| خداحافظ 89 | ||
|
سلام از دوسه کوچه آنطرف تر صدای پای بهار می آید ،گوش کن .... پری ِ زیبای فصل ِ آرزوها، خرامان بر برفها می رقصد و می آید و انگار نمی داند که در این هیچستان کسی به انتظارش نیست! نمی داند اینجا تنها یک فصل دارد ، نه بیشتر نه کمتر ، زمستـــان و هوایـــی بس ناجوانمردانه ســرد! اینجا به تلخی ِ سکوت ِ سه شنبه های گورستان می مانَد وقت ِ دلتنگی ِ ارواح ِ سرگردان! اینجا احساس آنقدر یخ زده است که گویی به تندیسی می مانَد یادگار ِ گذشته های دور! زمان ِ شیطنت های شاد ِ کودکانه زیر ِ چتر ِ حمایت مادربزرگ ، آن روزها چه زیبا بود! آن روزها دلــها آنقدر زلال بودند که می شد جوشیدن ِ احساس را دید و ناب ِ ناب حس کرد! آن روزها مَــــرد اگـــر می اُفتاد مـــردانگی نمی اُفتاد ؛ دستها برای دست گیری فراوان بودند ! این روزها مرد که نمی بینم ، مردانگــی هم مدّتهاست غریب مانده! آری احساس ، این روزها خاطره ای بیش نیست آنهم اگر مناسبتی باشد دوسه روزی آفتابیســت و بعد ، امتدادش تا نمی دانم کجا خاکستریست! این روزها دل ِ من زمستانیست سرد ِ سرد و سرزمین ِ حاصلحیز ِ واژه هایم به سوگ ِ ترانهءِ امــید نشسته است! چقدر دلم برای کودکی هایم تنگ است ، وقت ِ خوش ِ دارا و سارا ،حسّ ِ شیرین ِ آمدن ِ مرد در باران! این روزها دستهایم تنهاست و کاش می دانستم در بوران ِ بی کسیها ، عشق کجا جا ماند؟! شهر ِ من ، کشـــور ِ من ، دوست ِ من ، و دوست ِ دوست ِ من هم این روزها در پیله های یخ گرفتارند! پشت ِ سر که جز ویرانی خاطره ای نیست و روبرو هم کورسویی اگر هست ســراب است ، ســـراب!! زنگها مدتهاست برای کسی به صدا در نمی آیند ،نه مسافری می آید و نه دیگر رمقی مانده برای فلس ِ انتظار !! بُهت قدّ ِ تمام ِ علفهای هرز، ریشه دوانیده بین ِ تار و پود ِ لحظه هایم و از این هم آغوشی ِ ظالمانه ،یک اندوهِ خیس نطفه می بندد! اندوه ِ نبودن ِ او که طنین ِ شیرین ِ صدایش ، آسمان را به وجد می آورد برای باریدن!برای بــاران و من محو می شدم در همخوانی ِ هماهنگ دانه های بــاران با شکوه ِ حضور ِ او! انگار تمام ِ نُت های این ملودی ِ زیبا با نام ِ او شروع می شد ،با نامش به اوج می رسید و زمزمهء نامش نقطه چیــن ِ پایان بود! من و این جای ِ خالی باز به هم رسیده ایم و قلمم گیج شده است که آحر خدایا او مگر کیست که این آشفته حال، اینچنین مجنون و رسوا اسیر ِ کوچه های جستجوست؟! می بینی چه تلخ می نوازد دلم ؟؟! ساز ِ دلم ناکوک است بــانوی آسمانی ِ من ! خط بکش به ستارهء شمال ، من در مدار ِ تو می چرخم ، راه را گم نخواهم کرد! خط بکش به فاصله های غرق ِ ابهام ِدستهامان برای یکی شدن ! خط بکش به ابرهای کبود ِ زمستان ِ شهرم و عبور کن از سایه های تکراری ِ جا مانده به دیوار! این شهر این مرد این لحظه ها ،بیقرار ِ با تو بودنند ،بیا و برای آشتی من با من، سیب بیاور ،سیب سرخ ِخورشید! تو نمی دانی که چه سخت است معلّق بودن بین نبودنت و خاطره روزهای خوش ِ با تو بودن! اینکه چه بود و چه باید می شد و چه شد که اینگونه شد به جنونم می کشاند ، نیستی که ببینی! بگذریم ! این هذیانهای گیج از حوصلهء من خارج است امشــب! حقیقت این است که تو هفت آسمان دورتر از من، درون ِ کلبه ای شاد، هفت سین ِ بهار می چینی و من اینجا بی تو هفت سین ِ درد را آه می کشم ! سکوت می کنم به حرمت اشکهای بی صدایی که بی تو شبم را به سحر می رسانند ! سرما را به آغوش می کشم به جبر ِ نبودنت در این لحظهء تهی! سبدی ترانه به یاد ترانه هامان زیر ِ باران وقت ِ بی وقت ِ بیتابی ها! سرمه را به چشمان ِ دریدهء شب می کشم آنچنان موّاج تا که غرق شوم در اقیانوسش و آرام بگیرم! سیاه مشق های عاشقانه هامان در کوچه های التهاب یادت هست؟خط خطی هایم بر پوست ِ کشیدهء شب ! آن دوستت دارم ها! سردی ِ نگاه ِ خیرهء مرد ِ درون ِ آینه را آه نکشم چه کنم؟! سین ِ هفتم هم با تو آسمانی نشین ِ این دل ِ دیوانه! ( تا بوده همین بوده ؛تمام ِ ناتمام ِ من با تو تمام میشده)! منم و همین حال ِ خراب تا لحظهء تحویل ِ سال. تا تولّد ِ بـــهار! تو امّا کاش هم آواز ِ پرستوها ،چکاوک ها،قناری های شاد،مســـت باشی از حَوِّل حالِنا های سفرهء خانهء خوشبخت! من اینجا زیر لب ( اَلا بِذِکرِه الله تَطمَئِنَّ القُلوب) می خوانم و برایت از جان از دل ، دل خوش می خواهم! شب مرا به خود فرو می بَرَد و این دو سه خط نامه هم به واژهء ِ پایان می رسد! ( اسفند ٨٩)
پ ن :آزادی زندانیان ِ دربند ، پایان ِ برادر کشیهای از سر ِ قدرت، شفای تمامی بیماران، وصالِ عاشقان ِ پاک،سلامتی تو و خوشی ِ دوستان ؛شادی ِ روح ِ مادر : سال نو مبارک!
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |