست ایستاده ام در باد و دستهایم در انزوا جاریست!! پاهایم در زمستان ِ زمین یخزده انگار ، پر ِپرواز بده ، کمَکی جان بده !(لااقل نگاهی کن) دچار شده ام به نقش دو چشم در بیکران ،در وانفسای بازدم های تکراری ! از نمی دانم کجای آسمان بود که شبی یا نیمه شبی یا یک ساعت ِ تاریک میان ِ جنگ عقربه ها روزنه ای به وسعت عشـــــق بر سرزمین خاکستری ِ باورم نور بارید!!! ناگهان زمان ایستاد ، من ایستادم و تماشا کردم و باورم نمی شد که باورم داشت پوست می انداخت! چشمان ِ او در همهء حوالی ام می رقصید و چه زیبا استادانه مرا مات کرد به حرکتی ساده! من از من جدا شد و من ِتنها مست ِ این باران، مجنون وار عاشقی حیران شدم، بیگانه با دنیا شدم! گویی زیبایی خیره کنندهء آن دو چشم ِ آسمانی جادویم کرد و مرا برد به هفت آسمان رویای ناب! دلم بود که از کف می رفت تا دیوانه شود، تا رسوا شود در کوچه های بیقراری، لحظه های التهاب! زمین و زمان ، همه ء جهان برایم شده است (او) !! بی او انگار هــرز می رود نفس هایم ، گاه یکسره حیرانم آخر این همه دچار بودن ؟؟!! می نشینم خیره در بستر ،مات ومبهوت به رویایش که مسخ می کند انگار تمامی ِ شبم را! انگار اوست پاسخ تمام ِ نداشته هایم ،دلیل تمام ِ ای کاش هایم! او در سراب ِ دورها ،من در تلاطم ِ آه ! او چون فرشتهءِ عشـــق، من کولی ِ پریشان!! در هلهلهء آینه در قاب ِ عکس ِ کهنه بین خطوط شعرم او می شود بهانه برای هر ترانه! برای شاعرانه ، برای قصـــّهءِ عشـــق !! یکی بود ونبودم جز او معنی ندارد ، او می شود نهایت دلیل ِ این شبانه!! دلم برای گریه برای هقی هقی مست آمادهءی آماده ست!!! برای از تو گفتن آهای نرگس ِشعرم دلم پر از بهانه ست!!! در این شب ِ دلهره شب ِ تنها نشستن شب ِ بلند ِ یلدا ، شب ِ سلام زمســــــتان!! دلم از همه دنیا فقط ترا می خواهد!( فقط ترا می خوانَد) دستان ِ تو اگر می بود نَه شب به این حجم عزادار می شد و نه قلم اینگونه به اَشک می رسید! دستان ِ تو اگر می بود نه من اسیر می شدم به این تلخ واژه ها و نه واژه هایم اینگونه بارانی بود!! دستان تو کم از اعجاز نیست به خدا مگر نه اینکه حرارت ِ مجهول دستهایت در اولین دیدار تا به ابد مرا حیران کرد ، تسخیر کرد؟! نمی دانی چه بر من می گذرد شباهنگام ِ تنهایی وقت ِ نابهنگام هجوم ِ خاطره های دیدار! نمی دانی چه تلخ است بغض تنهایی وقتی که باید باشی و نیستی! نمی دانی سکوت ِ سرد ِ خانه چه سنگین می شود و بیرحمانه می شِکَنَدم!! نمی دانی چه خیس می شود چشمانم با خیال آمدن ِ تو ، خیال ِ ماندن ِ تو! خیال ِرقص ِ گیسوانت در باد جام ِ می میشود و مست می شوم از این رویای ناب! چه شبها که سر به دیوار ِ اندوه کنار ِ های های تنهایی نام ِ ترا باریدمُ عشق ترا گریستم! چه شبها که همخوابهءِ درد تا دل ِ سحر، اسیر ِ ای کاش های داشتنت واژه به هم می بافتم رج به رج گریان تر از ابر زمستان! نمی دانی چقدر از روزهای بی تو دلگیرم ، نمی دانی چقدر جای تو اینجا خالیست! با تو با تو با تو اگر باشم با من با من با من اگر باشی من و تو ما می شویم یک مشت ِ سنگین می شویم بر پوزهء شب می زنیم که برو ای لعنتی ای شب ِ ظالم از جان ِ این دل، دیگر چه می خواهی؟!!!! من و تو اگر ما بشویم آه اگر ما بشویم آه اگر ما بشویم!! _______________________________! فردا زمستان می آید و سرمای کشدارش زمستان می آید و آه ِ کنار ِ پنجره وقت خاطره ساز ِ باریدن ِ برف ! زمستان می آید و چهره هایی گرفته و رهگذرانی که از هم با لبخندی سرد می گذرند! زمستان می آید و دیگر هیچ ....!! ______________________________! یاد آن سالها هم به خیر ، مادر و سینی خوراکی هایش ،قصــّه های عاشقانه اش! یادش بخیر قصه که می گفت به خاطره که میرسید پیشانی اش چین می انداخت بغضش را می خورد ، می خندید و می گفت: بگذریم قسمتی از زندگی بود که گذشت! مادرم جای تو خالی دوستت دارم و می دانی !! ای کاش می بودی! _______________________________! شب یلدا برای من شب بلند ِ در خود شکستنهای پی در پی وگریه های بی اختیار است! برای مادر و جای خالیش ،برای آن روزهای شاد ِ دیروز ، برای آنها که یلدای سال ِ پیش با ما بودند و امروز مهمان ِ خاکند یک سبد شقایق ِ خیس آرزو مندم! یادمان باشد کمی بالاتر خدایی هست که تنهاترین تنهاست ، به الحمدی کنیم یادش و از او عشق ، مهر و دلی پاک بخواهیم ، کمی بالاتر از فلس ِ تکراری ِ زمین خدایی هست که دوستمان دارد ،دوستش بداریم! یادمان باشد خیلی ها محتاج به دعای چشمان ِ خیس ِ انتظارند، یادمان باشد مسافری در راه است که می گویند دستانش میوهءِ نور است و بر لبهایش ترانهء جاویدِ عشــق! یادمان باشد که به آسمان بگوییم : آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست ، هرکجا هست خدایا به سلامت دارش! ___________________! پ ن : من پرم از ضجـــّه های تو رو خواستن نازنین عروس شهر ِ آرزوهای کبود!
| ||
|
| مرثیهءِ عشــــق | ||
|
سلام منم که دچار به حیرانی ِ عشــــق ، عابر ِ کوچه های خیال شده ام ؛ بیخود از خود شده ام! شب پرسه هایم رسانده ام تا حوالی ِ باران ِ اشک ، تا هق هق ِ غریبانه ،تا در خودم شکستن! نمی دانم کجای شب ،پوستهءِ صبــرم را خراشـــید که درد مبهم ِ نشسته در این کومهء ِ درد به نبض فریاد رسید! (نمی دانم کجای شب بود) فقط یادم هست حوالی ِ تلاقی ِ تنهایی ِ شبانه ام با هیاهوی نشسته بر شهر، ناگهان همهءِ دلم لرزید! گویی یک خیال، دستم را گرفت و به تماشا دعوتم کرد.... گوشه ای نشستم و تماشا کردم آنچه این خیال ِ گذرا به پهنهءِ شب می کشید ! گویی ریسمانی کشیده بود از چشم من تا دل ِ شب ، هی می کشید، هی می کشید! در افق طرحی از عشق نوشت و مرا مات کرد به بازی های عشق!! عشق را لابلای تَرَک های لبی تشنه کشید که می سوخت از درون امّا عاشقانه از امید می گفت! عشق را در قطره اشک ِ یک مرد کشید که شهادت می طلبید! عشق را در دل ِ بیابان با نقش ِ پاهای برهنه ،دل ِ تنها ، غم ِ فردای اسارت می کشید!! آه از این بغض ِ غریب که ناگهانه به هق هق می بَرَدَم : روبرویم خورشید بر سر نیزه است!! دیگر چشمهایم انگار مسخ شده است در دستان ِ خیال و معلق است در فضای یک اتفّاق ِ تلخ! انگار دنیا دو نیمه شده است: یکی همچو قناری عاشق و زیبا آمادهء پرواز یکی کرکسی موهوم ،کریه،مشمئز! یکسو یک جزیرهء کوچک عشق آنسو عجوزه ِ کینه آمادهءِ بلعیدن! یکسو خورشید و تنهایی غریبانه اش یکسو سونامی ِ اندوه و ویرانی ِ غم انگیزش! گم می شوم در این همه نابرابری ِ محض و سر به زانوی اشک، های های مرثیهءِ عشق! عشق یعنی یکی شدن با یکی تنها میان ِ های هوی مترسکها! عشق یعنی لبهءِ تیغ بوسیدن اگر سبب ِ پرواز شود ! عشـــق یعنی یکی سقّا که به آب زذ با دو دست ِ آسمانی و بی دست برنگشته به خاک افتاد! عشق یعنی یک دل صبور امّا پر ِ درد که به برادر می گفت: بمیرمت چه بیصدا می شکنی! عشق یعنی درد ِ دل ِ یک کودک سه ساله با سر ِ بی تن ! بابا نمی دانی بعد از تو چه بر سرمان آمد ! یکی گوشواره ام را گستاخانه می کشید یکی سیلی به صورتم میزد، یکی عمّه را کتک می زد ، یکی ابلهانه می خندید! عشق یعنی در سکوت گریستن که چرا رفتی و مرا با این غم ِ کاشانه سوز تنها گذاشتی؟! عشق یعنی کنار ِ سر ِ بی تن جان دادن ، کودک سه ساله هم اینگونه رفت وپر کشید! دلم درون سینه بیتاب است ،اشک امانم را بریده ، دستم به دامانت ای عشق امان بده! چه می کنی با من ؟ به کجا می بری ام؟ من کجا و تحمّل ِ این روایت درد ؟! خیال همچنان بر پهنهءِ شب می کشد و می کشد و آرام آرام از گوشهءِ روبرو محو می شود! من می مانم و شب و سکوتی که گویی از هر فریادی رساتر است : دل به آسمان بده! .... ... .. پ ن : ندارد. لازم نوشت1 : لابلای دل لرزه هاتون منو هم دعا کنید. لازم نوشت 2: از خیلی ها ممنونم ،ایشالاّ شادیهاتون پاینده!
| ||
|
| من چه تنها مانده ام اینجا بی تو | ||
|
سلام هان ای دل ِ دیوانه باز که بیتابی!؟ باز که بهانه می گیری ، باز که به خود می پیچی ،باز که بیقراری!!؟ از چه از که نشان می خواهی؟! پریشان ِ که هستی؟! این بار قلم در دست ِ تو، راوی تو باش و بشکن این سکوت ِ سرد را ،من تماشا می کنم! واژه بارانم کن از بهانه ها بگو ، از دلیل ِ بیقراری ها از او بگو ، از او بگو! من گوشه ای از همین تنهایی می نشینم و با رقص ِ دلتنگی تو همپای مجنون می شوم ، صحرا به صحرا می روم ، دریا به دریا می روم ! (مقصد فقط چشمان ِ اوست،بیراهه ها را خط بزن!) مجنون به عشق مقتداست ،مجنون تر از او میشوم ! آهای لیلی ِ قصّه های عشــق بگو بگو لحظهءِ آرامش کجاست؟! من سایه به سایهء ِخیال تا خود ِ بیستون می روم! آه گوش کن،می شنوی؟!! فریاد ِ زجر ِ تیشه هاست، تا بغض ِ فرهاد می روم! محو می شوم در گفتگوی ِ سنگ و تیشه! کوه و فرهاد، غرق می شوم در ابهام ِ این تصویر ِ زیبا! آهای شیرین ِ قصه های عشق بگو بگو لحظهءِ آرامش کجاست؟! آه ای دل ِ غمگین ، دل ِ عاشق ، دل ِزار ،بمیرمت این درد را تحمّل نشاید! کور می شوم کر می شوم از لحظه فارغ می شوم ،از هر طرف که بروی از پی ات عازم می شوم! تمام وزنم در باد ، سبکتر از کاه می شوم، این بار تو برقصانم ، تو بچرخانم! برسانَم تا او ، تا حریم ِ آبی و صمیمی اش ، تا نجابت وجود ِ آسمانی اش! روانه ام کن تا چشمهءِ جوشان ِ او ، تا خود ِ او ؛ خود ِ قدّیسهء قصّه!! ... .. . پ ن : بی تو نه هوا هست نه ترانه نه صدایی که بگوید آه زندگی زیباست !
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |