| به نام ِ تو به یاد ِ تو | ||
|
سلام در فراسویی دور جایی میان ِ نمی دانم ها همین حوالی که من هستم آسمان می بارَد از دلتنگی نشسته ام کنار ِ روزن ِ خیال، رو به تو که می دانم جایی در قلب ِ بارانی! پر می کشد احساسم تا به تو رسیدن شوق ِ پریدنش مرا به مرز ِ وجد می بَرَد، پر می شوم از واژه ها! بی وزن ، بی دغدغه ، بی درد رها می شوم در جمله های منتهی به راز چشمهای تو! گم می شوم تا ناپیدای وسعت مرزهایت! می دانی؟! یک حسّ ِ شیرین ِ گرم در تمام ِ تنم جاری می شود وقتی تو در خیال ِ بارانی ام نقش می بندی! چیزی مثل ِ صدای لالایی ِ مادر مثل ِشوق رها کردن اولین بادبادک ِ کودکی ها، مثل ِ دویدن کنار ِ ساحل،مثل ِ دریا!!(سبزیِ چشم ِ تو دریای خیال) با تو از یاد می برم آدمکها را،صمیمیّت ِ دروغینشان را،دست و پاگیر بودنشان را ! با تو انگار یک سر و گردن بالاتر از روزگارم ! تو که باشی باران که ببارد شب که باشد من دیوانه ای میشوم دوره گرد در کوچه های خیال و بر تمام پوست ِ کشیدهِ شب نام ترا تکرار کنان به یادگار حک می کنم ، (تیشه ءِ فرهاد می شوم و نقش ِ چشمان ِ ترا بر سنگ ِ شب نقش می زنم !) غرق ِ رویاء می شوم تا مرز ِ فردا می رسم ، با تو مقصد خیلی دور نیست،جادّه ها طولانی نیست!
پ ن1 : بدون ِ چشم تو همه زندگی سراب است سراب! پ ن2: حال ِ همهءِ ما خوب است،امّا تو باور نکن. | ||
|
| صدایم کن صدای ِ تو خوب است | ||
|
سلام باز باران با نواهای غم انگیز قطره قطره نُت به نُت بی بهانه با ترانه می چکد بر بام ِ خانه می خورَد بر بام ِ احساس،می رود تا دل ِ های های! باز باران با ترانه در شبی پر از بهانه بر من و گریه و گریه قطره قطره خط به خط واژه به واژه دانه دانه خاطره می بارد یکی از دیگری آبی تر ،زلال تر ،همه اش خیس ! همه اش آبستن ِ بغض ، همه اش آماده به هق هق! همه اش یادآور ِ آمدنت که به خدا هنوز هم نمی دانم از کدام جادّه،کدام راه ،کدام بیراه آمدی و با آمدنت بذر اِبتلا آوردی و تمام سرزمین ِ دلم را بارور کردی به از تو دچار بودن! یادگار نگاهت به چینی ِ نازک دلم،همین ترکهای عمیق ِ اندوه است وقت ِ جاری شدن ِ خاطره ها و های های غریبانهء ام درون ِ پیله های انزوا همچو ناله سوزناک ِبوف ِ کوری زخمی در فضا می پیچد! کو دست ِ نوازش ِ تو که مرهم شود این درد ِ سیّال را؟! کو نگاه ِ مهربان ِ تو که شفابخش ِدلم باشد؟! در روزگار ِبدون ِ تو از من تا ویرانی ِ دلم فاصله ای نمانده است! پنجرهءِ دلم را رو به سوی خیال ِ ناز ِ با تو بودن می گشایم و اشکهای سرازیرم را می سپارم به قطره های باران که اولّین شاهد ِ هم آغوشیمان بودند! یادت هست؟! باران می بارید و من دست در دست ِ تو پادشاه ِ زمین بودم ومست از رویاها عاشقانه می خواندم! تو خوب آگاهی و می دانی که وقت ِ حضور ِخیال ِصمیمی ِتو،جزگریستن چاره ام نیست! نیستی تاببینی از غم ِدور از تو بودن جز همین اشکها و آه های ممتد، هیچ چیز به من و تنهایی ام مَحرَم نیست! (تنها رفیق ِشبهای ِ دلتنگی ِمن،همین گریه های بیصدا و واژه های خیس و بارانیست)! بی اراده می گِریَم و سر به زانوی آه ترا صدا میزنم های های که کجایی بهترینم؟! به لب رسیده جانم ، توان ِ بودنم نیست بی تو در این دلهره! بی تو به شب نشسته ام، همبسترم افسوس شده است و گریه! می دانم که تو خوب می دانی جز تو بهانه ام نیست! در نظرم کسی نیست! می دانم تو خوب می دانی جز تو هیچ چیز به من نزدیک نیست، بی تو هر چه هست ویرانی ست،هر چه هست تباهیست،هر چه هست سیاهیست! می دانم که تو خوب می دانی بی تو بودن کار ِمن نیست، ته می کشد حوصله ام در لحظه های بی تو! بی تو دنیا و هر چه در آن است عجوزه ای عبوس و تکراریست! می دانم که تو خوب می دانی چه بیزارم و چقدر میشکنم از این تکرار ِ پی در پی، ازاین هر شب گریستنهای مداوم خسته ام خسته!(جان دربدنم اضافه ای بیهوده ست) می دانم که تو خوب می دانی چاره ام جز به تو دچار بودن نیست، من جادو شده ام به خیال ِ آسمانی ِ تو! نفسم بند می آید این لحظه ها،این شبها،این روزها بدون ِ تو! انگار بی تو حیات بی معنی ست و زندگی هذیان ِ مضطربی بیش نیست! در شب ِ بدون ِ تو دلم بارانی ِ بارانیست و ابرهای ِ سرگردان ِ تنها، برایم خط و نشان می کشند از سونامی ِ پیش ِ رو ،از زیستن ِ بی تو در این دلهره ها هراسانـــــم! از وهمی که نبودنت به خانهءِ یخزده ام به یادگار گداشته است دلگیرم،دلگیــــر! از شب ِ بدون ِ تو مـــــی ترســــــــم ،کجایی که ببینی؟! کز میکنم گوشه ای از همین تنهایی ِ جاری و گم می شوم در های های باران و اندوه ِ شبانه! بیچاره دل ِ شکسته ام چه بیصدا میگریَد گویی که میان ِ بغض ِ نُت های خیس ِفاصله تکنوازی می کند!(بیقراری میکند) و من حیران و سرگردان میان هم آغوشی ِ بغض و سوز ِ درد ِ دل بیچاره ام، خاطره ها را می کاوم و می کاوم به این عشق که صدای خنده های شیرین ِ تو شبشکن شود و من مست از این رویاء که تو میآیی،دلم را با نی لبکی چوبی آرام آرام بنوازم ! (یاد ِ فروغ هم جاودانه) و خیال ِ تو که آن دورها گیسوانت را به باد سپرده ای و صدایت را به آواز، نمی دانی چه مهربان احاطه ام می کند! من با دل ِ شکسته ام ،با دل ِ به عشق دچارم به هنرنمایی ِ خیال ِ تو موءمنم و تو خوب می دانی که در هزارتوی دل ِ شبزده ام تمام ِ کوچه ها به نام ِتوست و جای پای اوّلِین عبورت از من و احساس ِ پریشانم همه جای لحظه ها باقیست! تو نیستی و من انگار از بهانه تهی شده ام و همخانه ام نیستی ست! اینسوی پرچین ِ خیال ،عاشقی درمانده ام که مدام از تو نشان می جویم و به خود می گویم : یعنی خواهد آمد از راه او که از دستانش گل کوکب می بارد و از لبهایش شعر ِ امّید؟! یعنی خواهد آمد او که چشمهایش همچو خورشید بر من ِ ظلمت زده نور بتابد؟! آه چه رویایِ غمین ِبه اشک نشسته ای برحوالی ام جاریست،رویای روان ِتو کنار ِاین تنهایی! گم شده ام در تنهایی،جایی حوالی ِ اشک و افسوس ِ روزهاییکه باتو رفتندو افسانه شدند!(جاودانه شدند در تاریخ ِ عشق) پشت ِ هیچستان،همسایه ام با سنگینی ِ بغض های فرو خورده ای که حسرت ِ فریاد به جانشان مانده و وقت ِ بی وقت ِ دلتنگی تسلیم ِ هق هق می شوند! در تلاقی ِ شب و اندوه ،لابلای قطره های خیس ِ باران و واژه های ماتم زدهءِ شعر ِ من تصویر زیبای چشمان ِ تو همچو فانوس ِدریایی رهنمایم می شود تا ساحل ِامن ِ تو برای گریستن! و من غمگین و سردرگم کنار ِ پنجره ِ خیال،نقش ِ رخ ِهمچو ماه ِ ترا لابلای مژه های خیس ِ اشکم بر پهنهءِ ممتد ِ شب می کشم و ترا می خوانم که: می دانم خوب می دانی به همین زودیها از غم ِ نبودنت لابلای واژه ها می میرم!! ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی چقدر دلم برایت تنگ است و غریبانه نام زیبای ترا تکرار کنان هر شب میروم تا باغ ِ شعر و سبدی از اشک و آه می چینم! ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی تانمی دانم کجابه تو وخیال ِ رویایی ِتو محتاجم! ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی به چشم ِمن بدون ِتو به مفت هم نمی ارزد همه امکانات ِ این گردونهءِ امکان! (دنیا با همه زیباییش بدون ِ تو یک کابوس ِ تکراریست) ترا می خوانم که می دانم خوب می دانی هر نفس که اینگونه بیتاب ِ تو نباشم هرزنفسی بیش نیست،یک بازدم ِبیفایده ست! ترا می خوانم و می دانم که خوب می دانی امشب و هر شب ترا و شادی ِ ترا از خدای آسمان می طلبم و می گویم : بارالها ای خدای هزار باغ ِ بهشت! ای صاحب هفت آسمان! عشق مرا هر جا که هست به سلامت دار و حریمش را پر کن از قاصدکهای امیدوار! خدایا ای پناه ِ لحظه های ِ استخوان سوز ِپریشان حالی ام ! ترا به سوز ِ این شبانه ها سوگند، دلش را شاد نگاه دار که تو خوب می دانی دنیا و هرچه در آن است بی صدای خنده های آسمانی او،متروکه ای بیش نیست! (خرابه ای منزویست) شبت آرام و دلت آسوده و خوابت لبریز از شکوفه های آرزو در مهمانی رویاء! من و این دوستت دارمها کنار ِ خواب ِ ناز ِ تو ،مستانه بیداریم و همپیاله ایم با عشـــق در مهمانی ِ اشک و شعر و باران!
پ ن : تو بزرگی مثه اون لحظه که باروون می زنه،آخ اگه باروون بزنه،آخ اگه باروون بزنه!
| ||
|
| تو از خواب آمدی ای عشق | ||
|
سلام آسمان می بارد ،شهر غمگین است ، کوچه های تنهایی ، خیابان های ممتد ، پرسه های خیس.. ردّپای چند خاطره با نقش ِ دو چشم ِ زیبا بر گسترهءِ دلم جاریست و من ننویسم چه کنم؟! جای جای دلم ترا و لمس دستهای آسمانی ات را آه می کشد ! نمی دانی چقدر در این هیاهو ها جای تو خالیست ! نمی دانی چقدر به امنیّت ِ شانه هایت محتاجم! نمی دانی رفص گیسوان ِ تو در نسیم ِ خیال با من و این حال ِ خراب چه می کند!! نمی دانی تصویر ناز چشمانت در سراب ِ دور چقدر خیال انگیز است و من چقدر بیتاب؟! آه که نمی دانی دل ِ دیوانهء ِ مرا جز تو و اسم ِ تو قرار نمی گیرد ،دوا نمی گیرد، تو چارهءِ من ِ بیچاره ای! تو که آمدی سرزمین زرد ِ خیالم آبستن ِ خاطره هایی شد همه از جنس ِ باران و من غرق شدم در این دایرهءِ حضور! با تو نه از سوز ِ خزان باکم هست نه از هو هوی زمستان ! با تو شاه نشین این کلمات ِ گیجم ، عابر ِ کوچه های عشـــق ، راوی ِ لحظه های ناب! با تو خوشــم ، دل به باران می دهم ،همرقص ِ مجنون می شوم ، عاشق ِ عاشق می شوم! تو بزرگی ، تو مثال ِ شاپرک های بهشت ، تو به شکل یک اقاقی رویایی ، تو خود ِ بارانی! من ترا دارم ، زمین و هرچه در آن است بمانَد ،به من چه ؟! با تو تمام می شوم! آغوشم را به اندازهء تو رو به باران باز می کنم و گم می شوم در فضایی همه اش تو ، همه اش تو ! همه اش تو ! من و باران و این شب ِ بلند و این شهر ِ غمگین همقدمیم تا خود ِ صبح ، تو امّا آسوده بخواب! مجنون ِ تو همچنان زیر پنجره ات می خوانَد!
پ ن : دوستت دارم و می دانی تو!
| ||
|
| ای عشق همه بهانه از توست | ||
|
سلام ای شب از یاد ِ تو عطر آگین شده درون سینه ام این دل ِ غمگین، مشتاق دیدارت شده . هوای خانه لبریز است از بغض ِ دلتنگی ، نسیم ِ آمدنت نوید ِ باران دارد ! داغ غمت دلم را سخت می فشارد ، مگر می شود به چشمان ِ تو اندیشید و خراب ِ هق هق نشد؟! من ِ مست ِ دچار ِ تو به نام ِ تو به یاد ِ تو در کوچه های عاشقی، غرل سرای ماتمم، راوی ِ واژه های خیس! نمی دانی پریشان حالی ام را شباهنگام تنهایی وقت ِ گریه های بیصدا ، اشک های بی هدف! نمی دانی چقدر دور می شوم از فرم نفس کشیدن ، انگار دم به خلسه میرود و بازدم به نیستی وقتی یاد ِ تو مرا احاطه می کند! نمی دانی چه سنگین است بار ِ ناهمگون ِ شوق ِ من و اندوه ِ جای خالی ات وقتی که باید باشی و نیستی! من از نهایت ِشب می نویسم ،از مستی ِبوف کور ِ جَلد ِ پشت ِ پنجره ام ! من از حُزن ِ جاری میان دلدادگی ِ شمع با پروانه می نویسم ! (راستی کدام عاشقترند؟) من از شبانه های مردی می نویسم که عاقبت گم می شود به هوای چشم ِ تو در آینه! من از صلابت ِ یک رسم ِ شیدایی می نویسم که به جادوی نگاهی آبستن ِ خاطراتی شد همه اش بارانی! من از تو می نویسم که سخاوتمندانه بهانه ای برای شبزده ای دربدر، کورسوی فانوس ِ امیدی برای گمشده ای در غبار، یا زمزم ِ زلال ِ حیات بخش برای تشنه ای در کویر ! نمی دانم ترا چگونه باید شرح دهم ،امّا ترا به اندوه ِ جاری ِ این دوسه خط سوگند : بگذار عاشقت بمانم ، هوای با تو بودن خوب است!
پ ن : دنیا بی چشمات یه دروغ ِ محضه!
| ||
|
| ببار ای نم نم ِ بارون | ||
|
سلام تکیه بر عشق زده ام در یک شب ِ غمگین ! دلم گرفته باز و هوای گریه دارم . می شود در هوای تو ببارم این بغض ِ فرو خورده ،این های های دلتنگی را؟ با ساز ِ ناکوک ِ دلم ترانهء ِ اندوه می خوانم بر خوان ِ گستردهء خیالت که تا ابدیّتم جاریست! آری منم باز ، مجنون ِ دوره گردی که خراب ِ اوّلین نگاه ِ تو غزل سرای عشق شد! نقش زیبای تو را بر بوم ِ غمین ِ دل می کِشم کاش بودی و می دیدی دستم چه می لرزد وقت ِ به طرح ناز ِ چشمانت رسیدن ... دست و پای احساسم گم می شود و مات می مانم به جادوی چشمان ِ آسمانی ات! خجل می شوم که عاجزم از به تصویر کشیدن ِ این زیبایی ِ مسلّم! بغض گلویم را می فشارد و حسرت ِ جای خالی ات مرا روانه می کند تا اشک! آه اشکهایم به فدای تو که اینچنین بی رحمانه زیبایی! خالق ِ روز ِ آغازین گویی که شراب ِ عشق نوشیده بود که اینچنین مستانه شاهکار آفریده! دمش گرم این خدا تا همیشه شایسته ِ ستایش است ! آری امشب اینجا بارانیست! قلم به رنگ می برم و پرنده ای تنها می کشم که در آسمانی آبی و وسیع بال گشوده با عشق می رود و می رود ! که من همان پرنده ام و خیال ِ مهربان ِ تو آسمان ِ پروازم و چه شیرین است لذت پرواز! نشانهء ِ دلم تویی خاتون ِ شهر ِ آرزو ، گم می شوم بدون ِ تو با دلهره در های و هو! از اضطراب ِ کوچه های بی کسی با نام ِ تو رد می شوم ! برای عبور از پهنهء ظلمت ِ شب ترا بهانه می کنم! بدون تو ، بدون ِ یاد ِ ماه ِ تو مگر که می شود گذشت از این شب کبود و گس؟ وزن ِ کلام ِ من تویی ، بدون ِ تو فقیر ِ واژه می شوم! ای عشق دلم به دست ِ تو داغ ِ دچار خورده است؛ بدون روی ماه ِ تو مگر که درمان می شود؟ تو در منی و با من به هر طرف که رو کنم ،تعادل ِ حیات ِ من تداوم ِ خیال ِ توست! خیال می کنم که هستی و مست می شوم از این حضور و اوج می گیرم تا عاشقی! سبد سبد ستاره به آغوش می کشم به نیّت آغوش ِ رویایی تو ! (آه چه خیال انگیزی تو!) به جادوی دم ِ مسحایی ِ تو زنده ام منی که سالها پیش از تو در بی کسیهایم جان داده بودم! تو که آمدی من ایمان آوردم به مهر ِ سیّال ِ جاری در زمان ایمان آوردم به خدایی که در همین نزدیکی هاست ؛ خدایی که مرا می شنود و به من فرصت داده صدایش بزنم ! با تو ایمان آوردم که آنسوی مه ، آنسوی باورهای زمین، خدایی هست که جنس ِ دلش با دل ِ من جور است! با تو ایمان آوردم که بهار پاداش ِ صبوری ِ شبهای سرد ِ زمستان است !!! با تو ایمان آوردم به جادوی شُکر ، چرا که مگر می شود این همه نشانه را دید و تعظیم نکرد؟! آه اگر بدانی خیال ِ آسمانی ِ تو مرا تا کجاها می برد و آرامم می کند .... سر به سجدهء شکر می برم و از همان خدای خوب می خواهم که سایهء ات تا همیشه بر من و روزگارم گسترده باشد . از همان خدای خوب می خواهم که لیاقت ِ از تو نوشتن را از قلم ِ گریانم نگیرد ! از همان خدای خوب می خواهم رهایم نکند چون پر ِ کاهی در باد ، یا خاطره ای در یاد! از همان خدای خوب می خواهم که لبانت هم آغوش تبسّم باشد تا همیشه! از همان خدای خوب می خواهم ترا برای من نگاه دارد ؛ می دانم که می داند می میرم بدون ِ تو! باز اشک به صفحهء ِ دلم هجوم آورده امّا نازنینم به خدا این بار اشکهایم اشک ِ درد نیست؛ شوق ِ حضور ِ توست بر آستان ِ خیالم که مرا می گریاند ، ببین این اشکهای یک عاشق ِ دیوانه است ! همه آرزویم در این لحظهء ِ رویایی ،وصال ِ دستهای تنهایم با دستان ِ آسمانی ِ توست! وای خدایا از اعماق دلم با صادقانه ترین احساس ها ترا شکر که اینچنین بزرگ و سخاوتمند به من و نیاز ِ من آگاهی... آسوده بخواب بانوی واژه های سپیدم ! دوستت دارم و می دانی تو ! من ِ دچار به تو تا همیشه از تو خواهم نوشت، از تو خواهم گفت ! خوب می دانم که از تو نوشتن هم آرامم می کند هم شکر است به درگاه ِ همان خدای خوب! تا شبانه ای دیگر ترا به همان خدای خوب می سپارم حمید ِ تو !
پ ن : الحمدالله ربّ العالمین همین نه بیش و نه کم
| ||
|
| دوری و همین جایی | ||
|
سلام شب است و من باز گم شده ام در فضایی همه اش نشان ِ تو ، خیال ِ تو ! ملتهبم، چیزی به سنگینی بغض گلویم را می فشارد تا به هق هق برسد . ساده بگویمت بی خیال وزن ِ این واژه های درهم ؛ جان به تنم آویزان است ،بیا و بگیر! زیستن ِ بی تو در این همهمهء درد را نمی خواهم ! زجر ِ گاه و بیگاه ِ سکوت ِ خانه دیوانه ام می کند ،گویی تمام ِ ابعاد ِ حُزن را به تماشا می کشد! کجایی تا آرام بگیرم در اقیانوس چشمانت ؟! کجایی تو ، کجایی؟! من و این زجر ، من و این شب پرسه های مجهول ، من و این واژه های بیقرار یک درد ِ مشترک داریم، آنهم نبودن ِ تو، نداشتن ِ تو،همین سکوت ِ بی توست! آه تو اگر می بودی نه شانه ام خم می شد نه من اینچنین رسوا خانه ویران می شدم! آه اگر می بودی جان ِ دوباره ام می داد دستهای مهربانت و شکوه ِ چشمانت به تماشا می بُردَم: به تماشای بهار ، رقص ِ شب پو ها، به صدای پای آب ،به ترانه می بُردَم! آه اگر می بودی لحظه اینقدر زرد نبود ، رنگ ِ ترا می گرفت،آبی میشد، شب ارغوانی میشد ! آه اگر می بودی واژه هایم وزن داشت ،قدّ ِ شعرهایم رشید بود، حرف هایم معنا داشت! آه اگر می بودی گیسوانت در باد فانوس ِ راه می شد ، همسفرم می شد ، شب ِ سیاه طی می شد! تو که نیستی لحظه ها لج می کنند ،نمی روند، انگشت به لب انگار به من و وسعت ِ نبودنت زل می زنند ! تو که نیستی تنهایی ام بیشتر به چشم می آید ، بریده بریده می شود فلس های بودنم تو که نیستی انگار حیرانم ، نمی دانم کجا بودم یا کجا باید می بودم ، بی تو هدف گم می شود! تو نمی دانی که نگاهت با من و دل ِ دیوانه ام چه کرده است!! نمی دانی به چه شوقی هر نفس نقش خیالت را آه می کشم که کاش می بود او که آغوشش یک حریم ِ امن بود برای از تن رها شدن ، از من رها شدن ، (او شدن)! نمی دانی با چه غم ِ جانکاهی همخوابهء عریان ِ اندوه می شوم و با هر تکان ِ این هم آغوشی ،حسرت ِ نبودنت مرا به اشک می بَرَد! نمی دانی که من تمام ِ دارایی ام ،تمام ِ اعتبار ِ بودنم ، معنی ِ زنده بودنم جز ِ خیال ِ با تو بودن نیست! تو که آمدی و جاری شدی به جای جای ِ باور ِ من ، من از عالم بُریدم ، از امکان ، از فلسفه، از حقیقت بُریدم! زیبایی ِ بی رحمانهءِ تو همهء ابهّت ِ منطق را زیر ِ سوءال می بَرَد! حقیقت ِ جاری ِ من تویی و در خیال ِ تو غرق بودن ، بگذار آدمکها هرچه می خواهند بگویند من جز تو نه کسی را می بینم نه کسی را می خواهم ، خیال ِ پاک ِ تو می چربَد به کرور کرور آدمک ِ حرّاف ِ دست و پاگیر ! من جز تو و پرواز در فضای خیال ِ تو از این عالم نمی خواهم ! آهای خدای باور ِ من ! نفسم را هر جا که خیال ِ او نیست بگیر ، بی او نه شوق ِ ادامه دارم نه توان ِ برخاستن! دستم به دامانت عشق ، به کجا می بری ام ؟! نشود که به وصالش نرسم ؟؟!! نشود بدون ِ او گم بمانم جا بمانم در های و هوی ِ دلهره؟! نشود او بروَد ؟؟! دستم به دامانت عشق! به کجا می بری ام ؟! های عشق حواست هست چه می گویم؟ او نباشد من هـــــیچ نمی خواهم ! هوا ، زمین ، بیشه زار ِ دشت های دور ، غروب ِ زیبا ، ساحل ِ دریا ، راز ِ گردنه ِ حیران را نمی خواهم! بی او من نیست می شوم ، نشود محکوم به جبرم کنی و او برود ؟!! دستم به دامانت عشق ، تا به کجا می بری ام ؟! من اینجا شب نشین ِ اندوهم ، دستهایم خالیست و گرفتارم به سکوت ِ مممتد ِ خانهء بی او! ای عشق از من و این شب ضجّه های بی صدا عبور کن و به حوالی شهر شاد ِ او برو و بگو یکی اینسوی فاصله بدون ِ او تنهاست ، تنهاست ، تنهاست! بگو دوستش دارم ، بگو تا همیشه با نفس خیالش وضو دارم ! سرانجام روزی یا به وصلش می رسم یا شبی از جنس ِ همین شب ها هم آغوش ِ خیالش می میرم! ابتدا اوست ، هم اکنون اوست ، انتها هم اوست ! بانوی آسمانی من کاش می دانستی که چه بی وزن و رها پروانه می شوم و در خیال ِ ناز ِ تو اوج می گیرم ! کاش می دانستی ... کاش می دانستی.. کاش می دانستی.
پ ن : این متن رو گردنه ء حیران بین ِ مسیر ِ آستارا تا اردبیل خط خطی کردم و چه زیبا بود ، انگار خدا نقاشی کرده بود !
| ||
|
| باران خیالت | ||
|
سلام شب نفس می کشد نه من ! من نفس کم می آورم وقتی هوای نبودنت اینقدر سنگین می شود زیر پوست ِ شب ! بغض ِ تلخ مزه ای زمزمهءِ غریبانه ام را که هزار بار تنهاتر است از فریاد، به هم می فشارد (هوای گریه دارم ) سر به زانوی صبر می گذارم و آه می کشم به فضای اندوهگین ِ برزخ ِ بدون ِ تو! تو نیستی و این یک اتّفاق ِ ساده نیست؛ یک حادثهء ِ مسلول است برای من که مجهولم بدون ِ تو! بیا و ببین احاطهءِ درد را پیرامون ِ این تنهایی! بیا و ببین حسرت ِ نبودنت چه ضجّه ای می زند به دامان ِ بیرحم ِ شب که: دلدارم نیست کمی با من مدارا کن! ( او که باید باشد نیست) بیا و ببین من ِ ایستاده در بی نهایت ِ شب ،چه غریبم میان ِ آدمکهای شاد! من اینجا درگیر به درد ِ نداشتنت هم آغوش اندوهم و تو دور از من و دستهایم به آرزو می مانی! یک آرزوی ناب ِ عاشقانه ، یک حسِّ پاک ِ صادقانه ! جادوی ِ شیرین ِ نگاه ِ تو به من ِ شکسته تن ، دچار شدن و دچار بودن آموخت و من دچار شدم ( دچار به چشم ِ سخنگوی تو بین هزاران چشم ِ پیدا و ناپیدا!) افق ِ چشمان ِ تو بود که به من آموخت ابدیّت یعنی تو و من گم شدم در سوی نگاهت تا نمی دانم کجاها از اولین لحظهءِ دیدارمان چشمهایم انگار به خواب رفت و من از روزن ِچشمان ِ تو بیدار شدم بیقرارم برای در آغوش کشیدنت ، آغوش ِ امن ِ تو مرا به خواب ِ شیرین ِآسودگی می بَرد ! و من غرق در این رویای شیرین ،پوست کشیدهءِ شب را به سر می کشم غم ِ دور از تو بودن به میان ِ واژه هایم سرک می کشد و من به هق هق می روم! جای تو در جای جای ِ این خانه خالیست بانوی ِ مهتابی ِ شهر ِ آسمانها ! کاش بدانی که چقدر محتاجم به نوازش ِ دستان ِ بخشندهء تو در دل ِ این شب ِ سیاه از کدام ستاره کدام هفت آسمان کدام روزن ِ منتهی به عشق به تماشای درخود شکستنم نشسته ای و پیش نمی آیی ؟! آوارهء به تو رسیدن ، غرق شده ام میان ِ واژه های خیس ِ شبانه ام و می روم و می روم من به یک موج ِ پریشان خاطر ِ افسرده حال می مانم که آرزویم ساحل ِ آرام ِ بازوان ِ توست! اندوه ِ شعرم را ببخش بانوی سرزمین ِ عشق، من مدتهاست به تو و غم ِ دور از تو بودن گرفتارم آسمان ِ دلم ابریست و ابرهایش همه آبستنند به خیال ِ ناز ِ تو ! ببار تا بیکرانم ،جان ِ من فدای تو ؛ کویر ِ تنم تشنهء باریدن ِ توست! آسوده بخواب مهربان ِ لحظه هایم ، مرد ِ درون ِ آینه با خیالت زنده است!
پ ن : فقط دلم گرفته بود ،این دوسه خط بهونه بود!
| ||
|
| بــاران ِ خیال | ||
|
سلام چه دوری از من و نیاز دستهایم چه دوری! چه دوری از شب پرسه های بی هدفم در کوچه های امتداد چه دوری! چه دوری از التماس ِ نگاهم به آسمان که خدایا یعنی کجاست و چه می کند ؟! چه دوری! چه دوری از درد ِ مشترک من و واژه هایم در دل ِ این شب ِ آلــوده به درد ! چه دوری از سکوت ِ مُزمن ِ خانهءِ بدون تو ! حال ِ دل ِ من بارانیست، خیالت هجوم آورده به ذهن ِ تبدار ِ این دقیقه ها و من در میان ِ اشک و آه ، چشمان ِ زیبایت را به مهمانی ترانهء اندوه می برم ... گوش کن ؛می شنوی؟ نالهء گنگ ِ سکوت ِ خانه را لابلای درد ِ سیّال ِ بی تو بودن گوش کن ، این صدای محزون ِ فضای بی توست! شریان ِِ هوای تو در نیمهء پنهان ِ زمین، بین ِ تنفّس عمیق اطلسی ها جاریست و من ِ از تو دورمانده در امتداد ِ این شب ِ سیاه، های های فریادت خواهم زد که آهای ی ی ی من ِ من! تمام ِ ناتمام ِ من ! دم ِ من بازدم ِ من !! بدون تو من به مفت نمی ارزم! وزن ندارم ! تو از سراب ِ دور آمدی جایی حدّفاصل آرزو و رویاء، مهمان ِ دستهای تنهایم شدی و من دچار شدم به حسّ ِ خوب ِ با تو بودن !! شکل گرفتم با تو ، هویت گم شده ام به من بازگشت و لبریز شدم از استنشاق هوای معطّر ِ با تو بودن! حریم ِ امن ِ حضور تو به تقدّس گلبرگهای گل محمدی وقت جوشیدن برای به گلاب رسیدن می مانَد! لمــس این حقیقت ِ مسلّم که تو در زیر و بم ِ لحظه هایم جاری هستی به توانم می رساند برای در بینهایت پرواز کردن ؛ اوج گرفتن با تو تا ابدّیت! من ترا به شعر و آب و آینه پیوند زده ام با شعر ِ خیالت مست می شوم و به هق هق می رسم ... آینه هم که مدتهاست مرا به من نشان نمی دهد همه اش تویی و چشمان ِ زیبایت آه می کشم و تو در فضای گنگ ِ آینه آن دورها گیسو پریشان ایستاده ای تماشایی! من آه نکشم چه کنم؟! تو در سرزمین ِ بیات ِ دلم بهشتی ساخته ای بی نهایت شاد ،بی نهایت آباد باشی یا نباشی از عطر خیالت مست ِ مستم ! بغض گلویم را می فشارد ؛ خیالی نیست این اشک و آه فدای لبخند تو !
پ ن : من به هر حال که باشم به تو می اندیشم | ||
|
| عاشقانه ای برای نرگس چشمانت | ||
|
سلام ای عشق همه بهانه از توست من خاموشم این ترانه از توست تو که بی بهانه نطفه می بندی در دلم و قد می کشی تا فراسوی مرزهای باورم تا تلاقی بوسهء زمین و آسمان جایی در افق همانجا که دو چشم ِ زیبا، خیره به من به خود می خواندم و من در نی نی ِ آن دو چشم ِ زیبا گم می شوم و می روم تا باور ِ اینکه با خیال چشم او من زنده ترینم .... جریان دارم هنوز ، با او من می شوم ... می بینی عشق ؟ می بینی تا کجای سرزمین بیات ِ دلم ریشه دوانیده ای؟ می بینی تو که می آیی خیالم تا به کجاها می رود؟ می روم تا خود ِ به او رسیدن من و این واژه های خیس فدای هر دل تنگی که سر به دیوار ِ بیکسی ها نام دلداری را زمزمه می کند شباهنگام وقت فلس نابهنگام ِ اندوه...! من و این واژه های خیس فدای اشکهای یکی عاشق خیره به قاب ِ عکسی در دل ِ شب تنهای تنها ای عشق همه بهانه از توست من خاموشم این ترانه از توست دچار یعنی من !! منی که در وانفسای این دقیقه های کبود تصویر زیبای چشمان ِ اورا به شعر می برم و از حسرت ِ نبودنش واژه می بارم های های ... با چشمان ِ مست ِ او بود که شعر در سرزمین ِ کلمات ِ من ریشه دوانید و من شاعری شدم با دستهای بارانی ، شدم راوی ِدقیقه های بی او ، شدم قصِه گوی غصه های ِ دل ِ عاشق! کار ِ دل ِ من از ابا گذشته است ،من پیش نرگس زیبای چشم ِ او کولی ِ شهر ترانه های ابری ام؛ شده ام مجنون ِ ثناگوی غریب ِ شهر چشمانش ، شده ام دیوانهء خاطره هایش ، شده ام یک مست ِ کلام نوش ِ دچار! با او یاد گرفتم طپیدن ِ دل ِ زخمی ام درون سینه بهانه می خواهد ، او بهانه شد برای برخاستن ، برای آبی دیدن لابلای این همه خاکستری ِ محال ..! او آمد و در دستانش برگ ِ گل ِ یاس و بر لبهایش لبخندی ملیح از جنس لطیف مهر خدا، او آمد یزدان ِ پاک ِ سرزمین ِ موعود اورا به لحظه هایم هدیه داد و من با او به راز مبهم زمزمهء شبنم ها رسیدم شبنم هایی که با شروع باران نطفه می بندند و با گلبرگهای گل ِ سرخ عشق بازی می کنند و باران که بند می آید پر می شوند از بغضی غریب که چه زود می گذرد عمر خوشبختی ما ، بر چشم به هم زدنی سرمای پاییز به انجمادمان می رساند....! آه باران این سخاوت محض ِ دل ِ رحیم ِ پروردگار ... باران که می بارد من بیدار می شوم ترانه هایم جوانه می زنند ، آفتابگردان می شوم و قبله ام می شود آسمان ، و نگاه می کنم ، انگار در دل ِ آسمان دو چشم با زیبایی ِ خیره کننده ای به خود می خواندم من گم می شوم در افسانهء یکی بود و یکی نبود ِ روزگار ، باران به شیروانی اتاقم آهنگ می دهد و من تماشاگر سمفونی ِ زیبایی می شوم از بخشش ِ آسمان و دانه های باران بر سقف نمدار ِ تنهایی ِ شبانه ام .. و او با باران می آید و قد می کشد بر تمام حقارت تنم ، وسعت چشمهای ِ آسمانی اش به یک شاهکار می مانَد خیالش را به آغوش می کشم و کودکی می شوم جسور بین آرزوهایی که همه شان به جبر ِ روزگار نطفه های کال ِ اندوه شدند ، تلخ مثل ِ جای خالی ِ مادر وقت ِ خوب ِلالایی .. من از گس مسموم ِ این شب ِ بلند به چشمان ِ زیبای او پناه می برم که از نمی دانم کجا آمد و با خود میوهء ِابتلا آورد .. و من سراپا شوق شدم برای در آغوش کشیدنش که با او به خدا انگار هزار سال نوریست در یک خواب ِ شیرینم ، یک خواب ِ ناز ِ پاییزی در دل ِ شبی از هزار شب ِ جَبر ... او که می آید من تمام غزل هایم را که برای آمدنش سروده بودم به ستاره ها می بخشم ،سرمایهء من چشمان ِ زیبای اوست که مرا با خود می برد تا سرزمین ِ آرزوهای سپید تا مرزهای تسخیر ناشدهء ِ یکی شدن ،تا اُبهّت ِ وصال تا خود ِ خود ِ او ..! رودخانهء ِ آبی و آرام ِ چشم ِ او می بردم تا خود ِ اقیانوس ِ آرام تا مرز ِ بین آه های ممتد و آغوش او .. آه آغوش رویایی ِ او .... کاش رها شوم از این بغض ِ آلوده .. کاش او همین لحظهء مسدود اینجا بود ، این خانهء غمگین به اندازهء حجم سبز ِ او تنهاست، جای جای خانه صدایش می زند.. ای عشق دمت گرم همه این بهانه از توست همهء این سرخوشی ِ شبانه در سکوت ِ مریض ِ خانه هدیهء سخاوت ِ توست من تنها یک نام بودم بین آنهمه نام فراموش شده بین اینکه آه مگر او هم روزی بود؟؟! تو آمدی و با خود ابتلا آوردی و من مبتلا شدم به دو چشم ِ زیبا در بی کران ِ آسمان ِ آبی آسمانی نشین ِ این دل ِ دیوانه، من ترا از دستهای کریم ِ عشق هدیه دارم تا انتهای بودنم دوست می دارمت آنقدر دوست می دارمت تا که مرگ پایانم شود و در آنسوی مه، بی وزن ِ بی وزن در آغوشت بگیرم و قدّ تمام روزهای نبودنت بگریم! پناهم باش بین این همه راهزن ِ لحظه های ناب ! بدون تو من به آهی بندم ، تو که نیستی بوف ِ کور ِ بد آواز ِ شب می شوم (یعنی که محو می شوم اینجا بدون تو ) با تو آرامم نازنین، نرگس ِ چشم ِ مست ِ تو مرا به لالایی ناز ِ مادرم می رساند به خود آرامش با تو من یاد گرفتم فردا یک رویاء نیست، می آید و کاش تو با فردا بیایی و من در حریم ِ امن ِ بودنت تمام بهانه های سادهء خوشبختیم را به کولی سرگردان ِ کوچه های شهر ببخشم ، با تو من بی بهانه خوشبختم ...! کاش با فردا تو بیایی و من با تو ما شوم در جاری ِ مبهم ِ روزگار .. تو از کوچهء شهر ِ دلم خرامان گذشتی و عطر تنت مرا مسحور و سرگردان میانِ این واژه های درهم رها کرد و این دو سه خط شده است که می بینی .. همه اش این فریاد است که ای کاش می بودی.. آه اگر چشمان ِ خیال انگیز ِ تو نبود چه بسا بسیار پیش از اینها دلم لابلای واژه های کبود شبانه جان داده بود (یخ زده بود) ای عشق ترا به آفتاب و شعر و اشک سوگند این دل نوشته ها را به سرزمینش برسان و بگو : یکی این دورها بین چه کنم چه کنم های یک رویای شیرین ِ شبانه به سخاوت دستانش نیازمند است بگو بیاید من به خیال ِ آمدنش دچار آمده ام تا سرزمین ِ واژه هایی همه اش از جنس ِ شکفتن همه اش از جنس لطیف ِ آرزو ،همه اش عطر نرگس ها در باد .. بگو اورا به خدا سوگند که بیاید .. آه مگر خوابم می برد امشب؟ گم شده ام بین آرزوی کبود ِ بودنش در همین لحظهء گنگ ، دمم ،بازدمم نام اوست بگو بیاید.. جان گرفته ام بین این آرزو که کاش بیاید و من گم شوم در ارغوانی تنش ، مست شوم با بوی پیراهنش ، اوج می گیرم با حریم دستانش ، بگو اوست اوج نشین این من ِ سردرگم ..! ای عشق دمت گرم همه این ترانه از توست وگرنه من کجا حتی خیال تماشا کردنش در امتداد؟!! این دوسه خط هم به انتها رسید و من حال عجیبی دارم با خیال ِ او و چشمهایش که انگار پنجره ایست رو به بهشت ِ موعود .. نازنینم با توءام با تو که هفت آسمان رویایی خیال ِ ناز چشمانت را می بوسم و ترابه خواب ِ آرام سیمرغان آسمان ِ هفتم می سپارم و زمزمهء مردی در دل ِ یک شب سرد پاییزی: تویی ساربان ِ آرزوهایم در کویر ِ سرد باور ها ، پناهم باش بگذار به اعتماد شانه هایت به جنگ شب بروم به ستیز با تردید ها، سراب ها، یاءس به اندوه آلوده را به سینهء شب بسپارم و تکیه به حریم ِ امن ِ بودنت به طلوع به هم آغوشی ِ شبنم و گلبرگها ، به طراوت باران در خیابان ، به آدمکهای عبوس، به شهر، به فردا سلامی دوباره دهم و از جان فریاد بر آرم که ای عشق همه بهانه از توست من خاموشم این ترانه از توست بگذار در اعماق نگاه ِ گیرایت گم شوم و هیچ وقت هیچ کسی پیدایم نکند و تا ابد تا لحظهء ِ جدا شدن روح از کالبد ِ زمینی ام در آغوش ِ خیال ِ تو هم آواز ِ شاپرک ها ی نیمه شب که گرد ِ شمع ِ نیمه مردهء اتاقم می گردند به دور تو بگردم و تماشایت کنم و قدرت خدارا در به تصویر کشیدن تو بی نظیر سپاس بگویم ... خالق ِ این کلمات ِ گیج تویی و خیال ِ تو ، من همین که عابد چشم ِ سخنگوی توءام بسیار خوشبختم آسوده بخواب بانوی شعر و ترانه، قصیدهء ِ زیبای عشق ! من خوشه چین ِ کَرَم ِ تو لابلای پرتو ِ چشمان زیبایت تا خود ِ صبح عالمی دارم بی نهایت تماشایی! من با خیال ِ حضور ِ تو در لحظهء جاری شاعر ِ واژه های حسرتم ، به من جسارت ِ فریاد بده ، از این سکوت ِ زرد به تنگ آمده ام ، ترا می طلبم که هدیهء ِ والای عشقی به این شبزدهء ِ بی در و پیکر.. آسوده بخواب پری ِ ناز ِ رویاهای کودکی ام ، عاشق مریض ِ تو تا طلوع فردا قداست ِ حضورت را به نماز می ایستد و در سجدهء شکر از خالق آسمان و زمین شادیت را تمنا می کند که به خود ِ خدا سوگند دنیا با لبخند ِ تو زیباست .. شبت آرام بهانهء ِ خوشبختی ام !
پ ن : تویی عاشق تر از عشق__________ تویی شعر مجسّم !
| ||
|
| هذیان | ||
|
سلام دلم گرفته است سکوت خانه عذابم می دهد هوای نبودن تو چقدر سرد است ! جای خالیت شده است یک بهانهء بغض، شده دلیل گریه های شبانه من می شکنم خرد می شوم له می شوم وقتی هجوم خاطراتت احاطه ام می کند وقتی به یاد می آورم شانه هایت چه حریم امنی بود برای های های کردن دل دیوانه ، آتش به جانم می افتد ، سر به بی کسی می کوبم و می بارم و می بارم همهء این اشکها فدای تو ، کاش می بودی این شکستن های بی صدا سزای منی نبود که آوازه خوان انگشت نمای پنجرهء تو بودم این در خود فرو رفتنها سزای من ِ بی خانمان نبود که خانه ام کاشانه ام نفسم شهرم دیارم همه اش تو بودی و خیال تو! این سکوت تلخ پاداش آن همه احساس نیست ، من زجر می کشم وقتی به جای خالیت می نگرم! این روزها که زرد است و باران با همهء ِ احساسش به بندم کشیده ،بیشتر از همیشه دلم برایت تنگ می شود به ایوان می آیم و انگشتانم را بر پوست کشیدهء شب می کشم و زیر لب نامت را تکرار کنان به اشک می روم ! نیستی ببینی
پ ن : با تو آسان میشُد از دست سیاهیها گریخت
| ||
|
| من و این دل تنگ | ||
|
شوق دوباره دیدنت مرا به شعر می برد به سرزمین ِ واژه ها ، گل بوته های انتظار به آسمان ِ چشم تو ، به اطلسی های محال ... شوق دوباره دیدنت به خانه ام آمده ، به این اتاقک کور ...به این حوالی ِ دور.. منم به بند تو دچار ، تویی درمان ِ دردم ( تو پاسخ تمام سوال های ناتمامی) شوق دوباره دیدنت به همراه ِ یک بغض شیرین مرا می برد تا تمام زوایای پنهان دلتنگی.. رو به پنجرهء خیال ِ تو چشمان ِ زیبایت را می طلبم و به هق هق می روم به تمام این دلتنگی ِ شبانه ... ترا دوست دارم و گم می شوم گاه و بیگاه در بود و نبود های خیال ِ ناز ِ تو ، در حریم ِ نا امن ِ این تنهایی ِ کور! من مبتلا شده ام به تو که تا نا کجا آباد ِ نیازم قلمرو ِ چشمهایت شده است ! من و این نوشته های گیج را ببخش ، این وقتها شب که بساط می کند در گمنامی ِ حریم ِ من دیوانه می شوم ، مات می شوم در هجمهء سیاه ِ این تنهایی...
پ ن١ : یعنی که محو می شوم اینجا بدون تو ! پ ن ٢: حال همه ما خوب است امّا تو باور مکن..
| ||
|
| هیچ اگر سایه پذیرد | ||
|
شب که می شود و جمعه در راه ابرها که آبستن می شوند و باران در راه دلم که می گیرد و اشک در راه تو از پنجرهءِ خیال می آیی می بینمت که ایستاده ای دورها بر تنت حریر ِ عشق به خود می خوانی ام و گم می شوم در دستهایت ، می روم و می روم تا هفت آسمان خیال ِ با تو بودن محو می شوم لابلای تعلیق گنگ زمان و دانه های باران ... ابتدا تویی انتها هم تویی این منم که بی تو هیچ می شوم بین صورتکهایی همه تکراری تو نقطهء اوج این شکسته تنی ، نهایت آرامش این خسته دل ِ منزوی .. کاش رنگین کمان ِ این باران تو باشی و بر در بکوبی که باز کن : مسافرت از راه رسید
پ ن : چی بگم وقتی که این دیونه دل تورو می خواد ، تورو می خواد..
| ||
|
| خدایا برچین این پرچین حیرانی را | ||
|
سلام دستانت را می خواهم که از دل ِ آسمان برون آید و این همه ابر کبود فاصله از دلم تا دلت را به کناری ببرد و چشمانم روشن شود به چشمانت در افق ِ عشق ،جایی میان داشته ها و نداشته هایم ... جایی میان تویی که هستی و خواهی بود و منی که نیست می شوم بدون تو ! دستانت را می خواهم که در های هوی زرد ِ پاییز مرا برهاند از همهمه های گنگ ِ این و آن که: وای او هنوز تنهاست ! دستانت را می خواهم که بهانه ام شود برای از زمین و زمینیان بریدن ، به تو دردلِ آسمان رسیدن! من اینجا بین این حروف جا مانده ام ، انگار اینگونه رقم خورده تقدیر که تا همیشه تو را لابلای این واژه های خیس بجویم و دست ِ آخر تا مرز رسیدنت تا لحظهء خیسی چشمانم اوج بگیری و من بمانم و حسرت ِ پرواز ...من بمانم و شب و شب و شب ! من به خیالم عشق را خیلی پیش از اینها بطن کاغذ پاره هایی همه اش بی مقصد به باد سپرده بودم این روزها امّا بی بهانه دلم که می گیرد وقتی بغض گلویم را می فشارد وقتی از رنگ و روی کریه آدمکها به کنج خلوتم پناه می برم وقتی چشمهایم می سوزد وقتی اشکم بی اختیار جاری می شود می فهمم که آنچه بر باد سپردم تا ببرد و از دیار ِ من دورش کند عشق نبود! به خدا نبود! هذیان گنگ نداشتن اویی بود که از آغاز هم نبود! عشق همین جاست کنار ِ من تا همیشه! مگر می شود این پیچک ِ لجوج بی خیال دل ِ خسته ام شود؟! آری من و این سه حرف ساده ، من و این تنهایی، من و این قلم زدنهای گاه و بیگاه من و خیال تو به هم رسیده ایم باز در حیرانی پایان ِ روز و آغاز شب با سمفونی ِ یک غروب ِ دلگیر از پاییزی دلگیرتر ! این شبها مهمان ِ ناخوانده ای دارم ، اندوه کهنه ایست که نه آمدنش به اختیارم است نه رفتنش کمی با من مدارا کن..
پ ن : حال همهء ما خوب است امّا تو باور مکن..
| ||
|
| خط خطی | ||
|
پاییز جان گرفته می بینی؟ پنجره را باز کن به تماشای غروب بنشین و مرا تصور کن کنج شهری دور لابلای آدمکها پنجرهء خیالم را رو به چشمان ِ خیال انگیز تو گشوده ام و هوای ورم کردهء پاییز را خط خطی می کنم.. بوی باران می آید از کمی دورتر نسیم تندتر میوزد گویی پیک باران است آمده خبر دهد دلم را به همین زودی هاست که در شهر ِ دلم باران ببارد .... بی خیال آدمکها من عاشق بارانم ...باران که می بارد من کودکی می شوم بازیگوش می دوم تا تو تا دخترکی در دور با روسری آبی گل یاسی بر مو ، مو که نه ، خرمن ِ مو!! می دوم تا شعر تا ترانه تا دشت ، گفتم دشت؟ آه آری دشت ؛ دشت ِ احساس .. احساس روز دیدارمان یادت هست؟؟! من بودم و تو بودی و دریا بود و باران ، وای باران چه بخشنده می بارید ... استشمام کن هوا را پر کرده امش از دوستت دارم ها در باد .... پاییز همین جاست ،عاشقانه و زیبا کنار لحظه هایم جاریست ... دلم که تنگ می شود حجم زردش در آغوشم می کشد و می بردم تا هزارتوی خیال.. تا ارغوانی حریم تو ...تا نزدیک در آغوش کشیدنت ... جان می گیرم و به آفتاب به شهر به زندگی می خندم...من تویی دارم که هیچکدامشان ندارند! ببین باران که می بارد تو در آغوشمی گرم ِ گرم ... دستانت را می گیرم و می رویم تا کوچه های شعر قدم می زنیم و می آییم و تو می روی و من می مانم و یاد تو و خیال ِ تو و ادامهءِ باران.. ببار باران.. ببار
پ ن : می خواهمت و می خوانمت و می خواهمت و می خوانمت...!
| ||
|
| ب مثل باران | ||
|
سلام باران می بارد و من گوشه ای از این شهر دور به باران ِ پشت پنجره آرزو می نویسم: همه آرزویم این است : که باران ببارد و من دستهایم را به وسعت تو به آسمان بگشایم و نفس عمیقی از ترنّم زلال باران به ریه های خفه ام بفرستم و چشم تا دل باران باز کنم و فریادی بزنم به حرمت تمام این سالهای سکوت : آهای ی ی ی ی ی من چقدر خوشبختم !
پ ن : تو یک حریم امنی
| ||
|
| باران | ||
|
باران می بارد آسمان به اشکهایش هدف داده ، گرا داده تا حوالی پنجره خبال من ، تا تو در سراب ، من در مه! آسمان انگار می داند دلم گرفته است ، می بارد و می بارد ...! و مرا با تحکّم صدایش به شیشهء غبار گرفتهء این خانه ِخالی می برد تا تمام روزهای خوش با تو بودن تا دریا....! آه دریا.... تو .... من ....نگاه و نگاه و نگاه.... باران می بارد و من با صدایش می روم و می روم تا نمی دانم کجاهای خیالم ... شاهراه ِ خیال من تویی که آن دورها ایستاده ای و آرزو شده ای تا انتها... کو انتها؟! هرچه میروم تویی و تو .. تویی که می دانم هستی و پیش نمی آیی تا ابدیت وجودم شوی! خیال می کنم با منی میان تمام این واژه ها ...خیال نمی کنم که نیستی... من در تمام این دقیقه های زرد با خیال ِ تو آرامم آسمانی نشین ِ این دل ِ زخمی! با تو انگار یک خواب ناز تابستانی ام کنار دریای امید .... تو نسیم شرقی ِ ساحل آرامشی! باران می بارد و من با خیالت هم آغوشم ، آسوده بخواب آسمانی ِ من !
پ ن : پرواز با تو باید گر پرشکسته در باد...
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |