| باران ِ عشق | ||
|
سلام شب است! هوای اندوه جاریست و شباهنگ دلم غمگین و من اینجا بی تو تنـهــــــــــــــا! تنها یعنی شانهء ِ امن ِ تو نیست پناه ِ هق هقم باشد. تنها یعنی نگاه نافد ِ تو کو در این شب ِ عبوس و سرد ؟! تنها یعنی یکی دلتنگ و سردرگم ،اسیر ِ چند خاطرهء! تو ای خاتون ِ مشرق ،دلیل ِ این ترانه! در این شب ِ دلهره ، کجای آسمانی؟! اصلاً مرا می بینی؟! تنم به تب نشسته ،سرم خانهءِ درد است ،مریض شده ام بی تو ، به بالــینم نمی آیی؟! بیا ترا به خدا!! طاقتم طاق شده و دیگر نمی توانم دلخوش به صبر باشم !! جادوی چشمهایت نمی دانی با دل ِمن چه ها کرد! جاذبهء ِ نگاهت همان لحظهء اوّل دلم را با خودش برد ،دیگر خودم نبودم ،دربـــدر ِ تو بودم! غرق تماشای تو به درک ِ عشق رسیدم ، راهی شدم تا جنــــون ! شوق ِ به تو رسیدن دلیل ِ این سفر شد ، سفر به هفت شهر عشق ؛ عشق، دلیل ِ آفرینش! شهر اوّل آشنایی ها بود ،یادت هست؟! نگاه مات ِ من که گره خورد به نگاه ِجاری تو، زمان انگار ایستاد! ( آه ِ عمیقی کشید) لحظه مکثی کرد و گذشت، خنده ای در فضا پیچید،بی گمان خندهء تقـــدیر بود! شهر دوّم دلبستگی ها بود، روزهایی که تو جاری بودی به تمام سرزمینم! و من عادت کردم به دور تو چرخیدن ؛یادت هست تو شمع بودی و من پروانه ؟! یادت هست می گفتی گرد ِ من بیهوده می چرخی؟! آنقدر به دور تو گشتم تا که خندیدی و جان گرفتم به خدا از خنده های دلنشـینت!! شهر سوّم شهر نشانه ها بود ، با تو یاد گرفتم جور ِ دیگر دیدن را! به اعتماد ِ چشمهایت چشمهایم را بستم تا به باران رسیدم! با تو و کنار تو بود که باران به دلم نشست و در سرم پیچید آواز قطره هایی که عمرشان به اندازهء یک رگبار بود : آه کاش باز هم فرصت ِ زندگی بود!! با تو و کنار ِ تو بود که وصال ِ رنگها را وقت ِ هنر نمایی خدا برای خلق ِ رنگین کمان دیدم! با تو و کنار ِ تو چه بسیار غروب ها که اشک ِ خورشید را وقت وداع ِ با افق حس کردم! با تو و کنار ِ تو بود که شوق ِ امواج ِ سرگردان را برای هم آغوش شدن با تن ِ تشنهء ساحل گریستم بارها و بارها. با تو و کنار تو بود که فهمیدم دریا هم عاشقی پریشان است! شهر چهارم شهر ِ از من جدا شدن بود ،شهر ِحیرانی! من ِ مغرور ِ در من را تو به من نمایاندی!! برای با تو بودن باید از من می گذشتم که گذشتم !! ترا داشتم دیگر آن من ِ مغرور به کارم نمی آمد! شهر پنجم شهر ِ آرزوها بود؛شهر ِ ای خدا ای خداها بود! وقت ِ خوب ِ اوج گرفتن ِ توکّل بود و خدای من چه سخاوتمند به من گوش می داد. آرزویم همه این بود همه این است: خدایا جانم بگیر او را مگیر از لحظه های تبدارم! خدایا سرش سلامت؛ خوب می دانی تنها اوست بهانهء من برای زنده بودن که به خودت سوگند زندگی بی او تکرار ِ زشتی بیش نیست! خدایا کاش همیشه خندان باشد لبهای رویایی او که جهان با خنده اش زیباست! شهر ششم شهر اندیشه بود ، شهر تأمّل ،غرق در معمّای شیرین ِ چشمانت! شهر اینکه خدایا براستی او کیست که چشمانش تمام ِ منطق و فلسفه را بی اثر کرده ؟! براستی مگر کیست که فکر نبودنش کلافه ام می کند؟! مگر کیست که حتی یادش سینه ام را به تلاطم وا می دارد؟! شهر هفتم خود ِ تویی !! حقیقت محض ، زلال ِ نایاب ، چکّه ِ مهر خدا به باور ِ این شکسته تن !خود ِ خود ِ عشق! من همسفر خیال ِ تو به درک ِ تو رسیدم و بدین سبب است که هوایی جز هوای تو به سرم نیست ! جز به چشمان ِ خیال انگیز ِ تو دل نخواهم بست ،تو که باشی همه چیز هست ! هوا ، نفس ،طراوت اوّلین روز ِ بهار تویی و بس! می بینی بانو ؟! می بینی وقتی از تو می نویسم خیالم تا کجاها پر می کشد؟! می بینی سوی چشمانم می شوی وقتی ایستاده در خیالم سوسو می زنی؟! می بینی تا کجا گرفتارم به هوای عشق تو ؟! و حال در این شب ِ دلگــیر این منم مجنون تر از مجنون ،دیوانه تر از فرهاد!! در دقیقه هایی که باید باشی و نیستی به هق هق نروم چه کنم؟! یادگار ِ این شب ِ مریض همین خط خطی های پریشان است! من به از تو نوشتن دچارم بانوی من ، هذیان هایم را به عشق ببخش! اینجا هوا نمدار و چشمان ِ من خیس آنجا که تویی کاش همیشه عشق ببارد عشـــــــق!
پ ن 1: دست بکش به شب ِ من بذار که از تو گلبارون بشه برهوت ِ زندگی! پ ن 2:خدایا تو آگاهی به من و این حال ِ پریشان، مرا به حال ِ خود وا مگذار!
| ||
|
| سه شنبه ء ِ بی تو | ||
|
سلام نیستی و نمی دانی جای خالی ات چه می کند با من و این دل ِ تنگ حالم را نمی فهمم، گمم،گیجم،دست و دلم به زندگی نمی رود،انگار مدتهاست نیستم! محو شده ام در سراب،مه، یا نمی دانم چه و چه،راحت بگویمت با چشمان ِ باز مرده ام! در سرم درد پیچیده گویی که تمام ِ دوریت شده است سونامی وحشتناک ِ تنهایی!! به هر طرف که نگاه می کنم تصویر چشمان ِ خیال انگیز ِ توست که محال و رویایی به خود می خوانَدَم! خیالم را می دوانم تا سرزمین ِ خیس ِ آرزوها، تا کنار ِ آرامش ِ تو آرَمیدن! آهای تو که هفت آسمان دورتر از من و این حال ِ خرابی به صاحب هفت آسمان سوگند که این نفس های هرز را نمی خواهم بدون ِ تو ! مگر می شود تو نباشی؟؟! من و این بغض ِکهنه به فدایت نمی دانی چقدر بیتابم ،چقدربیقرارم ... آه میکشم تمام نیازم را به تو و دستان ِ آسمانیت که برهاندم از این هذیان ِ درد! تو از دل ِآسمان آمدی و من به واسطهء ِ به تو دچار بودن تا درک ِ ناشناخته رموز ِ عشق پر گشودم و به خود که آمدم عاشقی شده بودم سراپا حیران !! براستی شراب ِ چشمانت مگر چند ساله بود که مستی اش از سرم نمی پرد؟!! تداوم ِ چشمان ِ گیرایت تا بیکرانم جاریست!! براستی تو جاری ِ کدام چشمهء جوشانی که هرچه می نوشمت تشنه تر می شوم، مبتلاتر می شوم ؟؟! تو ناجی واژه های به گِل نشستهء منی نازنین عروس ِشهر ِ آرزوهای کبود! بدون ِ تو مگر حالی می ماند اصلاً برای از کوچهء ِ خاطره ها گذشتن!؟ مهم نیست که رسوای شهرم و شهره ام به دیوانهء ِ خیالت بودن، مهم این است که می دانم دچارم و به این دچار بودن محتاج! مهم این است که می دانم بی تو نیست می شوم ،سراسر هیج می شوم ، پوچ می شوم! مهم نیست که سرم از درد ملتهب است و تمام ِ خانه دور ِ سرم می گردد مهم این است که درمان ِ این درد ِ بی درمان، نگاه ِ آسمانی ِ توست اگر به لیاقت برسم! مهم نیست به سخره بگیرندم آدمک های حرّاف ِ شهر و انگشت نمای این و آن شوم به پریشانی مهم این است که می دانم در بی نهایت تنها تو می مانی و منی که با تو به تکامل می رسم! دنیای با تو بودن حتی همین دنیای خیالی برای من تمام ِ چیزیست که از زندگی می خواهم شادی ها و خنده ها باشد برای صورتک های آلوده به نقاب ِ دوستت دارم های رنگی!! شبم به سحر رسیده بانو ،می بینی با تو تا کجاها می روم؟ زمین و زمان را از یاد می برم. بنازم ناز ِ چشمت را ، من از افق ِ چشمان ِ زیبای تو به کشف ِ راز ِ خلقت رسیدم به خدایی که همین نزدیکیست و بسیار مهربان هم او که نقش ِ ناز ِ خیالت را به تصویر می کشد شباهنگام ِ تنهایی برای شبزده ای چون من! وقت ِ آن است که با عطر ِ حضور ِ تو دست به وضو ببرم و سجدهء خضوع ببرم بر آستانش و فریاد ِ شکر برآرم که الهی :دمت گرم چقدر این عشق زیباست ! جز او نمی خواهم هرچه شادی و شور برایم مقدّر کرده ای فدای او مگذار حتی قطره ای اشک جز اشک شوق چشمان ِ نازش را بیازارد.. جان ِ من فدای او کاش همیشه خندان باشد که خدایا تو می دانی زمین با خنده اش زیباست! آسوده بخواب بانوی خیال ِ من ، من و خدای عشق زمزمه ها داریم بی وقفه تا طلوع !
پ ن : گاهی به یاد آور یکی بی تو در این بیغوله ها تنهاست ! | ||
|
| هق هق دوری تو | ||
|
سلام داغ ِ تو دارد دل ِ غمگین ِ من ،از پشت ِ این همه فاصله طلوع کن به سرزمین ِ بیاتم بگذار نور ِ با تو بودن بتابد از خورشید ِنگاهت بر پهنای روزهای خاکستری ام! انزوای دستهایم ،تشنهء ِ سخاوت ِ دستان ِبخشندهء توست ، در بَرَم بگیر، جانم به لب رسیده از این بیهودگیهای مزمن!(این سردرد های لجوج) من اینجا از عمقِ ِ سکوت ، صدای ِ جاری ِ ترا آه می کشم که کاش طنین انداز شود در جای جای ِ فضای مسموم ِ بیکسیهایم ( بیکسیهای من ِ از تو دور مانده!) خسته ام بانو !! برای رها شدن در بیکرانِ دستهایت بیقرارم! این زمستان، این فاصله های کبود،این روزمرّگیهای مداوم،این در خود شکستنها را تنها تو درمانی ! بیتابم برای آرام گرفتن در آغوش ِ رویایی ِ تو و نفس کشیدن در هوای ملتهب ِ با تو بودن! تو از جنس ِ بارانی ، می بری ام با خود تا پیچ در پیچ ِ هم آغوشی ِ ابرها! با تو من نطفه های باران را در دل ِ ابرهای آبستن به تماشا می نشینم که چه بیتابند برای پرواز که چه مشتاقند برای رهایی ! با تو من به تماشای رقص ِ موزون ِ قاصدکها می نشینم که از دَم ِ پاک ِ اهورا، جان ِ پرواز می گیرند! با تو من به کشف ِ شگرف ِ قنوت ِ آفتابگردان ها می رسم که هماهنگ در وسعت ِ یک دشت به خورشید خیره می مانند! نیازشان قد کشیدن تادل ِ خورشید است این را از فریاد ِ نگاهشان می شود حس کرد! با تو من همپیالهء شبنم می شوم برای مستی با گلبرگ های شقایق از خود بیخودم می کند زمزمهء عاشقانهء گیاه ِ عشق با مایع ِ حیات: (یعنی که نیست می شوم اینجا بدون تو) می بینی؟! با تو من تا یک جنون ِ شیرین می روم و باز میگردم ،شیرینیش رفتن با تو و زجرش بازگشتن ِ بدون ِ توست! دستان ِ خیال ِ تو می رقصاندم و می بَرَدَم تا پروانه گشتن ، سوختن پیرامون ِ رموز ِ عاشقی! چشمان ِ خیال انگیز ِ تو مرا بی وزن ، به سرزمین ِ واژه ها می کشانَد و من از این سفر ِ رویایی، همین دوسه خط واژه های خیس را به یادگار بر می دارم آنهم همه اش فدای تو که بهانهء ِ رهایی ام از هیاهوی شب ِ اندوهی ! ببین ، نگاه کن! میبینی؟! باران به این نوشته باریده و رنگین کمانی از زیبایی ِ با تو بودن، حوالی ِ این شبنوشته نقش بسته است! دست در دست ِ خیال ِ تو به تماشای این تصویر ِ زیبا می نشینم وگم می شوم در این یکی شدن ! ناگهان به خودم می آیم، چه سوز ِ زشتی از سرما جاری شده است در این خانهء متروک! انگار نهیبم می زند که باز من مانده ام و سکوت و های هوی شب ِ بی تو ! نبودنت را آه می کشم و ترا عاشقانه به خالق ِ آیه های مقدّس ِ عشق می سپارم ! هق هق ِ غریبانه ام اوج گرفته بانو و من محو می شوم در شب ِ بی تو بودن! باشد که شبی دیگر با خیالت اوج بگیرم تا دل ِ شعر ، حالا که هم آغوش اندوهم بدون تو!
پ ن : همیشه کم میارمت!
| ||
|
| رسم شیدایی | ||
|
سلام این منم خراب ِ تو ، حیران تو ،رسوای تو، گرفتار شده ام به دقیقه هایی که به مه ِ فاصله ،آلوده اند! همهء پیرامون ِمن انگار تویی ، سنگینی ِ نگاهت تا بیکرانم جاریست....... و من بی وزن و سبکبال رها می شوم در حریم ِ امن ِ خیالت و تو مهربانانه می بری ام با خود به ناپیدا ، آن سوی سراب! گم می شوم در تو و کاش هیچگاه پیدا نشوم ، گم شدن در خیال ِ بارانی تو آرامش ِ مکرّر است! از تو که من ِ در منی جان ِ تازه می گیرم و قد می کشم تا ارتفاع ِ حیات ! با تو جسور میشوم برای چیدن سیب ِ ممنوعه !( مقصود تویی به خدا،سیب بهانه است!) شوق ِ دیدار ِ تو بال ِ پروازم می شود تا خود ِ رویاء ... تا حال ِخوش ِمستی زیر ِباران ِ عشق! امید به شانه های ِ امن ِ تو همسفرم می شود تا مرز ِ بهشت ِ با تو بودن ! در تو به معنی می رسم و اوج می گیرم تا تکامل ، تا درک ِ اینکه از کجا آمده ام ،آمدنم بهر چه بود؟! با تو تا معمّای شگرف ِ تعادل ِ زمین در لایتناهی فضا خواهم رفت ! تو در نهایت ِ شب آمدی درست وقتی که باید ! آنهنگام که هق هق ِ بی کسی ام با سکوت ِ سنگین ِ خانه،سمفونی ِ اندوه می نواخت تو آمدی انگار از دل ِ آسمان پای به سرزمین ِ تشنهء باورم نهادی ! نسیم ِ آمدنت وزیدن گرفت و همهء این سرزمین ِ بیات را بارورکرد از بذر ِ فراگیر ِنرگس ِ چشم ِ زیبایت! حجم ِ ناز ِ خیالت به این حیات ِ سردرگم شکل داد و من به همین آسانی دچارت شدم تا نمی دانم کجاها..! بانوی ِ آسمانی ِ من، تو آنقدر بزرگ و مقدّس در خیالم شکل گرفته ای که من ِ به غم گرفتار، هنگام ِ دلتنگی ، وصل ِ محالت را می گِریَم و آسمان ِ آبی ِ خیالت را به مهمانی ِ اشک می برم. تو پاکی ، خیال ِ تو پاک است از وسوسه های زمین ! عشق ِ آسمانی من تو عاری از نقابی! با تو سیراب می شوم از زمزم ِزلال ِ حساس! با تو تا تقدّس ِ انتظار می روم شباهنگام ِ تنهایی ،وقت ِ ضجّهء دلم که آه کاش می بود او که صدایش بسان ِ لالایی ِمادر از هوش می بُردم! ملودی ِ دلنواز ِ صدایت،سوار بر نسیم ِ خیال می بَرَدَم تا عمق ِ آرامش ، می بَرَدَم تا خاطرهءِ تلاقی ِ نگاه ِ آغازینمان زیر باران!(یادت هست؟) باران می بارید و من گم می شدم در برمودای نگاه ِ مهربانت ! رعشه انداخت به جان ِ بیجانم لطافت بازوانت وقتی به وسعت ِ آغوش در برم گرفته بود (یادت هست؟) با تو آرامش به آغوشم کشید و من به یک خواب ِ شیرین مبتلا شدم ! به خوابی مملوّ از قدم زدن با واژه ها حوالی رویای تو ! با تکیه به افق ِ چشمانت به شهامت ِ پرواز رسیدم ! اوج گرفتم تا دلِ باران، خیس ِ خیس شدم از رویای با تو بودن ! داغ ِ داغ از امنیّت ِ حضور ِ تو گُر گرفتم تا دل ِ شعرو هذیانهایم صاحب ِوزن شد ! به خدا سوگند ، زیبایی ِ بودن ِ ترا نمی شود با چیدن ِ واژه ها به تصویر در آورد که آخر تو کجا و این قافیه های ِ گیج کجا ؟! تو آسمانی کجا و من ِ به زمین گرفتار کجا؟! من دلتنگ ِ چشمانت شده ام در این نیمه شب ِ زمستانی که همه اش حسرت ِجای خالی ِ توست! ترا و حسرت ِ در آغوش کشیدنت را آه می کشم و از دل ِ رحیم ِ صاحب ِ آسمان ،صبر می طلبم! به خودت سوگند وقت هیاهوی اندوه جز خیال ِ تو مرا یاوری نیست ،تکیه گاهی نیست! وقت ِ سنگینی ِ بغض ،( بین آدمکهای عبوس )،تنها خاطرات ِ سبز ِ با تو بودن است که آرامم می کند. همهء این هق هق های عاشقانه فدای چشمان ِ زیبایت دلم برایت پر می کشد امشب،کجایی یی یی یی یی یی ؟!(نیستی که ببینی) ترا می خواهم که باشی و من تا همیشهءِ همیشه محو شوم و بسوزم در آتش ِ نگاهت تو مرا به قداست ِ راز و نیاز رهنمون شدی و من مست ِ این جنون ِ شیرین، همخوابهء عصیان شدم و عبور کردم از قید و بندهای زمینی و رها شدم تا تو! ترا آه می کشم که خیالت مرحم ِ زخمهای کهنه ام است وقت ِ هجوم ِبی رحم ِ تنهایی! ترا آه می کشم و گم می شوم در دالان ِ مرطوب ِ اندوه !(چشمان ِ خیسم به فدایت) کاش خورشید ِ فردا از مشرق ِ چشمان ِ تو طلوع کند و بر من بتابد آرامش ِتا همیشه ماندنت را! تو مثل ِ زیبایی ِ شیرین ِ شمعدانی ِ کوچک مادربزرگ تا همیشه یادگار ِ اعتقاد ِِ من به سخاوت ِ پروردگاری! ترا از دل ِ رحیم ِ آسمان هدیه گرفتم و مات به افق ِ چشمان ِ تو ، رویایی ترین تصویر ِ زمان را دیدم : من با تو به تماشای عبادت ِ دشت نشستم وقت ِ خضوع ِ شقایقها به( او) در نقطه ای مجهول ! با تو من به دَرکِ معمّای عطر ِ خوب ِ نرگس رسیدم ، گلی از جنس ِ لطیف ِ باران!گل ِ ناز ِ انتظار! زجر ِ دقیقه هایم به فدایت ،تو فراتر از این کلمات ِ درهمی! من ِ آشفته حال ، خراب ِ توام تا همیشه ! با من و این حال ِ خراب مدارا کن، جز تو و خیال ِ بارانی ِ تو هوایی به سرم نیست ! من ِ به تو دچار ، نَفَس از خیال ِ تو می گیرم حتی اگر هزار سال ِ نوری از محال آنسوتری ! این چند خط را بگذار به حساب ِ دلتنگی ام! من سر بر آستان ِ تو به زمین می گذارم و خاکِ پاک ِ قدمهایت بر دقایق ِ مه گرفته ام را به چشم ِ خیسم می کشم و آرام زمزمه می کنم : دوستت دارم بانوی سرزمین ِ دور ! این منم دچار به نرگس ِ چشم ِ خیال انگیز ِ تو !(باورم کن) تویی تا همیشه صاحب ِ این دل ِ دیوانه ! جز تو نه می خواهم ببینم، نه می خواهم بشنوم که تو خود هم آغازی و هم پایان! آهای عشق !! کم کم دارد چوب خطت پر می شود ! حواست هست؟! کاری بکن! معجزه ای کن ! مرا به لمس ِ ناز ِ نوازشش برسان و بگذار حضورش نَفَس بکشد بین این همه فاصلهءِ گنگ! ( من و تو هردو بیزاریم از این فاصله ها یادت هست؟!) اوست که برایِ من ِ مجنون، لیلی ِ آرامش است ! اوست که دردش هم درمان است ! باور می کنی دلم نمی آید به پایان برسانم این خط خطی ِبارانی را ؟ می ترسم باز من بمانم و جای خالی تو و این شب ِ سنگین و سکوت و سکوت ! تو که نیستی من خوشه چین ِبذر اندوهم در وانفسای لحظه های کبود ! تو و یاد ِ تو انگار شانهءِ امن می شوید برای های های ِ تنهایی من ! به تو و حضور ِ تو محتاجم! سایه ات را از من و این واژه ها دریغ مکن! با بند بندِ تن ِ خسته ام ترا به شیدایی ِ اندوهگین ِ پروانه با شمع، وقت معاشقهءِ شبانه شان سوگند که از من و اشتیاقم برای از تو گفتن ساده عبور مکن ،کمی به تماشای دلتنگی ام بیاو تاءمل کن! بیا و ببین که تنها تو بهانهء ِ ادامه ای برای این شکسته تن! بیا و مرا از انجماد ِ دستها از دل ِ سرد ِزمستان به بهار ِ آمدنت برسان ! بیا و مرا به مهمانی ِ آفتاب ببر! به ترجمان سپیده دم به وقت ِ خوب ِ اذان برسان! به دست افشانی ِ کبوتران ِ وصل برسانَم (تو خود ِ منی) به من برسانَم! آسوده بخواب بهانهء زیبای من برای رهایی از دلتنگی ، بغض، آه و اندوه ِ شبانه! شبت آرام و مهتاب ِ آسمانت نورانی بانوی ترانه های آبی ام ! من و دوستت دارمها نامت را زمزمه کنان قدم خواهیم زد تا طلوع ِ فردا !
پ ن١ : چه دریایی میان ِ ماست، خوشا دیدار ِ ما در خواب ! پ ن ٢: شاید اندوه ِ اربعین ِ سالار ِ عشق هم مزید ِ سوز ِ این دلنوشتهء بارانی شد .التماس دعا
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |