| این منم یک سرد ِ سردرگم | ||
|
سلام گاهی بین اینکه بگویی یا نگویی ، بین اینکه بباری یا نباری ، بین اینکه فریاد کنی از درد یا سکوت کنی با بغض ،یک آه فاصله است !! من در همین آه ِ ممتد ِ تکراری گم شده ام ! تنها تو می توانی از میان این سردرگمیها رهایم کنی! تنها تو می توانی مرا به من و تلاشم برای ایستادن بازگردانی! تنها تو می توانی شاه کلید ِ قفل های ِوَهم باشی! تنها تو می توانی صداهای ناموزون حوالی ام را ملودی آرام ِ آرامش باشی اگر صدایم کنی با ناز ِ صدایت! صدایم کن صدای تو خوب است ،صدای تو یک اقیانوس ِ آرام است! آه اگر صدای تو مونس شبهای من باشد ! ... ... پ ن : دلم از زمین و آدماش خیلی گرفته ، منو به آسمون ببر، زمین جای قشنگی نیست!
| ||
|
| عاشقانه ای شبانه | ||
|
سلام شب آمده باز و خیمه زده به همهءِ احوال ِ من ِ پریشان حال! دلم هوای ترا دارد ، کجایی تا ببینی در این شب ِ برهنه ، شب ِ اندوه ،چقدر جای تو خالیست؟! بی تو سکوت ِ سرد ِ خانه می ترساندَم ، به انزوا می بَرَدَم .! می نشینم کنج این تنهایی و از تو برای تو می نویسم که نوشتنی ترین تویی! تو که تا قد می کشی بر پیکرهءِ خیالم، غم از فضای خانه می رود و من شاعر ِ شعری می شوم همه اش بر وزن ِ تو ! تو که می آیی جان به کلامم می دود و واژه هایم عطش ِ به معنی رسیدن می گیرند! امنیّت حضور ِ توست که بغض ِ سنگین ِ نشسته در گلویم را جرأت ِ باریدن می دهد و من به لحظهء ِ ناب ِ باران می رسم و برایت واژه واژه می بارم از روز و شب هایی که بی تو گذشت و می گذرد .. دقیقه های سخت نبودنت که جز اشک شبانه مرا پناهی نبود! چه روزها که دل به روءیای تو می دادم و حیران از میان ِ تکرار ِ پوچ با آدمکها بودن، می گذشتم و چه شبها که هم آغوش ِ خیالت تا سحر بیصدا می گریستم و صدایت می زدم در یاد! حوالی ِ غروب ِ دیروز قاصدکی دیدم گوشهء پنجرهءِ همین اتاق که خیس ِ خیس بود از باران های متوالی ِ این چند روز، پنجره را گشودم و در دستهایم گرفتمش و به اتاق آوردمش و گم شدم در یک حسّ ِ ناز ِ عاشقانه ، نمی دانی چه لحظهء نابی بود وصال قاصدک خسته با دستهای لرزان ِ من ِ عاشق ! به خدا انگار چشمهای ترا می دیدم در هندسهء بی نظیر ِ قاصدک ِ خیس! بوسیدمش و نام ترا صدا زدم به این شوق که قاصد ِ سلامم باشد به تو ! به تو در آنسوی خیال ، آنسوی مه ، آن دورها پشت فرسنگها فاصله ! گفتمش قاصدک به او بگو یکی بی تو عاقبت جان می دهد در انزوا گفتمش او را بگو که چقدر می خوانمش می خواهمش دچار آمده ام به بودنش! گفتمش او را بگو جز وصال ِ دستان ِ آسمانیش ،این اشکها این گریه های بی صدا را چاره نیست ! گفتمش قاصدک به او بگو یکی بی او در این غربت ِ مجهول تنهاست و پیوسته نام ِ ترا می خوانَد! قاصدک عزم ِ رفتن داشت و من هنوز هم پر از درد ِ دل بودم ! باید می رفت پس پنجره را رو به آسمان ِ خیال ِ تو گشودم و قاصدک ِ زیبا را سپردمش به نسیم! و چشمهایم لبریز از اشک آنقدر خیره به راه رفتنش ماند تا محو شد در افق ! باز من ماندم و تنهایی ِ خانه ءِ بی تو باز من ماندم و حجم ِ سنگین ِ شب باز من ماندم و دلی غمگین خیره به جادّه های دور باز من ماندم و قلم زدن در دل ِ شب برای تو که بهانهءِ این شبانه هایی! این شوق، این التهاب ِ عاشقانه همه اش فدای تو از من و این واژه ها خیال ِ نازت را مگیر! من کشتی شکستهءِ گمنامی هستم که به شوق ساحل ِ آرامش ِ تو مدتهاست حیرانم! یک گوشه از این وسعت ِ بی انتها هم باشم برای من کافیست ، مهم این است که هر شب به شوق ِوصال ِ چشمان ِ همچو ماهت بمیرم و هر صبح با نوازش دستهای آسمانیت زنده شوم ! بگذار با همین خیال ِ ناز زندگی را سر کنم . شب به نیمه رسید و من به اشک و قلمم به هق هق تو امّا کاش غرق در آغوش ِ آرامش ،آسوده ترین باشی عشق ِ آسمانی ِ من! من و شب و دوستت دارمها همچنان بیداریم .
پ ن 1: خرّم آن روز کز این منزل ِ ویران بروم ، راحت ِ جان طلبم وز پی جانان بروم ! پ ن2 : عید سعید فطر به عاشقاش مبارک ، امیدوارم لابلای دعاها اسمی از من هم باشه لازم نوشت : دوستان عزیزی که از بلگفا نظر می ذارید نمی دونم چرا صفحه نظرات توی بلگفا کامل برام باز نمیشه که نظر بذارم براتون. ببخشید!
| ||
|
| دوسه خطی اشک | ||
|
٠٩/٠١/١٣٩٠ سلام گم شده ام ، گنـگ و پریشان در ناممکن ِ حضور ِ تو ! در فضایی مملو از تو، بودن ِ تو ، لمس ِ لطیف ِ هوای ِ تو و هر آنچه با تو می آید و با تو می رود ،گم شده ام! ساده بگویمت ، بی پنجره بی روزن ،یک کلام در تو گم شده ام ! من در این هیچستان که همه جایش انگار نشان یا خاطره ای از تو هست ،گم شده ام! دستآویزم برای ایستادن در مسیر ِ این اندوه ِ کمر شکن ،افق ِ چشمان ِ خیال انگیز ِ توست! با خیالت از روزمرّگیهای مکرّر ، از دایرهء تکراری ِ امروز ، از نگاه ِ سرد ِ آدمکها ، می کَنم تا به فردا می روم ، فرداها ا ا ! من با خیال ِ تو خوشم ، تو آن دورها پشت ِ دریاها اصلا آیا از اینجا خبرت هست؟!! شده ام مجنون لابلای ِ برزخ ِ خاطره ها بارها می شکنم بی فریاد، بی صدا ، مات ِ مات! و تو نیستی !! نیستی تا پریشانی هایم میان ِ واژه های خیس را درمان کنی با دَم ِ اهورایی ات ! نیستی تا دست به دامانت شوم جان بگیرم از نگاهت عاشقانه عاشقانه ! نیستی اشکهایم را ببــینی نیمه شب های هراسان از غم ِ بی همزبانی ! گم شده ام و کاش پیدا نشوم مگر در آغوش ِ تو ! (چه آروزی ِ خیس ِ محالی )! این دوسه خط به اشک رسید و من به شب ! اینجا همین لحظهء مسدود پایان ِ تلاقی ِ من با آرامش ِ خیال ِ توست ، از اینجا به بعد منم و سکوت ِ شب و هق هق ِ درد ! شب ِ تو امّا شاد ِ شاد پر هیاهو مست ِ مست ! من و دوستت دارمها ، من و ای کاش ها ، من و بی تو بودن ها تا به صبح حرف ها داریم ! آسوده بخواب آسمانی نشین ِ من!
پ ن : ایــنجا تو این قطب ِ سکوت ،کابـــوس طولانـــــی تره!
| ||
|
| خط خطی های اندوه | ||
|
سلام به خیالت پناه آورده ام از امواج ِ سهمگین ِ سونامی ِ اندوه و نیستی ببینی چه پریــشانم بین ِ این هجوم ِ زرد! گویی همه جای دیوار بلند ِ شب را غبار ِ دوری فرا گرفته و من پنجه در پنجهء بغض از خیالت مدد می گیرم برای گریز از این دربدریها.... شب بر سرم می کوبد درد ِ تنهایی ام را و من مغموم خیره مانده ام به نقش ِ زیبای چشمانت بر قاب ِ خاطرات ِ دیروز.. نمی دانم و ای کاش می دانستم چیست در لی لی چشمان ِ مست ِ تو که اینچنین دچارم کرده به افسوس ِ حضورت پیش ِ این دقیقه های کدر! من از اولین نگاهمان در کوچه های دیدار، انگار گم شدم بین ِ برمودای کشیدهء ابروانت... ساحل ِ نجاتم از دور ،چشمان ِ آسمانی ِ توست که هر چه تقلّا میکنم برای رسیدن و آرام گرفتن در آرامش مسلّم ِ این زیبایی ِ بی رحمانه ،تو دورتر می شوی ! میروی تا مرزهای سراب جایی میان نیست ها و ای کاش های بودن! آه نکشم چه کنم؟! سر به زانوی حسرت می گذارم و محو می شوم لابلای هق هق ِ دل ِ دیوانه که بیتاب است و تنها در شب ِ بدون ِ تو! تو بالاتری از پندار ِ من، تو چشمهء جوشان ِ این جریّان ِ موّاجی، تویی سرآغاز ِ این شب پرسه های مریض من از زمزم ِ خالص ِ چشمانِ تو شراب ِ عشق نوشیدم و مست ِ این حسِّ ناب ، گم شدم در کوچه های ِ هفت شهر ِعشق ! یا با تو پیدا می شوم یا تا همیشه گم می مانم! تو رسول ِ آینه و باران ، شاه بیت ِغزل های عریان ِ من ِ ناتمامی !! تو اعتبار ِ این واژه های گیجی،رمز ِ مجهول این کلمات ِ سردرگم ،چشمان ِ آسمانی توست. نام ِ زیبای توست که حکّ شده به جای جای قلب ِ بیمارم و من تا همیشه وام دار ِ برق ِ اولین نگاهت خواهم ماند ! کویر تنم این روزها دلتنگ حضورِ توست و من با خیال ِ ناز ِ تو وضوی عشق می گیرم و با اقتدا به شکوهِ آسمانی ِ تو به نماز ِ باران می ایستم که کاش بباری و لبریزم کنی از زلال ِ جاری ِ بودنت! من و این آرزوهای خیس در دل ِ این ِ شب ِتیره، نیاز ِ با تو بودن را فریاد می زنیم با اشک! تو نیستی و شبم با بی کسی طی می شود ، این است حال ِ لحظه هایم ،نه بیشتر نه کمتر!
پ ن : چه دریایــــی میان ِ ماست ، خوشا دیدار ِ ما در خـــواب..!
| ||
|
| بیچاره دل | ||
|
سلام من اسیر فاصله های زردم رنگ ِ شادیهایم پریده ، گرفتارم به سکوت ِ شب ، لبریزم از بهانه های باریدن! جایی حوالی حسرت و آه،خیره مانده ام به ردّ ِ پایت در باران! سردم است ، خواب از چشمانم گریخته ، خیالم گره خورده به نبودنت می بَرَدَم تا زجر ! ترا و نبودنت را ضجّه می زنم بانو نیستی که ببینی... تنها دستهای آسمانی توست که به حجم ِ سنگین شب ِ اندوهم چیره می شود تنها طنین صدای دلنواز توست که مرا می بَرد تا اوج تا تماشای فوج فوج پرستوی عاشق! برای من ِ ماهی ِ دچار به آب ،تنگ ِ کوچک قفسی بیش نبود با تو به دریاها رسیدم! این منم عاشق چشمان ِ خیال انگیز ِ تو ! ایستاده ام در تند باد حادثه، روبرویم دشت ِ حیرانیست ، پشت ِ سر هم هر چه هست خاطره های شاد ِ با تو بودن ... چرا نمی آیی؟ طلوع کن از دل ِ این شب ِ سیاه ، من به تو ، به در هوای تو قلم زدن دچارم ! برای رها شدن از درد ِ مزمن ِ تکرار، بهانه کم دارم! (بهانه ام باش) به ملاقاتم بیا در این هیچستان ِ تباهی، بیا و ببین چه شبها اینچنین پریشان، انتظار ِ آمدنت را های های گریسته ام! نفس نمی خواهم ، این نیمه جان هم فدای تو ،بگذار در ابدیّت ِ دستهایت گم شوم بند نمی آید این هق هق مکرّر ،کاش بودی! به اندازهء ِ هزار سال نوری دلتنگم! این است حال ِ من ِ خراب در شب ِ کبود ِ بدون ِ تو ! .... .. پ ن : اگه بارون ِ عزیز ِ با تو بودن می گرفت؛گل ِ سرخ ِ قصه مون تشنهء شبنم نمی شد
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |