| عاشقانه ای شبانه | ||
|
سلام شب آمده باز و خیمه زده به همهءِ احوال ِ من ِ پریشان حال! دلم هوای ترا دارد ، کجایی تا ببینی در این شب ِ برهنه ، شب ِ اندوه ،چقدر جای تو خالیست؟! بی تو سکوت ِ سرد ِ خانه می ترساندَم ، به انزوا می بَرَدَم .! می نشینم کنج این تنهایی و از تو برای تو می نویسم که نوشتنی ترین تویی! تو که تا قد می کشی بر پیکرهءِ خیالم، غم از فضای خانه می رود و من شاعر ِ شعری می شوم همه اش بر وزن ِ تو ! تو که می آیی جان به کلامم می دود و واژه هایم عطش ِ به معنی رسیدن می گیرند! امنیّت حضور ِ توست که بغض ِ سنگین ِ نشسته در گلویم را جرأت ِ باریدن می دهد و من به لحظهء ِ ناب ِ باران می رسم و برایت واژه واژه می بارم از روز و شب هایی که بی تو گذشت و می گذرد .. دقیقه های سخت نبودنت که جز اشک شبانه مرا پناهی نبود! چه روزها که دل به روءیای تو می دادم و حیران از میان ِ تکرار ِ پوچ با آدمکها بودن، می گذشتم و چه شبها که هم آغوش ِ خیالت تا سحر بیصدا می گریستم و صدایت می زدم در یاد! حوالی ِ غروب ِ دیروز قاصدکی دیدم گوشهء پنجرهءِ همین اتاق که خیس ِ خیس بود از باران های متوالی ِ این چند روز، پنجره را گشودم و در دستهایم گرفتمش و به اتاق آوردمش و گم شدم در یک حسّ ِ ناز ِ عاشقانه ، نمی دانی چه لحظهء نابی بود وصال قاصدک خسته با دستهای لرزان ِ من ِ عاشق ! به خدا انگار چشمهای ترا می دیدم در هندسهء بی نظیر ِ قاصدک ِ خیس! بوسیدمش و نام ترا صدا زدم به این شوق که قاصد ِ سلامم باشد به تو ! به تو در آنسوی خیال ، آنسوی مه ، آن دورها پشت فرسنگها فاصله ! گفتمش قاصدک به او بگو یکی بی تو عاقبت جان می دهد در انزوا گفتمش او را بگو که چقدر می خوانمش می خواهمش دچار آمده ام به بودنش! گفتمش او را بگو جز وصال ِ دستان ِ آسمانیش ،این اشکها این گریه های بی صدا را چاره نیست ! گفتمش قاصدک به او بگو یکی بی او در این غربت ِ مجهول تنهاست و پیوسته نام ِ ترا می خوانَد! قاصدک عزم ِ رفتن داشت و من هنوز هم پر از درد ِ دل بودم ! باید می رفت پس پنجره را رو به آسمان ِ خیال ِ تو گشودم و قاصدک ِ زیبا را سپردمش به نسیم! و چشمهایم لبریز از اشک آنقدر خیره به راه رفتنش ماند تا محو شد در افق ! باز من ماندم و تنهایی ِ خانه ءِ بی تو باز من ماندم و حجم ِ سنگین ِ شب باز من ماندم و دلی غمگین خیره به جادّه های دور باز من ماندم و قلم زدن در دل ِ شب برای تو که بهانهءِ این شبانه هایی! این شوق، این التهاب ِ عاشقانه همه اش فدای تو از من و این واژه ها خیال ِ نازت را مگیر! من کشتی شکستهءِ گمنامی هستم که به شوق ساحل ِ آرامش ِ تو مدتهاست حیرانم! یک گوشه از این وسعت ِ بی انتها هم باشم برای من کافیست ، مهم این است که هر شب به شوق ِوصال ِ چشمان ِ همچو ماهت بمیرم و هر صبح با نوازش دستهای آسمانیت زنده شوم ! بگذار با همین خیال ِ ناز زندگی را سر کنم . شب به نیمه رسید و من به اشک و قلمم به هق هق تو امّا کاش غرق در آغوش ِ آرامش ،آسوده ترین باشی عشق ِ آسمانی ِ من! من و شب و دوستت دارمها همچنان بیداریم .
پ ن 1: خرّم آن روز کز این منزل ِ ویران بروم ، راحت ِ جان طلبم وز پی جانان بروم ! پ ن2 : عید سعید فطر به عاشقاش مبارک ، امیدوارم لابلای دعاها اسمی از من هم باشه لازم نوشت : دوستان عزیزی که از بلگفا نظر می ذارید نمی دونم چرا صفحه نظرات توی بلگفا کامل برام باز نمیشه که نظر بذارم براتون. ببخشید!
| ||
|
| غمنامه یکی منتظر | ||
|
از من ِ دچار به درد به تو ای درمان ِ درد سلام من شبزدهء ِ در بند، تو زلال ِ آزادی ! من اسیر ِ ابهام ها ، ایهام ها ، پریشان لابلای ِ ای کاش ها تو ولی جواب ِ اوّل ، جواب ِ آخر ، تو دلیل ِ این معمّا ،قلب ِ پرگار ِ زمانی!! تو بزرگی بینهایت ،وسعتت تا بیکران ِ باورم جاریست ، من ولی شبح ِ دوره گرد ِ آرزوهای محالم! من چلّه نشین ِ زمزم ِ جاری ِ مهر ِ تو اَم ! تویی که تار و پود ِ دلم ، ریشه هایش نام ِ توست! خاکستر می شوم بی تو می سوزم محو می شوم لحظه ای اگر تو نگاهم نکنی! من دست به دامان ِ توءام ، پناه می خواهم پناه می خواهم پناه می بَرم به تو که صاحب ِ هفت آسمانی ، تو که هفت شهر ِ عشق را سالاری ! پناه می بَرم به تو که جاذبهءِ نگاه ِ نورانی ات، جان ِ به شعرم می دَهد ،مست می شوم از تو نوشتن! پناه می بَرم به تو که صاحب ِ بارانی و آه اگر بباری ....اگر بباری ی ی ی ی باران که می بارد من آرزوهایم را در دست می گیرم و رو به آسمان ِ نگاه ِ تو بذر ِ نیاز می پاشم! تو آگاهی و می دانی من با توکل به دستهای پنهان ِ مهربانیت، پای در هزارتوی عاشقی نهادم و از کوچه های پیچ در پیچ ِ بدون ِ عابر گذشتم تا به چشمانش رسیدم و حیران شدم ! تو که خالق ِ آن دو چشم ِزیبایی به من بگو چیست در شراب ِ چشمانش که مستم و هوشیار نخواهم شد؟! آهای خدای باور ِ من، دلم گرفته و بغض امانم را بریده امشب ! هوای گریه دارم به آسمان فرمان ِ باران بده ، ریشه های امید را ببین چه تشنه اند؟! من و بی نهایت عاشق ِ دربند دستهامان به آسمان بالاست ، تو می دانی چه می خواهیم! مسافری داریم در جادّه های عشق ، سلامش برسان و بگو باز آیَد که در این وانفسا به خودت سوگند جای او خالیست !! جان به لبمان آمد انتظارش کافیست بگو باز آید روزگار ِ زردیست ، نه برادر به برادر رحمی نه پسر به پدر ،گویی مردانگی از زمین کوچ کرده است! همه از هم دور ، همه سردرگم ، همه از هم تند و عبوس پیشی می گیرند برای هیچ! بگو باز آید او اعتبار ِ عاشقان ِ بی تبار است ، تا نیاید روزگار ِ ما همین است : خنجر از پشت می خوریم از رفیق و نارفیق ، با سکوت در گیریم و همخانهء بغض! هق هق ِ این ظلمت نشین ِ مجهول به فدای نگاهت بگو باز آید که چشمانمان به نرگس ِ وجودش سو بگیرد ، نوک ِ پیکان ِ آفرینش اوست! یک نفر اینجا در سکوتی دلگیر با غمی دیرینه ترا صدا می زند : آهای خدای ِ احساس ِ من کاش نگاهم کنی نگاه ِ تو خوب است می بَرَدم تا سلسله جبال ِ ابدّیت تا فراتر از مرزهای ادراک تا سرزمین ِ مقدّس! نگاه ِ تو به من جرأت عاشق ماندن می دهد نگاهم کن ، نگاه ِ تو خوب است نگاه ِ تو می بَرَدم تا خواب ِ آرام ِ کودکی هایم در آغوش مادر نگاه ِ تو می بَرَدم تا شیرینی ِ اوّلین لحظهء دیدار نگاهم کن ، نگاه ِ تو صبورم می کند برای درک ِ شیرهءِ ناب ِ انتظار و به من توان می دهد برای ایستادن در تندبادهای کبود ِ جَبر! جانان ِ من ، خالق ِ این سطر های سرگردان تویی ،پناهم باش!
پ ن : حال ِ همهء ما خوب است ، امّا....
| ||
|
| جمعه های بیقراری | ||
|
سلام از تو نوشتن آسان نیست یا واژه ها حقیرند یا من از وصف ِ تو عاجز ! تو مسافر عزیز ِ جادّه های انتظاری که جهانی عاشق ِ توست جمعه های بیقراری ! تو رسول ِ آیهء ِ عشق، تو ضمانت ِ شکوفه ،تو دلیل ِ صابرینی ! تو مثال ِ بی مثال ِ یک اَبَر مرد، نبض ِ طپنده ء ِ زمانی ...! عالمی چشم به راه توست که بیایی مقتدا شوی برای یک نماز ِ عاشقانه ! سجدهء ِ شکر! تصوّرش دلچسب است ، نور دست به قنوت می شود ؛به خدا عالمی حیران شود! برمودای خیال ِ تو یک جادوی شیرین است ،افسون ِ جاری ِ عشق به دور ِ تو می چرخد! جهان با تو توازن دارد که یک سوی این میزان تویی و ملاحت ِ حضور ِ آسمانی تو ، سوی دیگر ِ این موازنه، بینهایت چشمان ِ خیس و دستان ِ به آسمان محتاج است! گویی که انتظار، رمز گشایش ِ این فاصله هاست ! راستی آقا باغچهء خیالم مالامال است این روزها از عطر ِ خوب ِ نرگس و من محو ِ این زیبایی ِ شورانگیز ، همصدای دنیا نام ِ ترا می خوانم : مولای نازنین ِ دور ،وقت ِ آن است که بیایی به خدا !! ببین دستها چه تنهاست ! ببین چه غریب مانده اند آدمها با خودشان!! ببین بوف ِ کور ِ دلهامان چه بد آهنگ است ، سیاهی دلهامان را برداشته ، دم ِ اَهورایی ِ تو باید که بدمد به این کبودی ِ دلهای مردابی! خودمانیم آقا این سفر چه طولانیست !؟ چند جمعه ؟چندین جمعه ؟! غروب ِ این جمعه ها ملولم می کند ،اندوهگینم دم به دم ! بیا و جان بده نیلوفر های دربند را ،شقایق های ویران را ! بیا و دست بگیر بین ِ این همه صورتک ِ دست و پاگیر ! کاش درد ِ پنهانم را از این واژه ها برداری ،کاش حتی گوشهِ چشمی نگاهی! که تو درمان ِ من ِ پریشان حالی! این هق هق ها فدای تو ، به من لیاقت بده باز هم از تو بنویسم !
پ ن : آن سفر کرده که صد قافله دل همره ِ اوست ، هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |