| دوستت دارم | ||
|
سلام نمی روی ز یاد که هیچ ، وسیع هم می شود هوای خیالت شباهنگام ِ بغض! دلم که می گیرد از این تنهایی ِ موهوم ، به جز خیال ِ امن ِ تو چیزی پناه ِ من نیست ! خیال ِ تو خرامان با نازی آسمانی مرا احاطه می کند! زمان می ایستد و من دستم به شعر می رود ، دلم به اشک می رود ! بانوی شعرم می شوی و من دست در دست ِ مسیحایی ِ تو روانهء دیار ِ عشق می شوم! آنقدر هوای با تو بودن خوب است که از یاد می برم چه شبها که بی تو تا به سحر گریستم! گریستم و نبودی که دستم را بگیری، که شبم را دگرگون، لبریز ِ باران کنی ! باران ِ با تو بودن ، کنار ِ تو سرودن ، سوار ِ لحظه بودن ! (آه چه محال ِ خیسی )! آهای زمان ، آهای زمین ، آهای هوای دلهره ، آهای دقیقه های زرد، هیـــــــس !!! کاش هیچوقت کسی پیدایم نکند گم شده ام و می خواهم گم هم بمانم در این خیال ِ آسمانی! هی... من سرم به خیال تو گرم است ، شب هرچه می خواهد آوار باشد ، جاری باشد ! تو که باشی غمم نیست از روزمرّگیهای پریشان ، از ناملایمات ِ جبر ! از آدمکهای حرّاف! کوه ِ دردم امّا تو که باشی کوه ِ دردی استوارم ، شانه هایم خم نیست ،چون به تو می بالم! ای همیشه سیّال ، ای سراسر نور، ای خود ِ زیبایی یک نفر اینجا تا همیشه عاشقت خواهد ماند و در انتظاری شیرین ،هم پیالهء ِ عشق است! تو اوج نشین ِ باور این سردرگم ِ گمنامی ، به شوق تو از فاصله خواهم گذشت ! من دل تنگ ِ دلتنگم ،اشک چشمم بی بهانه جاریست امّا کاش تو آسوده ترین باشی و سرت گرم باشد و جاری باشی در هوای زندگی ! من و دوستت دارمها ، من و این غم ِ شیرین ، من و امتداد خیال ِ تو همچنان می باریم! بخواب آرام گل ِ نازم ،طلایه دار ِ عشق تو با خیالت دلخوش است.
پ ن : کاش می دانستی بازوانم چقدر تنها می مانند بی تو
| ||
|
| رسم شیدایی | ||
|
سلام این منم خراب ِ تو ، حیران تو ،رسوای تو، گرفتار شده ام به دقیقه هایی که به مه ِ فاصله ،آلوده اند! همهء پیرامون ِمن انگار تویی ، سنگینی ِ نگاهت تا بیکرانم جاریست....... و من بی وزن و سبکبال رها می شوم در حریم ِ امن ِ خیالت و تو مهربانانه می بری ام با خود به ناپیدا ، آن سوی سراب! گم می شوم در تو و کاش هیچگاه پیدا نشوم ، گم شدن در خیال ِ بارانی تو آرامش ِ مکرّر است! از تو که من ِ در منی جان ِ تازه می گیرم و قد می کشم تا ارتفاع ِ حیات ! با تو جسور میشوم برای چیدن سیب ِ ممنوعه !( مقصود تویی به خدا،سیب بهانه است!) شوق ِ دیدار ِ تو بال ِ پروازم می شود تا خود ِ رویاء ... تا حال ِخوش ِمستی زیر ِباران ِ عشق! امید به شانه های ِ امن ِ تو همسفرم می شود تا مرز ِ بهشت ِ با تو بودن ! در تو به معنی می رسم و اوج می گیرم تا تکامل ، تا درک ِ اینکه از کجا آمده ام ،آمدنم بهر چه بود؟! با تو تا معمّای شگرف ِ تعادل ِ زمین در لایتناهی فضا خواهم رفت ! تو در نهایت ِ شب آمدی درست وقتی که باید ! آنهنگام که هق هق ِ بی کسی ام با سکوت ِ سنگین ِ خانه،سمفونی ِ اندوه می نواخت تو آمدی انگار از دل ِ آسمان پای به سرزمین ِ تشنهء باورم نهادی ! نسیم ِ آمدنت وزیدن گرفت و همهء این سرزمین ِ بیات را بارورکرد از بذر ِ فراگیر ِنرگس ِ چشم ِ زیبایت! حجم ِ ناز ِ خیالت به این حیات ِ سردرگم شکل داد و من به همین آسانی دچارت شدم تا نمی دانم کجاها..! بانوی ِ آسمانی ِ من، تو آنقدر بزرگ و مقدّس در خیالم شکل گرفته ای که من ِ به غم گرفتار، هنگام ِ دلتنگی ، وصل ِ محالت را می گِریَم و آسمان ِ آبی ِ خیالت را به مهمانی ِ اشک می برم. تو پاکی ، خیال ِ تو پاک است از وسوسه های زمین ! عشق ِ آسمانی من تو عاری از نقابی! با تو سیراب می شوم از زمزم ِزلال ِ حساس! با تو تا تقدّس ِ انتظار می روم شباهنگام ِ تنهایی ،وقت ِ ضجّهء دلم که آه کاش می بود او که صدایش بسان ِ لالایی ِمادر از هوش می بُردم! ملودی ِ دلنواز ِ صدایت،سوار بر نسیم ِ خیال می بَرَدَم تا عمق ِ آرامش ، می بَرَدَم تا خاطرهءِ تلاقی ِ نگاه ِ آغازینمان زیر باران!(یادت هست؟) باران می بارید و من گم می شدم در برمودای نگاه ِ مهربانت ! رعشه انداخت به جان ِ بیجانم لطافت بازوانت وقتی به وسعت ِ آغوش در برم گرفته بود (یادت هست؟) با تو آرامش به آغوشم کشید و من به یک خواب ِ شیرین مبتلا شدم ! به خوابی مملوّ از قدم زدن با واژه ها حوالی رویای تو ! با تکیه به افق ِ چشمانت به شهامت ِ پرواز رسیدم ! اوج گرفتم تا دلِ باران، خیس ِ خیس شدم از رویای با تو بودن ! داغ ِ داغ از امنیّت ِ حضور ِ تو گُر گرفتم تا دل ِ شعرو هذیانهایم صاحب ِوزن شد ! به خدا سوگند ، زیبایی ِ بودن ِ ترا نمی شود با چیدن ِ واژه ها به تصویر در آورد که آخر تو کجا و این قافیه های ِ گیج کجا ؟! تو آسمانی کجا و من ِ به زمین گرفتار کجا؟! من دلتنگ ِ چشمانت شده ام در این نیمه شب ِ زمستانی که همه اش حسرت ِجای خالی ِ توست! ترا و حسرت ِ در آغوش کشیدنت را آه می کشم و از دل ِ رحیم ِ صاحب ِ آسمان ،صبر می طلبم! به خودت سوگند وقت هیاهوی اندوه جز خیال ِ تو مرا یاوری نیست ،تکیه گاهی نیست! وقت ِ سنگینی ِ بغض ،( بین آدمکهای عبوس )،تنها خاطرات ِ سبز ِ با تو بودن است که آرامم می کند. همهء این هق هق های عاشقانه فدای چشمان ِ زیبایت دلم برایت پر می کشد امشب،کجایی یی یی یی یی یی ؟!(نیستی که ببینی) ترا می خواهم که باشی و من تا همیشهءِ همیشه محو شوم و بسوزم در آتش ِ نگاهت تو مرا به قداست ِ راز و نیاز رهنمون شدی و من مست ِ این جنون ِ شیرین، همخوابهء عصیان شدم و عبور کردم از قید و بندهای زمینی و رها شدم تا تو! ترا آه می کشم که خیالت مرحم ِ زخمهای کهنه ام است وقت ِ هجوم ِبی رحم ِ تنهایی! ترا آه می کشم و گم می شوم در دالان ِ مرطوب ِ اندوه !(چشمان ِ خیسم به فدایت) کاش خورشید ِ فردا از مشرق ِ چشمان ِ تو طلوع کند و بر من بتابد آرامش ِتا همیشه ماندنت را! تو مثل ِ زیبایی ِ شیرین ِ شمعدانی ِ کوچک مادربزرگ تا همیشه یادگار ِ اعتقاد ِِ من به سخاوت ِ پروردگاری! ترا از دل ِ رحیم ِ آسمان هدیه گرفتم و مات به افق ِ چشمان ِ تو ، رویایی ترین تصویر ِ زمان را دیدم : من با تو به تماشای عبادت ِ دشت نشستم وقت ِ خضوع ِ شقایقها به( او) در نقطه ای مجهول ! با تو من به دَرکِ معمّای عطر ِ خوب ِ نرگس رسیدم ، گلی از جنس ِ لطیف ِ باران!گل ِ ناز ِ انتظار! زجر ِ دقیقه هایم به فدایت ،تو فراتر از این کلمات ِ درهمی! من ِ آشفته حال ، خراب ِ توام تا همیشه ! با من و این حال ِ خراب مدارا کن، جز تو و خیال ِ بارانی ِ تو هوایی به سرم نیست ! من ِ به تو دچار ، نَفَس از خیال ِ تو می گیرم حتی اگر هزار سال ِ نوری از محال آنسوتری ! این چند خط را بگذار به حساب ِ دلتنگی ام! من سر بر آستان ِ تو به زمین می گذارم و خاکِ پاک ِ قدمهایت بر دقایق ِ مه گرفته ام را به چشم ِ خیسم می کشم و آرام زمزمه می کنم : دوستت دارم بانوی سرزمین ِ دور ! این منم دچار به نرگس ِ چشم ِ خیال انگیز ِ تو !(باورم کن) تویی تا همیشه صاحب ِ این دل ِ دیوانه ! جز تو نه می خواهم ببینم، نه می خواهم بشنوم که تو خود هم آغازی و هم پایان! آهای عشق !! کم کم دارد چوب خطت پر می شود ! حواست هست؟! کاری بکن! معجزه ای کن ! مرا به لمس ِ ناز ِ نوازشش برسان و بگذار حضورش نَفَس بکشد بین این همه فاصلهءِ گنگ! ( من و تو هردو بیزاریم از این فاصله ها یادت هست؟!) اوست که برایِ من ِ مجنون، لیلی ِ آرامش است ! اوست که دردش هم درمان است ! باور می کنی دلم نمی آید به پایان برسانم این خط خطی ِبارانی را ؟ می ترسم باز من بمانم و جای خالی تو و این شب ِ سنگین و سکوت و سکوت ! تو که نیستی من خوشه چین ِبذر اندوهم در وانفسای لحظه های کبود ! تو و یاد ِ تو انگار شانهءِ امن می شوید برای های های ِ تنهایی من ! به تو و حضور ِ تو محتاجم! سایه ات را از من و این واژه ها دریغ مکن! با بند بندِ تن ِ خسته ام ترا به شیدایی ِ اندوهگین ِ پروانه با شمع، وقت معاشقهءِ شبانه شان سوگند که از من و اشتیاقم برای از تو گفتن ساده عبور مکن ،کمی به تماشای دلتنگی ام بیاو تاءمل کن! بیا و ببین که تنها تو بهانهء ِ ادامه ای برای این شکسته تن! بیا و مرا از انجماد ِ دستها از دل ِ سرد ِزمستان به بهار ِ آمدنت برسان ! بیا و مرا به مهمانی ِ آفتاب ببر! به ترجمان سپیده دم به وقت ِ خوب ِ اذان برسان! به دست افشانی ِ کبوتران ِ وصل برسانَم (تو خود ِ منی) به من برسانَم! آسوده بخواب بهانهء زیبای من برای رهایی از دلتنگی ، بغض، آه و اندوه ِ شبانه! شبت آرام و مهتاب ِ آسمانت نورانی بانوی ترانه های آبی ام ! من و دوستت دارمها نامت را زمزمه کنان قدم خواهیم زد تا طلوع ِ فردا !
پ ن١ : چه دریایی میان ِ ماست، خوشا دیدار ِ ما در خواب ! پ ن ٢: شاید اندوه ِ اربعین ِ سالار ِ عشق هم مزید ِ سوز ِ این دلنوشتهء بارانی شد .التماس دعا
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |