| نه نیستی تا ببینی! | ||
|
سلام من و این شب ِ برهنه ، شب ِ زخمی ، شب ِ سرد، به هم رسیده ایم باز در دقیقه های کلافه! هردو به جستجوییم، گویی شب مرا گم کرده و من ترا(شب مست ِ من و من مستِ تو!) شب تشنهءِ در آغوش کشیدن ِ من و اشکهایم ، من حریص ِ گم شدن در هوای تو! شب از پی من می آید و من از پی تو و خاطرات ِ تو! نه من به تو نمی رسم، بین من و دستهای رویایی ِ تو بیش از اینها فاصله هست! و تو چقدر دوری از من و این دلواپسی ها! شب امّا عاقبت مرا می یابد و به کام می کشد!می بَرَدَم تا قهقرای یک سکوت ِ محض! و من گوشه ای از این تنهایی ِ دلگیر می نشینم و دل به دل ِ مویه های دل می دهم! بیچاره دل ! هر گوشه اش زخمیست یادگار ِ دوستت دارم ها!! دوستت دارم هایمان اصلاً یادت هست؟! یادت هست به چه شوقی به چه ذوقی آغوش می گشودیم برای یکی شدن ،برای ما شدن!؟ یادت هست صدای خنده های تو مرا می بُرد تا اوج ،تا بلندای جریان؟! یادت هست ترس ِ ناگهانی چشمهایمان از اینکه وای خدای من مگر می شود بدون او ؟! نه اختیار ِ این اشکها دست ِ من نیست ، عاجزم از مهار این هق هق ها! کز می کنم کنج ِ همین تنهایی ِموهوم و ترا آه می کشم و هموزن ِنبودنت واژه می بارم،خیس ِ خیس! آهای خاتون ِآرزوها، بانوی شهر ِ آفتاب!! ببین این شکسته منم! همان مغرور ِ دیروز،همان مرد ِ آرزوهایت ،اصلاً آیا یادت هست؟! از من و این دقیقه های اضطراب،از من و این دقیقه های زرد ،از من و این بی تو بودنها، تا تو و حریم ِ امن ِ با تو بودن چقدر فاصله هست؟!! از من که بی تو می میرم تا تو که همچو الههءِ عشق در سراب می تابی چقدر فاصله هست؟! هر چه که فاصله هست تو مدارا کن ، تو بزرگی کن ، بردار به لبخندی ،بردار به نگاهی، بردار به سلامی! مرا از این شبهای حیرانی ،از غم پریشانی ، از تکرار رهایی ده ! بگذار در هوایت نفس بکشم ،لمس کنم جاری زلال ِ زندگی را! .... .. پ ن : بی همگان به سر شود ،بی تو به سر نمی شود، نمی شود!
| ||
|
| هدیه به پیشگاه ضامن ِ آهو | ||
|
سلام پرندهءِ غمین ِ دلم پر کشیده تا حوالی گنبد ِ عشق ، جایی میان آسمان و زمین آن دورها عاشقانه می چرخَد، می خوانَد ، زار زار می گریَد.. دلم گرفته ، هوا هوای باران ، لحظه ها خاکستری،شب نشسته در کمین ! می ترسم از این تنهایی ، می ترسم از این تکرار ِ هرز، از پریشانی! بگذار کمی در هوایت نفس بکشم ، بگذار لبریز شوم از امنیت ِ ناب ِ جاری مهر ِ تو! بگذار در این خلسهءِ عشق از یاد ببرم تنهایی ِ پشت سر را، پرسه های غریبی را! هوای توخوب است ، میشود آسودگی را حس کرد، میشود گوشه ای نشست و های های غزل بارید! می شود با جرعه ای آب از سقّاخانهءِ تو مست شد ، عاشقی کرد! می شود ردّپای خدا را دید کنار ِ پنجره فولادت، می شود زار زار گریست و صدایش زد! می شود گوشه ای نشست و غرق در صدای ربّناها شد ، می شود در هلهلهءِ نقّاره خانه ات گم شد! من از تبار ِ دردم ، مجنون ِ دوره گردم، پی ِ خودم می گردم! تو از سلالهء ِ مهر ، طلایه دار ِ باران ، نشانه دار ِ عشقی ! من از هجوم ِ شب گنگ، بی سرزمین تر از باد ،دلخوش به چند خاطره تو از تبار ِ آفتاب، صاحب ِ این بهشتی ، خاطره ساز ِ عشقی! مولای مهربانم ، حاکم ِ این دل تویی ، بدون ِ تو خرابم ، رسوای بی نشانم! از تو به یک اشاره از من به سر دویدن ، پر می کشم تا حرم، تا خود ِ بارگاهت ترانه می سرایم! امام رضای خوبم تولدّت مبارک ، واژه های حقیرم فدای عاشقانت !
پ ن : دلم گرفته آقا ، هوای گریه دارم ،اَمون بده ببارم!
| ||
|
| تمام ِ ناتمام ِ من با تو تمام می شود | ||
|
سلام روزگارم چه پریشان چه رها در تندبادم ، و شب اینجا چقدر سنگین است ! دست ِ گرم تو باید که بگیرد دستم کنج ِ این ویرانی با تو من برخیزم شعر ِ ماندن خوانم! که تو مهتابی و من شبزده ای گمنام که تو شعری و من قافیه ای مجهول که تو نوری و من ظلمت نشینی گنگ! من دلم بسیار تنگ است و غریبانه در شب پی ردّی از تو عابری دیوانه ام! گوش کن میشنوی؟ این صدای درد است پیچیده در تکرار ،هلهله ء غربت ، ضجّه های اندوه! این منم که می بارم همصدای باران های های نیازت را با دل ِ غمگینم تو کجایی آخر؟! من در این تنهایی به خدا پوسیدم! کاش اینجا بودی تا دست در دستانت می گذشتم از دالان ِ این شب ِ تاریک می گذشتم از آه ،می دویدم تا شوق تا صدای جاری تا فراتر از ادراک ، تا رقص ِ شقایقها! کاش تو اینجا بودی دلم آرام می شد با نگاه ِ گرمت مست ِ بودن می شد ! راست می گفت سهراب : به خدا عشق همین های و هوی فاصله هاست همین گم شدن در ای کاش هاست عشق صدای این فاصله هاست ، فاصلهء ِ من تا حریم ِ امن ِ تو فاصلهءِ من ِ گمشدهء بی خانمان تا سرای ِ پر از آرامش ِ تو ! من برای به تو رسیدن بیقرارم و تو پشت دریاها فاصله همچو قوی زیبای آفرینش چقدر رویایی!! من و این فاصله ها فدای تو کاش همین لحظهء مسدود، تو اینجا بودی! منم و همین آرزوهای پریشان منم و همین عشق ِ جگر سوز منم و این التهاب ِ عاشقانه منم و ای کاش ها تو به جای من و این هذیان ها بخند و جاری باش در کران ِ بی کرانه!
پ ن : تو منو دادی نشونم یاور همیشه موءمن
| ||
|
| خیــــال ِ عاشــــــــــقانه | ||
|
سلام گمشده ام در کوچه های خاطره ،همقدمم خیال ِ توست (ببین چه ها نمی کند): خیال ِ تو می بَرَدَم به سرزمین ِ آرزوهای سپید ، به چکـــّه های ِزلال ِ باران ِ عشق ! خیال ِ تو یک رفیق ِ خوب است برای این منـــزوی ِ بی سرزمین! خیال ِ تو نقطهء خوب ِ تعادل است برای ِ شعر ِ شکســــتهء ِ من ؛ یک زمان دست ِ نوازش می شود و اشک می زُداید از گونه هایم و زمانی مثل ِ امشب ،همقافیه با چشمان ِ خیسـم شاه بیت ِ اشــــک می بارد! خیال ِ تو مرا مست می کند از اِدراک ِ پیوند ِ آب و باد در هلهلهء مجهول ابرهای سرگردان و می بَرَدَم تا تماشای رقص ِ موزون و هماهنگ ِ نطفه های این پیـــوند( قطره های باران) خیال ِ تو دست ِ مرا می گیرد و سخاوتمندانه می بَرَدَم به هزارتوی باغ ِ عشق ! و مرا غرق در درک ِ این همه نشانه رها می کند و خود گوشه ای از این جَبَروتِ محال پنهان می شود و رخ می گیرد! به ناگاه می شکَنَم، آخــــر مگـــر می شود بدون ِ تو تاب آورد در این بی تابی ِ مطلق؟؟! در همه جای ِ این وسعت ِ محال نشانی از تو هست، نقــش ِ زیبای لبخند ِ تو همه جا نمایان است، امّا تو کجایی؟؟! چرا هرچه می جویم نمی یابمت ؟ چرا اینقدر دوری از من و تمنّای دستهای ِ تنهایم برای در آغوش کشیدنت؟! با عاشق ِ زار ِ خود این بودن یا نبودن ها تا به کی؟! نمی دانی بی تو رســــوا می شوم؟! نمی دانی بی تو نیست می شوم؟ رخ مگیر از من ِ مبتلا ، بی تو مــات می شوم ، محو می شوم لابلای هَجو ِ ناهمگون ِ انــــدوه! من می مانم و حیرانی ِ بدون ِ تو در فضایی همه اش نشان از تو! می دانم به خدا سوگند تو همین جایی !! عِطر ِ خوب ِ حضورت در تمام ِ باغ پیچیده! و من این هوای ناب را با ولع ِ یک نوزاد ِ گرسنه می بلعم و جــــان می گیرم! و به شوق می آیم و می جویمت لابلای بیشه زار ِ فاصله های کبود! هی اینجا را ببین : من نَفَس های قناری را وقت ِ عشق بازی اش با گل ِ سرخ می بینم و چه زجری دارد این تماشا!! تماشای یکی گریان در حسرت ِیکی شدن با دیگری !!! ( عاشقانه در مرداب جان دادن) مبهوت ایستاده ام و خیره مانده ام به قناری که گویی نمـــاز ِعشق می خوانَدبا اشک! (قبله اش هم گل ِسرخ) که: (هان ای گل من، نازنین دلــبر ِ من ! گل ِ سرخـــم رویای روز و شبــم جانـــم به فدایت،چه بیرحـــمانه زیبایی ،گلبرگ هایـت هر کدام یک مثنوی واژهء عشق! جانـــــم به لب رسیده است ، بگذار بمـــیرمت عــشق! من به زیبایی ِ تو دچارم تا همیشه و همیــن جا دور ِ تو می گردم و می گردم تو بخند و زیبا باش گل ِ نازم ، روزگارت همه شاد ،لحظه هایت آبی و شکوهت جـاودانه ) قناری عاشقانه می خوانَد و من اشک نریزم چه کنــم؟ ببین خیالت با من چه ها می کند؟! ببین تا به کجاها می کشانَدَم؟! بی وزن شده ام و حوالی ِ سَرَم انگار تو در دَوَرانی ! آهای ی ی بانوی ِ آسمانی ام ببین صدایـــت می زنم ! ببــین چه بیـقــــرارم !! ببین قامتم از دوری ِ تو نازنین خم شده است ! ببین با چشمانم چه کرده است هــق هــق ممتد ِبی تو بودن ! ببین بی تو چقـــــــــــــــــــدر تنهایــــــــــــــــــــم!! چه کنم ؟ چاره ام چیست کیست اگر تو نیستی؟؟!! به خدا تویی درمان ِ دردم ؛ تویی پاداش ِ صبرم! تویی بهانهِ دل ِ بیچاره ام برای بیقراری های شبانه در سکوت ِ تلخ ِ خانه! برای من ِ دربند بهــــانهء رهایی تنها تویی! معبـــود ِ بی نظیرم بدون تو ، نَفَس ، هوا، زمین ، زلال ِ آب ، صدای جاری حیات ، ترانه ها ،حتی گل واژه های شعر ِ من هرگـــز به معنا نَرِسَند! در تو خلاصه می شود معنای زنده بودن ! این دایرهء تکرار، تنها با خیال ِ امن ِ تو قابل ِ تحمّل است چه اگر خیال ِ ناز ِ تو نبود بسیار پیش از اینها (مرد ِ درون ِ آینه) جان داده بود! من با خیالت زنده ام تا ابدیّت ، شاید هم بیشتر !! من بارها با خیالت تا نمی دانم کجاها رفته ام ، تا پاسخ سوال های ناممکن! تا اعمــاق ِسرزمین ِ ممنوعه! من با خیـــــال ِناز ِتو خوشم و تابینهایت خواهم رفت! عشق ِ تو سکون نمی طلبد! یا فنا می شوم در آتش ِ این هجر یا به بقا می رسم در آغوشت! تو که باشی باکم نیست از گم شدن در جادّه های حـــیرانی! از امتداد ِ بی مقصــد هراســــم نیست وقتی تویی همسفر ِ این پریشانی ها! تو که باشی از انتها بیم ندارم بگذار اسرافیل با تمام ِ جانش صور ِ پایان بدمد! چشمان ِ خیال انگیز ِ تو اگر با من باشد بگذار دنیا به پایان برسد ، با تو قصّه ای نو آغاز خواهم کرد! بگذار کافـــر خطابم کنند از اوّلین نگاه ِ تو ،قبلهء من وقت ِ نماز ِ عشق فقط تویی نه اینسو نه آنسوتر ! بگذار از اینکه فقط و فقط ترا می بینم به بندم بکشند و سرازیرم کنند تا جهنّم ِ موعود، من ایمان دارم در اعماقِ آن درّهءِ سوزان هم، خیال ِ تو بهشتی زیبا برایم خواهد ساخت! من عاشــــقت می مانم عشق ِ آسمانی من ، بگذار دیوانه خطابم کنند ! مجنــــون ِ تو بودن،هنــــر ِ من ِ تنهاست! این دو سه خط هم به عاشقانه هایی خواهد پیوست که از غم دوری تو با اشک به دل ِکاغذ چکید ، من و سوز ِ این واژه های خیس فدای تو ! فراموش مکن من به دوست داشتن ِ تو زنده ام! نمی دانم تا به کجا این انتظار ادامـــه خواهد داشت ، نمی دانــم تا به کی کالبدم توان ِ پریشانی ِ این روح ِ خسته را خواهد داشت ؛ امّا کاش از دل ِ ستاره ای دور یا نزدیک به من ِ دربدر رخ می نمایاندی!! کاش می دانستی چه التهاب ِ کشنده ای دارد دلتنگ چشمان ِ تو بودن ! کاش می دانستی امشب همین لحظات ِ درهم چقدر کَمَت دارم! شـــانه های امن ِ تو باید تا که های های ببارم غم ِ تنهایــــی ام را ! هرکجای این فاصله که آرام گرفته ای آسوده بخــــواب عشق ِ آســـــــــمانی ِ من مَرد ِ تو تا همـــیشه چشم براه ِ تو با اشـــک ، عاشــــقانه می نویسد. ............... ... پ ن : هیچکس ؛ هیچکس اینجا به تو ماننـــــد نشـــــد!
| ||
|
| دلــــم بی تو خونه ه ه ه | ||
|
سلام شب به سیاهی می زند من به خاطرات، چشمانم به اشک می رسد و تو به محال و محال تر ! دستانم سرد است ،جایی میان ِ حسرت و تکرار گم شده ام ! حسرت دستان ِ گرم ِ تو در این وانفسای سرد و تکرار ِ نبودنت در همهمهء دقیقه های درد! جانم به لب رسیده از این دربدریهای آلوده به یاءس ! کجای این شب ِ سیاه بجویمت ؟ من مدتهاست بی تو نه مشرق می دانم نه مغرب نه شمال و نه جنوب!( جهت برای من در تو خلاصـــه می شود) فقط می دانم جایی همین حوالی به من و شب پرسه های بارانی ام می نگری و پیش نمی آیی! آه کاش می دانستی که چقـــــدر محتاجم به امنیّت شانه هایت ! کاش بیایی عشــــق ! من اینـجــــا بی تو غرق در بیهـــودگیها تنهای تنهایــــــم! کجای این شب ِ سیاه بجویمــــت ؟!
| ||
|
| خط خطی های اندوه | ||
|
سلام به خیالت پناه آورده ام از امواج ِ سهمگین ِ سونامی ِ اندوه و نیستی ببینی چه پریــشانم بین ِ این هجوم ِ زرد! گویی همه جای دیوار بلند ِ شب را غبار ِ دوری فرا گرفته و من پنجه در پنجهء بغض از خیالت مدد می گیرم برای گریز از این دربدریها.... شب بر سرم می کوبد درد ِ تنهایی ام را و من مغموم خیره مانده ام به نقش ِ زیبای چشمانت بر قاب ِ خاطرات ِ دیروز.. نمی دانم و ای کاش می دانستم چیست در لی لی چشمان ِ مست ِ تو که اینچنین دچارم کرده به افسوس ِ حضورت پیش ِ این دقیقه های کدر! من از اولین نگاهمان در کوچه های دیدار، انگار گم شدم بین ِ برمودای کشیدهء ابروانت... ساحل ِ نجاتم از دور ،چشمان ِ آسمانی ِ توست که هر چه تقلّا میکنم برای رسیدن و آرام گرفتن در آرامش مسلّم ِ این زیبایی ِ بی رحمانه ،تو دورتر می شوی ! میروی تا مرزهای سراب جایی میان نیست ها و ای کاش های بودن! آه نکشم چه کنم؟! سر به زانوی حسرت می گذارم و محو می شوم لابلای هق هق ِ دل ِ دیوانه که بیتاب است و تنها در شب ِ بدون ِ تو! تو بالاتری از پندار ِ من، تو چشمهء جوشان ِ این جریّان ِ موّاجی، تویی سرآغاز ِ این شب پرسه های مریض من از زمزم ِ خالص ِ چشمانِ تو شراب ِ عشق نوشیدم و مست ِ این حسِّ ناب ، گم شدم در کوچه های ِ هفت شهر ِعشق ! یا با تو پیدا می شوم یا تا همیشه گم می مانم! تو رسول ِ آینه و باران ، شاه بیت ِغزل های عریان ِ من ِ ناتمامی !! تو اعتبار ِ این واژه های گیجی،رمز ِ مجهول این کلمات ِ سردرگم ،چشمان ِ آسمانی توست. نام ِ زیبای توست که حکّ شده به جای جای قلب ِ بیمارم و من تا همیشه وام دار ِ برق ِ اولین نگاهت خواهم ماند ! کویر تنم این روزها دلتنگ حضورِ توست و من با خیال ِ ناز ِ تو وضوی عشق می گیرم و با اقتدا به شکوهِ آسمانی ِ تو به نماز ِ باران می ایستم که کاش بباری و لبریزم کنی از زلال ِ جاری ِ بودنت! من و این آرزوهای خیس در دل ِ این ِ شب ِتیره، نیاز ِ با تو بودن را فریاد می زنیم با اشک! تو نیستی و شبم با بی کسی طی می شود ، این است حال ِ لحظه هایم ،نه بیشتر نه کمتر!
پ ن : چه دریایــــی میان ِ ماست ، خوشا دیدار ِ ما در خـــواب..!
| ||
|
| خط خطی | ||
|
سلام شب اینجاست و گستره ای دارد به وسعت خاطره هایی همه اش از جنس باران .. خیس! نمدار ، موّاج در تعلّق گنگ ِ زمان ؛ چونان گیسوی دخترکی در رویاء دوان دوان زیر قطره های باران در خیالش یکی در یاد با او رقصیدن،اوج گرفتن تا ناب ترین لحظهء ِ احساس ..! رفتن و رفتن تا هم آغوشش شدن ،در آغوشش گم شدن ، بی وزن شدن، رها شدن! آه نمی دانم یاءس ِ تلخ ِ حسرت ِ نبودنت در این لحظهء مسدود از کجا آمد و روانه ام کرد لابلای این واژه های سردرگم ! تسلیم ِ سوز ِ شبم !! اندوه ِ نبودنت به اشک می رساندم و می بَرَدَم تا بطن ِ هق هق ! به خدا دلم برایت تنگ شده است ؛بگذار زمین و زمینیان بگویند زانو زد اینان را مگر آخر درک ِعشق ؟! اینها چه می دانند وقتی بغض گلویم را می فشارد و بهانه ء رها شدنش نام ِ توست چه حالی دارم؟! اینها چه می دانند که تو تا کجای ِ این ِ کویر ِ منزوی ریشه دوانیده ای و جان ِ تنم شده ای ؟! نخند ولی به خدا با تو تن ِ من بسیار حاصلخیز است ، همه ام می شود جوانهء امید! با تو شاعری می شوم جسور!! عاشق ِ درگیر شدن ، خط کشیدن ، نشانه کشیدن ، از دیوار ِ شعر بالا رفتن !! بگذار و بگذر از نگاه ِ هیز ِ آدمکها اینها همان نقابهای سرگردان داستان هایی هستند که مادربزرگ می گفت ..! اینها چه می دانند آخر صدای گنجشکان در کارخانه می میرد یعنی چه؟! شبم به قهقرا می رود و من دستهای مهربانت را کم دارم برای نوازش اشکهایی که بهانهء باریدنشان تویی و تکرار ِ نامت در گرگ و میش ِ های های ... آرام بخواب بانوی شهر ترانه های ابری ام ! من و شب تا سپیدهء فردا خیابان ِ بلند خاطره هایت را قدم می زنیم و می باریم من و شب حرف ها داریم ، درد دل ها داریم ، خاطره ها داریم..... نگاهم به تصویر دو چشم ِ زیبای توست بر پیکرهءِ شب تا خواب بربایدم اگر که بتواند! همین یک آرزو بیشتر را ندارم که کاش در دل ِ یکی از این شبها دستهایت از دل ِ آسمان مرا به بهانهء وصال تا سرزمین ِ رویایی ِ همیشه داشتنت ببرد ..
پ ن : این خط خطی بهونه بود ، دلم هواتو کرده بود ..
| ||
|
| هذیان | ||
|
سلام دلم گرفته است سکوت خانه عذابم می دهد هوای نبودن تو چقدر سرد است ! جای خالیت شده است یک بهانهء بغض، شده دلیل گریه های شبانه من می شکنم خرد می شوم له می شوم وقتی هجوم خاطراتت احاطه ام می کند وقتی به یاد می آورم شانه هایت چه حریم امنی بود برای های های کردن دل دیوانه ، آتش به جانم می افتد ، سر به بی کسی می کوبم و می بارم و می بارم همهء این اشکها فدای تو ، کاش می بودی این شکستن های بی صدا سزای منی نبود که آوازه خوان انگشت نمای پنجرهء تو بودم این در خود فرو رفتنها سزای من ِ بی خانمان نبود که خانه ام کاشانه ام نفسم شهرم دیارم همه اش تو بودی و خیال تو! این سکوت تلخ پاداش آن همه احساس نیست ، من زجر می کشم وقتی به جای خالیت می نگرم! این روزها که زرد است و باران با همهء ِ احساسش به بندم کشیده ،بیشتر از همیشه دلم برایت تنگ می شود به ایوان می آیم و انگشتانم را بر پوست کشیدهء شب می کشم و زیر لب نامت را تکرار کنان به اشک می روم ! نیستی ببینی
پ ن : با تو آسان میشُد از دست سیاهیها گریخت
| ||
|
| دوستت دارم بانوی خیال من | ||
|
سلام پاییز قد کشیده با رنگ زرد فاصله افقی ساخته پیش رو همه اش خاکستری... من پر ِکاهی می مانم این روزها موّاج لابلای سایه ها، آدمک ها، متحرّک های رنگارنگ! بین این همه غریبه سوی ِ نگاهم تویی که خانهءِ دلم به نام توست و نیستی کنارم! حجم سبز دستانت باید تا که من از من برگیرد ، اوج بگیرم تا تو ، تا حریم ارغوان ِ چشمهایت! من ترا کم دارم بین این لحظه های کبود ، این قافیه های تکراری ، این سردرد های گاه و بیگاه..این دقیقه های عبوس! من ترا بین اشک های شبانه ام ، بین دلتنگی های بی بهانه ام کم دارم من ترا وقت فلس نابهنگام ِ اندوه کم دارم و به همین آسانی دلم می گیرد و تو نیستی که گم شوم در وسعت مهربانیت! یاد چشمهایت بخیر ...تا نمی دانم کجاهای خیال اوج می گرفتم با افق چشمانت ! با همین سینهء پر درد، با همین دو چشم خیس ترا به باران سوگند از خیال ِ من نرو!! محو می شوم اینجا بدون تو ! می دانی؟ تو فراتر از یک نامی ، عنوان برایت کوچک است ، تو ابدیّتی داری تا نمی دانم کجاهای دلم ...تو بارها بزرگتر از دستهای کوچک منی.. من بین این همه بود و نبود ، بین این همه نقطه چین ِ گنگ به نیاز در تو غرق شدن مبتلا شده ام آسمانی نشین دل ِ دیوانه ام با توءام می شنوی؟ دلم برایت پر می کشد ، کجای این شب ِ سیاه بجویمت تا به فردا برسم ؟! دوستت دارم بانوی خیال ِ من ، تو اوج نشین ِ این واژه های درهم و برهمی ، تو بانی ِ این کلمات ِ گیجی! بیا و این ابرهای فاصله را کناری بزن ، من ساز ِ دلم را بردارم و با هم برویم تا هزار باغ ِ ترانه ... باز باران با ترانه ، با تو و خیال ِ تو می بارد بر سقف نمدار ِ تنهایی ِ من ! من از عمق ِ این شب ِ بلند ترا می طلبم ، به آغوشم ببار حریر ِ رویایی ِ تنت را ...
پ ن : من به هر حال که باشم به تو می اندیشم ..
| ||
|
| خدایا برچین این پرچین حیرانی را | ||
|
سلام دستانت را می خواهم که از دل ِ آسمان برون آید و این همه ابر کبود فاصله از دلم تا دلت را به کناری ببرد و چشمانم روشن شود به چشمانت در افق ِ عشق ،جایی میان داشته ها و نداشته هایم ... جایی میان تویی که هستی و خواهی بود و منی که نیست می شوم بدون تو ! دستانت را می خواهم که در های هوی زرد ِ پاییز مرا برهاند از همهمه های گنگ ِ این و آن که: وای او هنوز تنهاست ! دستانت را می خواهم که بهانه ام شود برای از زمین و زمینیان بریدن ، به تو دردلِ آسمان رسیدن! من اینجا بین این حروف جا مانده ام ، انگار اینگونه رقم خورده تقدیر که تا همیشه تو را لابلای این واژه های خیس بجویم و دست ِ آخر تا مرز رسیدنت تا لحظهء خیسی چشمانم اوج بگیری و من بمانم و حسرت ِ پرواز ...من بمانم و شب و شب و شب ! من به خیالم عشق را خیلی پیش از اینها بطن کاغذ پاره هایی همه اش بی مقصد به باد سپرده بودم این روزها امّا بی بهانه دلم که می گیرد وقتی بغض گلویم را می فشارد وقتی از رنگ و روی کریه آدمکها به کنج خلوتم پناه می برم وقتی چشمهایم می سوزد وقتی اشکم بی اختیار جاری می شود می فهمم که آنچه بر باد سپردم تا ببرد و از دیار ِ من دورش کند عشق نبود! به خدا نبود! هذیان گنگ نداشتن اویی بود که از آغاز هم نبود! عشق همین جاست کنار ِ من تا همیشه! مگر می شود این پیچک ِ لجوج بی خیال دل ِ خسته ام شود؟! آری من و این سه حرف ساده ، من و این تنهایی، من و این قلم زدنهای گاه و بیگاه من و خیال تو به هم رسیده ایم باز در حیرانی پایان ِ روز و آغاز شب با سمفونی ِ یک غروب ِ دلگیر از پاییزی دلگیرتر ! این شبها مهمان ِ ناخوانده ای دارم ، اندوه کهنه ایست که نه آمدنش به اختیارم است نه رفتنش کمی با من مدارا کن..
پ ن : حال همهء ما خوب است امّا تو باور مکن..
| ||
|
| من اسیر شبم و سحر نگاهت آرزوست | ||
|
من این پایین لابلای دقیقه های هرز از تنم به تنگ آمده ام من این پایین بین این همه نگاه مات به تنگ آمده ام نگاه ِ ترا کم دارم من این پایین شبزده ام ، از شب به تنگ آمده ام دربدرم ، خانه ام گم شده است، فردایم اسیر ِ سایه هاست خورشید ِ چشم ِ ترا کم دارم..
دستهایم بذر نارس تکامل است رو به نیاز قد می کشد تا تو ، نیاز تو به آسمانم می رساند نه تو نمی توانی محال باشی تو جاری هستی میان تمام ربّنا هایم میان تمام گریه هایم! من پرم از تو گفتن واژه ببار به این سرزمین ِ تشنهءِ گفتن ، از تو گفتن !! آه اگر تو دست بگیری اگر تو نگاه کنی اگر تو دوا کنی من چه رها خواهم شد از قید ِ زمین ؛قید زمان آسمانی نشین ِ من از کدام افق ِ کبود به تماشا نشسته ای حال زارم را و نمی آیی تا در حریم امن دستانت من شوم ؟ من جز تو و فلس ِبه تو رسیدن هیچ نمی خواهم تمام ِ خواستنی های زمین ارزانی ِ زمین !! تو به من اعتبار خواهی داد ، از تو معنی می خواهم ، نگاهم کن .. نگاهم کن ..
پ ن : التماس دعا
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |