| صدایم کن صدای ِ تو خوب است | ||
|
سلام باز باران با نواهای غم انگیز قطره قطره نُت به نُت بی بهانه با ترانه می چکد بر بام ِ خانه می خورَد بر بام ِ احساس،می رود تا دل ِ های های! باز باران با ترانه در شبی پر از بهانه بر من و گریه و گریه قطره قطره خط به خط واژه به واژه دانه دانه خاطره می بارد یکی از دیگری آبی تر ،زلال تر ،همه اش خیس ! همه اش آبستن ِ بغض ، همه اش آماده به هق هق! همه اش یادآور ِ آمدنت که به خدا هنوز هم نمی دانم از کدام جادّه،کدام راه ،کدام بیراه آمدی و با آمدنت بذر اِبتلا آوردی و تمام سرزمین ِ دلم را بارور کردی به از تو دچار بودن! یادگار نگاهت به چینی ِ نازک دلم،همین ترکهای عمیق ِ اندوه است وقت ِ جاری شدن ِ خاطره ها و های های غریبانهء ام درون ِ پیله های انزوا همچو ناله سوزناک ِبوف ِ کوری زخمی در فضا می پیچد! کو دست ِ نوازش ِ تو که مرهم شود این درد ِ سیّال را؟! کو نگاه ِ مهربان ِ تو که شفابخش ِدلم باشد؟! در روزگار ِبدون ِ تو از من تا ویرانی ِ دلم فاصله ای نمانده است! پنجرهءِ دلم را رو به سوی خیال ِ ناز ِ با تو بودن می گشایم و اشکهای سرازیرم را می سپارم به قطره های باران که اولّین شاهد ِ هم آغوشیمان بودند! یادت هست؟! باران می بارید و من دست در دست ِ تو پادشاه ِ زمین بودم ومست از رویاها عاشقانه می خواندم! تو خوب آگاهی و می دانی که وقت ِ حضور ِخیال ِصمیمی ِتو،جزگریستن چاره ام نیست! نیستی تاببینی از غم ِدور از تو بودن جز همین اشکها و آه های ممتد، هیچ چیز به من و تنهایی ام مَحرَم نیست! (تنها رفیق ِشبهای ِ دلتنگی ِمن،همین گریه های بیصدا و واژه های خیس و بارانیست)! بی اراده می گِریَم و سر به زانوی آه ترا صدا میزنم های های که کجایی بهترینم؟! به لب رسیده جانم ، توان ِ بودنم نیست بی تو در این دلهره! بی تو به شب نشسته ام، همبسترم افسوس شده است و گریه! می دانم که تو خوب می دانی جز تو بهانه ام نیست! در نظرم کسی نیست! می دانم تو خوب می دانی جز تو هیچ چیز به من نزدیک نیست، بی تو هر چه هست ویرانی ست،هر چه هست تباهیست،هر چه هست سیاهیست! می دانم که تو خوب می دانی بی تو بودن کار ِمن نیست، ته می کشد حوصله ام در لحظه های بی تو! بی تو دنیا و هر چه در آن است عجوزه ای عبوس و تکراریست! می دانم که تو خوب می دانی چه بیزارم و چقدر میشکنم از این تکرار ِ پی در پی، ازاین هر شب گریستنهای مداوم خسته ام خسته!(جان دربدنم اضافه ای بیهوده ست) می دانم که تو خوب می دانی چاره ام جز به تو دچار بودن نیست، من جادو شده ام به خیال ِ آسمانی ِ تو! نفسم بند می آید این لحظه ها،این شبها،این روزها بدون ِ تو! انگار بی تو حیات بی معنی ست و زندگی هذیان ِ مضطربی بیش نیست! در شب ِ بدون ِ تو دلم بارانی ِ بارانیست و ابرهای ِ سرگردان ِ تنها، برایم خط و نشان می کشند از سونامی ِ پیش ِ رو ،از زیستن ِ بی تو در این دلهره ها هراسانـــــم! از وهمی که نبودنت به خانهءِ یخزده ام به یادگار گداشته است دلگیرم،دلگیــــر! از شب ِ بدون ِ تو مـــــی ترســــــــم ،کجایی که ببینی؟! کز میکنم گوشه ای از همین تنهایی ِ جاری و گم می شوم در های های باران و اندوه ِ شبانه! بیچاره دل ِ شکسته ام چه بیصدا میگریَد گویی که میان ِ بغض ِ نُت های خیس ِفاصله تکنوازی می کند!(بیقراری میکند) و من حیران و سرگردان میان هم آغوشی ِ بغض و سوز ِ درد ِ دل بیچاره ام، خاطره ها را می کاوم و می کاوم به این عشق که صدای خنده های شیرین ِ تو شبشکن شود و من مست از این رویاء که تو میآیی،دلم را با نی لبکی چوبی آرام آرام بنوازم ! (یاد ِ فروغ هم جاودانه) و خیال ِ تو که آن دورها گیسوانت را به باد سپرده ای و صدایت را به آواز، نمی دانی چه مهربان احاطه ام می کند! من با دل ِ شکسته ام ،با دل ِ به عشق دچارم به هنرنمایی ِ خیال ِ تو موءمنم و تو خوب می دانی که در هزارتوی دل ِ شبزده ام تمام ِ کوچه ها به نام ِتوست و جای پای اوّلِین عبورت از من و احساس ِ پریشانم همه جای لحظه ها باقیست! تو نیستی و من انگار از بهانه تهی شده ام و همخانه ام نیستی ست! اینسوی پرچین ِ خیال ،عاشقی درمانده ام که مدام از تو نشان می جویم و به خود می گویم : یعنی خواهد آمد از راه او که از دستانش گل کوکب می بارد و از لبهایش شعر ِ امّید؟! یعنی خواهد آمد او که چشمهایش همچو خورشید بر من ِ ظلمت زده نور بتابد؟! آه چه رویایِ غمین ِبه اشک نشسته ای برحوالی ام جاریست،رویای روان ِتو کنار ِاین تنهایی! گم شده ام در تنهایی،جایی حوالی ِ اشک و افسوس ِ روزهاییکه باتو رفتندو افسانه شدند!(جاودانه شدند در تاریخ ِ عشق) پشت ِ هیچستان،همسایه ام با سنگینی ِ بغض های فرو خورده ای که حسرت ِ فریاد به جانشان مانده و وقت ِ بی وقت ِ دلتنگی تسلیم ِ هق هق می شوند! در تلاقی ِ شب و اندوه ،لابلای قطره های خیس ِ باران و واژه های ماتم زدهءِ شعر ِ من تصویر زیبای چشمان ِ تو همچو فانوس ِدریایی رهنمایم می شود تا ساحل ِامن ِ تو برای گریستن! و من غمگین و سردرگم کنار ِ پنجره ِ خیال،نقش ِ رخ ِهمچو ماه ِ ترا لابلای مژه های خیس ِ اشکم بر پهنهءِ ممتد ِ شب می کشم و ترا می خوانم که: می دانم خوب می دانی به همین زودیها از غم ِ نبودنت لابلای واژه ها می میرم!! ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی چقدر دلم برایت تنگ است و غریبانه نام زیبای ترا تکرار کنان هر شب میروم تا باغ ِ شعر و سبدی از اشک و آه می چینم! ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی تانمی دانم کجابه تو وخیال ِ رویایی ِتو محتاجم! ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی به چشم ِمن بدون ِتو به مفت هم نمی ارزد همه امکانات ِ این گردونهءِ امکان! (دنیا با همه زیباییش بدون ِ تو یک کابوس ِ تکراریست) ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی هر نفس که اینگونه بیتاب ِ تو نباشم هرزنفسی بیش نیست،یک بازدم ِبیفایده ست! ترا می خوانم و می دانم که خوب می دانی امشب و هر شب ترا و شادی ِ ترا از خدای آسمان می طلبم و می گویم : بارالها ای خدای هزار باغ ِ بهشت! ای صاحب هفت آسمان! عشق مرا هر جا که هست به سلامت دار و حریمش را پر کن از قاصدکهای امیدوار! خدایا ای پناه ِ لحظه های ِ استخوان سوز ِپریشان حالی ام ! ترا به سوز ِ این شبانه ها سوگند، دلش را شاد نگاه دار که تو خوب می دانی دنیا و هرچه در آن است بی صدای خنده های آسمانی او،متروکه ای بیش نیست! (خرابه ای منزویست) شبت آرام و دلت آسوده و خوابت لبریز از شکوفه های آرزو در مهمانی رویاء! من و این دوستت دارمها کنار ِ خواب ِ ناز ِ تو ،مستانه بیداریم و همپیاله ایم با عشـــق در مهمانی ِ اشک و شعر و باران!
پ ن : تو بزرگی مثه اون لحظه که باروون می زنه،آخ اگه باروون بزنه،آخ اگه باروون بزنه!
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |