| قَــدر ِدوّم | ||
|
سلام _____________1 سخت است از وزن ِ شب گفتن که سنگین است و لبالب درد ،سراسر اشک سکوت وهم آور ِ امشب خبر از یک فاجعه یک سونامی یک تراژدی ِ خیس می دهد. گویی آسمان بیقراری می کند برای باریدن ...دل ِ زمان هم گرفته امشب ! سرد است دقیقه ها گویی رخوتی گنگ و پریشان سایه انداخته به پوست کشیدهء ِ شب! کوچه های پیچ در پیچ در انتظار ِ صدای پایی گمنام و گمنامی که هرگز باز نمی آید؛ می رود تا معراج ! دور می شود از صورتک های زمین... گاهی فریاد یک مرد شنیدنی نیست با بغض در گلو سر به چاه ِ بی کسی های های باید کرد ..! سوز ِ جانسوزیست در سکوت، تمرین ِصبوری بر عبور از جهل ! درد ِ جانکاهیست فهمیدن و نداستن که چه باید کرد با اینان که می بینند امّا کورند، می شنوند امّا کرند ! قلب ِ شکسته اش امشب آرام می گیرد آن مرد که براستی مــرد بود بین آنهمه نامرد ِ پست! به قرار می رسد دل ِ بیقرارش که آرزومند ِ رهایی بود از قساوت ِ آبستن ِ زمین ! آن مرد می رود و مردانگی هم می رود .... شب می مانَد و ضجّه های یتیمانی همه سردرگم که کجاست و چرا نمی آید مرد ِ مهربان ِ شب؟! شب می مانَد و صدای گریه از خانه ای در دورها که: رفت و چرا رفت او که اَنیس ِ دل ِِ ما بود؟ شب می مانَد و هق هق ِ پیچیده در زمان که دیدی ستون ِ آسمان هم پر کشید؟ شب می مانَد و من که گم شده ام و معلّقم انگار در فضایی همه اش سوز ِ فراق ! شب می مانَد و حجم ِ سنگینش که بر شانه هایم سنگینی می کند! شب می مانَد و دستهای من که به نیاز بالاست به شوق ِ نگاهی، به ذوق ِ اشاره ای! _____________________2 با همین چشمان ِ خیس ، با همین دل ِ پر درد ، با همین تن ِ آلوده به تباهی این منم درمانده ای وامانده ،مسافری جا مانده ، پر ِ کاهی حیران ! گر تو نگاهم نکنی یا که جوابم بکنی یا که پناهم ندهی یخ می زنم خشک می شوم جان می دهم با زجر ، محو می شوم در ولع ِ تکرار ! ای صاحب ِ هفت آسمان ! ای مبداءِ نور ای جاری ِ زلال ِ آفرینش ای صاحب ِ اراده خدای پاک ِ احساس !! منم گمشده ای غمگین در پیله های انزوا رهگذری بی مقصد ، حیران ، مست ِ کلام نوشی دچـــار ! منم افتاده ای در دوردست ،جایی میان ِ ماندن و رفتن ، فرضی محال هم آغوش ِ سراب! گوشه ء ِ چشم ِ تو می تواند که انقلابی بکند ،می تواند که برهاند ، می تواند که بهانه باشد! به هزار نام ِ آسمانی صدایت می زنم با التماس صدایت می زنم و می بارم واژه های خیس را ،درد ِ دلهای پریشانم را که فقط تو امین ِ شنیدنی ! کتابت را به سر می گیرم و گم می شوم در های های اشک و اَمّن یُجیب های پیچیده در آسمان ... کاش نگاهی بکنی .
پ ن : سُبحانَکَ یا لا اِلَهَ الاّ انتَ ، الغوث الغوث ،خَلِّصنا مِنَ النَّار ِ یا رَب!
| ||
|
| قدر ِ اوّل | ||
|
سلام صاحبخانه خانه ای؟! میهمان نمی خواهی ؟! نه نپرس که من کیم ؟ خود هم نمی دانم ، عابری گم کرده راه و خسته ام یا دچاری حیران؟! نمی دانم کیستم ،فقط یادم هست آخرین بار در کوچه های تکرار جا ماندم ! هی به دور خود چرخیدم و همبستر دنیـــا شدم ،بی خود شدم ! در دلم ایمان بود که بر باد می رفت! باز کن درب ِ خانه ات را یکی تنهاتر از تنها به التماس آمده! یکی رسواتر از مجنون ، شیداتر از فرهاد ، غمگین تر از باران، ضجّه زنان آمده! یکی سردرگم و حیران ،پریشان خاطر و افسرده حال با دو چشم خیس آمده! تو چشمهءِ جوشان ِ مهری ، تو بانی ِ ایثار و تندیسهءِ بخشایشی ، یکی گدا آمده! عاطفهءِ سیــّال ِ سخاوت ِ جادویی تو مرا به درب خانه ات رسانیده امشب! باز کن درب خانه ات را چاره ای جز تو مگر هست برای بیچاره ها؟ (بیچاره ای آمده) خـــــــــــدای مهربان ِ من درمـــــــــــــانده ای آمــــــــــــــــده! من پر از درد ِ دلم ، لبریزم از بغض های خفه، از باران باران اشک آمده ام از اعماق ِ پریشانی ، از درّ ه های یاءس ،از دشت های پست ِ بی یاوری آمده ام ! آمده ام که در پناه ِ امن ِ کریمانه ات گریه کنم ،خالی کنم این دل ِ آلوده به درد را ! آمده ام بگویمت گر تو نگاهم نکنی چه خاکی بر سر بکنم ؟ (دورم کن از این کابوس) آمده ام بگویمت مرا هم دریاب این شبها که دستهای قادرت ،طرّاح فردای سال است ! آمده ام بگویمت حال ِ خرابـــم را زیبا کن به دم ِ آسمانی ات ،من به در تو گم شدن محتاجم! ای پروردگار ،ای خدای خوب ای پرورگار ، ای خدای خوب ای پرورگار ، ای خدای خوب مــَــــــن لــــــــی غَیرُکــــــــــــ ؟
پ ن : سالها دل طلب ِ جام ِ جم از ما می کرد ؛ آنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می کرد! لازم نوشت : لابلای ربّنا اغفر لناها منو هم از دعا بی نصیب نذارید لطفاً
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |