| قدر ِ اوّل | ||
|
سلام صاحبخانه خانه ای؟! میهمان نمی خواهی ؟! نه نپرس که من کیم ؟ خود هم نمی دانم ، عابری گم کرده راه و خسته ام یا دچاری حیران؟! نمی دانم کیستم ،فقط یادم هست آخرین بار در کوچه های تکرار جا ماندم ! هی به دور خود چرخیدم و همبستر دنیـــا شدم ،بی خود شدم ! در دلم ایمان بود که بر باد می رفت! باز کن درب ِ خانه ات را یکی تنهاتر از تنها به التماس آمده! یکی رسواتر از مجنون ، شیداتر از فرهاد ، غمگین تر از باران، ضجّه زنان آمده! یکی سردرگم و حیران ،پریشان خاطر و افسرده حال با دو چشم خیس آمده! تو چشمهءِ جوشان ِ مهری ، تو بانی ِ ایثار و تندیسهءِ بخشایشی ، یکی گدا آمده! عاطفهءِ سیــّال ِ سخاوت ِ جادویی تو مرا به درب خانه ات رسانیده امشب! باز کن درب خانه ات را چاره ای جز تو مگر هست برای بیچاره ها؟ (بیچاره ای آمده) خـــــــــــدای مهربان ِ من درمـــــــــــــانده ای آمــــــــــــــــده! من پر از درد ِ دلم ، لبریزم از بغض های خفه، از باران باران اشک آمده ام از اعماق ِ پریشانی ، از درّ ه های یاءس ،از دشت های پست ِ بی یاوری آمده ام ! آمده ام که در پناه ِ امن ِ کریمانه ات گریه کنم ،خالی کنم این دل ِ آلوده به درد را ! آمده ام بگویمت گر تو نگاهم نکنی چه خاکی بر سر بکنم ؟ (دورم کن از این کابوس) آمده ام بگویمت مرا هم دریاب این شبها که دستهای قادرت ،طرّاح فردای سال است ! آمده ام بگویمت حال ِ خرابـــم را زیبا کن به دم ِ آسمانی ات ،من به در تو گم شدن محتاجم! ای پروردگار ،ای خدای خوب ای پرورگار ، ای خدای خوب ای پرورگار ، ای خدای خوب مــَــــــن لــــــــی غَیرُکــــــــــــ ؟
پ ن : سالها دل طلب ِ جام ِ جم از ما می کرد ؛ آنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می کرد! لازم نوشت : لابلای ربّنا اغفر لناها منو هم از دعا بی نصیب نذارید لطفاً
| ||
|
| چکه های سه شنبــه غمگین | ||
|
سلام ١ من این روزها میزبان ِ بُهت ِ سردی هستم که خیمه زده به حوالی ام و گویا ماندنیست من این روزها مهمان ِ ناخوانده ای دارم عبوس و سرد ، اندوه ِ کهنهء ای که به یاءس ِ نا باوری آلوده است همهء حوالی ام را احاطه کرده است! من این روزها بارها و بارها حسرت ِشانه های امن ِ تو را برای هق هق ِ آرامش ، آه می کشم! من این روزها دلم برایت پر می کشد ! به کدام پنجرهء، کدام روزن ِ منتهی به نور ، کدام جادّهء وصل ،دخیل ببندم نگاهِ انتظارم را؟ تو درمان ِ درد ِ این غریبهء ِ بی سرزمینی ، از ارتفاع ِ حضورت به این حوالی کمی امّید ببار! از آن بالاها از بین دو ابروی کشیدهء زمین و افق، با چشمان ِ اهورایی ات نور ببار بر این برهوت ِ مکرّر ، این تعلیق ِ جریان، این آشفته بازار!! _______________ ٢ راه ِ آرام ِ به تو رسیدن مرا به تو به مزمزهء شیرین ِ قدم زدن حوالی ِ خانهء تو ، می کشاند راه ِ رویایی ِبه تو رسیدن مرا به خود می خواند،به شکوه ِ سکوتِ سحرگاه ِ مه آلودهءِ فرا زمینی ات! راه ِ تو مرا می خواند که بلند شو و این رخوت ِ ماءیوس را با رفاقت ِ صمیمی ِ جادّه ؛ هم آغوش کن! راه ِ خانهء ِ تو مرا به خود می خواند که بال ِ شکسته ،بهانه ای بیش نیست پرواز کن اگر طالب ِ نوری! مشتاق ِ اوجی! اوج ، تویی که مهربان ،من ِ مسافر را زائر ِ بارگاهِ آسمانیت می کنی وقت ِ خوب ِ به تو محتاج بودن ! هوای خوب ِ حوالی ِ تو معطّر است به عطر ِ جادویی حضورت کنار ِ فوج فوج تنهایی ِ من و دل ِ دیوانه ام ! مسحورم می کند برای ایستادن در مسیر ِ باد ! اقامهءِ نیّت می کنم و دل به جادّه می دهم برای به تو رسیدن ! به شوق ِ تو نماز ِ وصل می خوانم! یا مولای هشتم ِ آسمان ِ اعتقادم، به سوی تو پر می کشم ! دریاب من ِ به جنون نشسته را! به شوق ِ رها شدن در امنیّت ِ مسلّم بارگاه ِ زیبای تو ، کاسه ای گندم به دست می گیرم و کبوتران ِ مست ِ شناور در فضای ِ قدسی ات را دانه های شوق می پَرانم و زیر لب آرام می گویم : خوش به حال شما از ما بهتران ! چه صفایی دارد پرواز بر فراز ِ گنبد ِ طلایی رنگت وقت تقلّای غروب برای به شب رسیدن! پرواز در بیکران ِ آرزوها ، سرزمین ِ وصل ! (آه چه رویای خیس ِ محالی !) بالهایم در این اوج ِ تماشایی ،اعجاز ِ عطوفتیست آسمانی که از چشمان ِ مهربان ِ تو متصاعد می شود! مولای سبز پوش ،دلم هوای مشهد ِ تورا دارد ، بطلب! این روزهای استخوان سوز را تنها تو درمانی! ________________________ ٣ یاد ِ تو هرجا که هستم با منه وقت ِ خوب ِ گریه هام که از سر ِ دلتنگیه تنها تو میای به یاد ِ من ! پا می ذاری حوالی ِ خیال ِ من وقت ِ بی وقت ِ هجوم ِ زجر ِ غربت، یاد ِ تو میاد میشینه روبروم از تو می گه ،منو آروم می کنه وقتی که بارون می آد و دونه هاش به پنجره به سقف این اتاقک ِ بدون ِ تو، ملودی ِ غُصَِّه رو تکرار می کنن، یادِ تو حریم ِ امن ِ هق هقه ، نفس نفس زمزمهءِ رفاقته ! به خدا یاد ِ تو هرجا که هستم با منه ! میاد و منو با خودش تا اون دورها می بره ! منو تا اقیانوس آرام می بره ، تا تنفّس هوای ِ پاک ِ با تو بودن می بره! تو و یادت واسه من یه یادگار ِ بی نظیرید ،یادگار ِ نگاه ِ مهر ِ خدا به من ِ گم کرده راه! آخه من با تو و یاد ِ قشنگ ِ با تو بودن لحظه رو طی می کنم تا به فردا برسم! یاد ِ تو هرجا که هستم با منه تو خیابون لابلای ِ آدمکها زیر سنگینی ِ ِ رگبار ِ نگاهِ تندشون من با یادت دلخوشم، ادامه می دم بودنم رو آخه یادت منو تا اونور ِ اَبرا می بره ، می بره به سرزمین ِ آرزوها وسط ِ حوضچهء رویاء تا خود ِ آرامش ِ مسلّم ِ آغوش تو ! یاد ِ تو هرجا که هستم با منه ! یاد ِ چشمای قشنگت منو داغون می کنه نیمه شبا وقت ِ سحر نماز ِ عشق می خونم سپیده دم، اِقتدای من شکوه ِ یادته ، تقدّس ِ نگاهته! ببین منو سبک شدم تو دستهای ِ خیال ِ تو ، جدا می شم با یادِ تو از سنگینی ِ حاشیه های آدمک های زمین! خیال ِ ناز ِ تو منو با خودش می کشونه می بره تا خواب ِ عزیز ِ با تو بودن با تو رفتن با تو موندن با تو تا دل ِ ترانه یکنفس ، نفس کشیدن ! یاد ِ تو هرجا که هستم با منه من با یادت دلخوشم سوار ِ لحظه ها می شم پر می کشم تا خود ِ چشمای نازت من با یادت اوج می گیرم جدا می شم از زمهریر ِ فاصله های کبود! با تو و یاد ِ قشنگت شب ِ من مهتابی میشه بانوی همیشه جاری ِ خیال ِ من ! یاد ِ تو هرجا که هستم با منه و من ِ به یاد ِ نازت مبتلا ، عاشق ِ حسّ ِ قشنگ ِ با تو بودن ، عاشق ِ از تو خوندن می مونم ! ________________ شبم به نیمه رسیده و من همجنان با کلمات گلاویزم دلم آرامش ِ ناز دستان ِ ترا می طلبد که بانوی مهری و چشمان ِ خیال انگیزت فانوس ِ من ِ شبزده! ترا و آغوش ِ گرم ِ ترا آه می کشم و همبستر خیالت تا آنسوی مرزهای جنون شب را به سر می کشم! شب ِ بی تو سرد است من و این حال ِ خراب ،دلتنگ با تو بودنیم ، ببار هوای خوب ِ آمدنت را !
پ ن : یاور ِ همیشه موءمن تو شبو از من گرفتی !
| ||
|
| خط خطی | ||
|
این منم ایستاده در بادهای بارور اشک ، گرفتار های و هوی تو چقدر تنهایی! این منم پریشان حال ِ منزوی ....خانه ام هیچستان است ، هیچستان ِسکوت، حوالی ِ گریه... پرم از بهانه های ریز و درشت برای باریدن و باریدن ... پرم از تو که نیستی تا در برت بگیرم و تکیه به شانه هایت های های ...های های... های های... این روزها سر به دیوار ِ بیکسی ام تصویر ناز چشمانت را در افق باورهایم می کشم و گوشه ای می نشینم و دریا می بینم و تویی که ایستاده ای در ساحل ِآرزو ... دلم تنگ است و روزهایم زرد .. آه اگر می بودی ... آه اگر می بودی..
| ||
|
| بی تو از هیچ هم خالی ترم | ||
|
این دورها همین حوالی ِ سکوت ،پنجره ء خیال من رو به آغوش تو گشوده است رو به تو که نهانی و از هر آشکار پیدا تر .. رو به تو که آسمانی نشین این کلمات گیجی رو به تو که بال و پری داری به وسعت انتها.. رو به تو که بهانهء این واژه های سردرگمی دلم به خیال آبی تو پناه آورده است و از عمق این دقیقه های زرد ترا می جویم که بالا نشین این تن ِشکسته ای ... این قامت ِ پریده رنگ ! بیقرار آرامش در تو غرق شدنم ... آرامش زیبایی که در فلس نابهنگام تنهایی، یاد تو احاطه ام می کند.. این شبها این ماه این لحظه هایی که از آسمان انگار واژه می بارد من ترا کم دارم ! دستهایم به التماس رو به دل ِ آسمان بالاست : که ای آسمانی ِ مهربان نگاهم کن ..!
پ ن : دوستت دارم و دوستت دارم | ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |