| یعنی که محو می شوم اینجا بدون ِ تو | ||
|
سلام شب ِ من شب ِ غمگین ِ پاییز و دل ِ من تنگ ، تو از شب و دلت بگو ! حال ِ من تعریفی ندارد ، جان به تنم آویزان مانده و دست و پا می زنم در سراب ، تو از حالت بگو! اینجا جز حوصله همه چیز هست ؛سکوت و هق هق و سردرگمیها ،تو از پشت پرچین ها بگو! اینجا دم و بازدم ها تکراریست ، عابران ِ شهر ِ من همچنان گیج و عبوری ؛همچنان مات و عبوس! برگها زیر ِ پاهاشان له می شوند ، خرد می شوند، می شکنند ،اصلا چه می دانند که چه زجریست دچار بودن! چه سخت است دل در گرو ِ دلبری زیبا داشتن و او در جوار فاصله ها نهان، نایاب! درد است سر به دیوار کوفتن و حسرت ِ شانه هایی امن وفت ِ بی وفت ِ گریستن! من مانده ام و نقش ِ ناز ِ خیال ِ تو بر گسترهءِ افق ، من مانده ام و تصویر چشمان ِ آسمانی ِ تو! من مانده ام و این دل ِ بیتاب که دم به دم نبودنت را آه می کشد و آشفته می رود تا اشک! من مانده ام و کرور کرور آرزو که می روند تا کنج ِ محال ! من مانده ام و همین شب ِ دلگیر ، تو از آسمان ِ آبی آنجا بگو ! بگو با من ،تنها صدای تو خوب است ،آرام می شوم با نجوای انگشتانت بر پهنهءِ کشیدهءِ شب! آرامم کن ای بهانهء هر چه خاطرهءِ خوب ! ای سرآغاز ِ ترانه ، ای خوب ِ صمیمی! منم و همین چند خطّ ِ گیج ، تو از امید ِ سرزمین ِ عشـــق بگو !
پ ن : اینجا به جز دوری ِ تو چیزی به من نزدیک نیست!
| ||
|
| عشق ،صدای فاصله هاست | ||
|
سلام عشق ، همان بغض ِ پیچیده در ساز دلتنگیست! عشق ،صدای ِ زمزمهء جاری ِ باران است به کویری که سالها پیش از این از تشنگی جان داده! عشق،برق ِ آشکار دو نگاه ِ مات است که در تلاقی ِ دو احساس ِ سردرگم به هم خیره می مانند! عشق، لالایی اندوهگین مادریست پشت دار ِ قالی ِ خاطره های مردی در باد ، در سراب برای کودکی از او به یادگار! عشق ،صدای ِ هق هق ِ منتظریست پشت پرچین ِ خیال ! عشق ، رقص زیبای قاصدک هاست پشت پنجره های غبار گرفته، پشت دیوار دیوار فاصله! عشق، صدای همین فاصله هاست، فاصله بین من ِ مجنون تا تو که بیرحـــــمانه زیبایی!
پ ن : گم شدم تو پاییز ،دستهای گرم تو کو؟!
| ||
|
| پاییز | ||
|
سلام آمد از راه فصل ِ زرد بیقراری فصل دلهای پریشان ،فصل ِ برگ ها و ضجّه هاشان زیر ِ پا! فصل شباهنگ ِ غمین ِ مرد در خیابان ِ بلند ، پرسه های بی هدف ، درد ِ دل با چشم ِ خیس! فصل ِ غروب های مبهوت و مات،فصل ِ شکستن ِ من در روزگار ِ بی تو ! تو و آنهمه خاطره در باد ، در یاد ، من و این ویرانی ، من و این تنهایی ،اشک های بیصدا! آمد از راه پاییز ،فصل ِ گم شدن ِ عاشق، تنها و سرگردان، حیران در جستجوی نیمهءِ گم شده اش! فصل ِ شکوفایی ِ اندوه میان ِ واژه ها ،های و هوی انتظار ِ کوچه ها،فصل ِ بغض های نابهنگام!! سمفونی کلاغ ها روی این دیوار ها ( بین ِ من و تو چه بسیار دیواراست از فاصله ها) سلام پاییز ای فصل ِ خوب ِ من ! تو آشنایی با لحظه هایم! من و تو یکدیگر را می فهمیم ، من و تو هر دو از روزهای خوب خاطره داریم! خوش آمدی امّا دیگر از من نشانی نیست ،پیش از این ها محو شدم در کوچه ها پیش از اینها جان دادم ، ردّپایم را هم که باران شسته است! خوش آمدی امّا ترا به عشق سوگند این بار با برگهای خشک مدارا کن!! شاید آبستن خاطره ای خوش باشند از روزگاری که سایه بودند به راز و نیاز ِ دو پریشان عاشق! خوش آمدی امّا ترا به عشق سوگند این بار کمی آرامتربا طماءنینه از هوای خاطره هایم بگذر ، بگذار یک دل ِ سیر به یاد چشمانش گریه کنم ...بگذار تماشایش کنم! آخر می دانی؟! دلم امشب عجیب گرفته ، هی سر به دیوار می کوبد که : کجاست او که می گفت غم ِ ترا نبینم؟! کجاست او که شانه هایش وقت ِ هق هق امن ترین جای زمین بود؟! کجاست او که نیست امّا سنگینی نگاهش تا بیکرانم جاریست؟! خوش آمدی پاییز ، منم و این قلم ِ شکسته و چند تکّه کاغذ ، همین گوشه ها می باریم باقی هرچه هست به کام ِ تو !
پ ن: ندارد.
| ||
|
| عاشقانه ای برای نرگس چشمانت | ||
|
سلام ای عشق همه بهانه از توست من خاموشم این ترانه از توست تو که بی بهانه نطفه می بندی در دلم و قد می کشی تا فراسوی مرزهای باورم تا تلاقی بوسهء زمین و آسمان جایی در افق همانجا که دو چشم ِ زیبا، خیره به من به خود می خواندم و من در نی نی ِ آن دو چشم ِ زیبا گم می شوم و می روم تا باور ِ اینکه با خیال چشم او من زنده ترینم .... جریان دارم هنوز ، با او من می شوم ... می بینی عشق ؟ می بینی تا کجای سرزمین بیات ِ دلم ریشه دوانیده ای؟ می بینی تو که می آیی خیالم تا به کجاها می رود؟ می روم تا خود ِ به او رسیدن من و این واژه های خیس فدای هر دل تنگی که سر به دیوار ِ بیکسی ها نام دلداری را زمزمه می کند شباهنگام وقت فلس نابهنگام ِ اندوه...! من و این واژه های خیس فدای اشکهای یکی عاشق خیره به قاب ِ عکسی در دل ِ شب تنهای تنها ای عشق همه بهانه از توست من خاموشم این ترانه از توست دچار یعنی من !! منی که در وانفسای این دقیقه های کبود تصویر زیبای چشمان ِ اورا به شعر می برم و از حسرت ِ نبودنش واژه می بارم های های ... با چشمان ِ مست ِ او بود که شعر در سرزمین ِ کلمات ِ من ریشه دوانید و من شاعری شدم با دستهای بارانی ، شدم راوی ِدقیقه های بی او ، شدم قصِه گوی غصه های ِ دل ِ عاشق! کار ِ دل ِ من از ابا گذشته است ،من پیش نرگس زیبای چشم ِ او کولی ِ شهر ترانه های ابری ام؛ شده ام مجنون ِ ثناگوی غریب ِ شهر چشمانش ، شده ام دیوانهء خاطره هایش ، شده ام یک مست ِ کلام نوش ِ دچار! با او یاد گرفتم طپیدن ِ دل ِ زخمی ام درون سینه بهانه می خواهد ، او بهانه شد برای برخاستن ، برای آبی دیدن لابلای این همه خاکستری ِ محال ..! او آمد و در دستانش برگ ِ گل ِ یاس و بر لبهایش لبخندی ملیح از جنس لطیف مهر خدا، او آمد یزدان ِ پاک ِ سرزمین ِ موعود اورا به لحظه هایم هدیه داد و من با او به راز مبهم زمزمهء شبنم ها رسیدم شبنم هایی که با شروع باران نطفه می بندند و با گلبرگهای گل ِ سرخ عشق بازی می کنند و باران که بند می آید پر می شوند از بغضی غریب که چه زود می گذرد عمر خوشبختی ما ، بر چشم به هم زدنی سرمای پاییز به انجمادمان می رساند....! آه باران این سخاوت محض ِ دل ِ رحیم ِ پروردگار ... باران که می بارد من بیدار می شوم ترانه هایم جوانه می زنند ، آفتابگردان می شوم و قبله ام می شود آسمان ، و نگاه می کنم ، انگار در دل ِ آسمان دو چشم با زیبایی ِ خیره کننده ای به خود می خواندم من گم می شوم در افسانهء یکی بود و یکی نبود ِ روزگار ، باران به شیروانی اتاقم آهنگ می دهد و من تماشاگر سمفونی ِ زیبایی می شوم از بخشش ِ آسمان و دانه های باران بر سقف نمدار ِ تنهایی ِ شبانه ام .. و او با باران می آید و قد می کشد بر تمام حقارت تنم ، وسعت چشمهای ِ آسمانی اش به یک شاهکار می مانَد خیالش را به آغوش می کشم و کودکی می شوم جسور بین آرزوهایی که همه شان به جبر ِ روزگار نطفه های کال ِ اندوه شدند ، تلخ مثل ِ جای خالی ِ مادر وقت ِ خوب ِلالایی .. من از گس مسموم ِ این شب ِ بلند به چشمان ِ زیبای او پناه می برم که از نمی دانم کجا آمد و با خود میوهء ِابتلا آورد .. و من سراپا شوق شدم برای در آغوش کشیدنش که با او به خدا انگار هزار سال نوریست در یک خواب ِ شیرینم ، یک خواب ِ ناز ِ پاییزی در دل ِ شبی از هزار شب ِ جَبر ... او که می آید من تمام غزل هایم را که برای آمدنش سروده بودم به ستاره ها می بخشم ،سرمایهء من چشمان ِ زیبای اوست که مرا با خود می برد تا سرزمین ِ آرزوهای سپید تا مرزهای تسخیر ناشدهء ِ یکی شدن ،تا اُبهّت ِ وصال تا خود ِ خود ِ او ..! رودخانهء ِ آبی و آرام ِ چشم ِ او می بردم تا خود ِ اقیانوس ِ آرام تا مرز ِ بین آه های ممتد و آغوش او .. آه آغوش رویایی ِ او .... کاش رها شوم از این بغض ِ آلوده .. کاش او همین لحظهء مسدود اینجا بود ، این خانهء غمگین به اندازهء حجم سبز ِ او تنهاست، جای جای خانه صدایش می زند.. ای عشق دمت گرم همه این بهانه از توست همهء این سرخوشی ِ شبانه در سکوت ِ مریض ِ خانه هدیهء سخاوت ِ توست من تنها یک نام بودم بین آنهمه نام فراموش شده بین اینکه آه مگر او هم روزی بود؟؟! تو آمدی و با خود ابتلا آوردی و من مبتلا شدم به دو چشم ِ زیبا در بی کران ِ آسمان ِ آبی آسمانی نشین ِ این دل ِ دیوانه، من ترا از دستهای کریم ِ عشق هدیه دارم تا انتهای بودنم دوست می دارمت آنقدر دوست می دارمت تا که مرگ پایانم شود و در آنسوی مه، بی وزن ِ بی وزن در آغوشت بگیرم و قدّ تمام روزهای نبودنت بگریم! پناهم باش بین این همه راهزن ِ لحظه های ناب ! بدون تو من به آهی بندم ، تو که نیستی بوف ِ کور ِ بد آواز ِ شب می شوم (یعنی که محو می شوم اینجا بدون تو ) با تو آرامم نازنین، نرگس ِ چشم ِ مست ِ تو مرا به لالایی ناز ِ مادرم می رساند به خود آرامش با تو من یاد گرفتم فردا یک رویاء نیست، می آید و کاش تو با فردا بیایی و من در حریم ِ امن ِ بودنت تمام بهانه های سادهء خوشبختیم را به کولی سرگردان ِ کوچه های شهر ببخشم ، با تو من بی بهانه خوشبختم ...! کاش با فردا تو بیایی و من با تو ما شوم در جاری ِ مبهم ِ روزگار .. تو از کوچهء شهر ِ دلم خرامان گذشتی و عطر تنت مرا مسحور و سرگردان میانِ این واژه های درهم رها کرد و این دو سه خط شده است که می بینی .. همه اش این فریاد است که ای کاش می بودی.. آه اگر چشمان ِ خیال انگیز ِ تو نبود چه بسا بسیار پیش از اینها دلم لابلای واژه های کبود شبانه جان داده بود (یخ زده بود) ای عشق ترا به آفتاب و شعر و اشک سوگند این دل نوشته ها را به سرزمینش برسان و بگو : یکی این دورها بین چه کنم چه کنم های یک رویای شیرین ِ شبانه به سخاوت دستانش نیازمند است بگو بیاید من به خیال ِ آمدنش دچار آمده ام تا سرزمین ِ واژه هایی همه اش از جنس ِ شکفتن همه اش از جنس لطیف ِ آرزو ،همه اش عطر نرگس ها در باد .. بگو اورا به خدا سوگند که بیاید .. آه مگر خوابم می برد امشب؟ گم شده ام بین آرزوی کبود ِ بودنش در همین لحظهء گنگ ، دمم ،بازدمم نام اوست بگو بیاید.. جان گرفته ام بین این آرزو که کاش بیاید و من گم شوم در ارغوانی تنش ، مست شوم با بوی پیراهنش ، اوج می گیرم با حریم دستانش ، بگو اوست اوج نشین این من ِ سردرگم ..! ای عشق دمت گرم همه این ترانه از توست وگرنه من کجا حتی خیال تماشا کردنش در امتداد؟!! این دوسه خط هم به انتها رسید و من حال عجیبی دارم با خیال ِ او و چشمهایش که انگار پنجره ایست رو به بهشت ِ موعود .. نازنینم با توءام با تو که هفت آسمان رویایی خیال ِ ناز چشمانت را می بوسم و ترابه خواب ِ آرام سیمرغان آسمان ِ هفتم می سپارم و زمزمهء مردی در دل ِ یک شب سرد پاییزی: تویی ساربان ِ آرزوهایم در کویر ِ سرد باور ها ، پناهم باش بگذار به اعتماد شانه هایت به جنگ شب بروم به ستیز با تردید ها، سراب ها، یاءس به اندوه آلوده را به سینهء شب بسپارم و تکیه به حریم ِ امن ِ بودنت به طلوع به هم آغوشی ِ شبنم و گلبرگها ، به طراوت باران در خیابان ، به آدمکهای عبوس، به شهر، به فردا سلامی دوباره دهم و از جان فریاد بر آرم که ای عشق همه بهانه از توست من خاموشم این ترانه از توست بگذار در اعماق نگاه ِ گیرایت گم شوم و هیچ وقت هیچ کسی پیدایم نکند و تا ابد تا لحظهء ِ جدا شدن روح از کالبد ِ زمینی ام در آغوش ِ خیال ِ تو هم آواز ِ شاپرک ها ی نیمه شب که گرد ِ شمع ِ نیمه مردهء اتاقم می گردند به دور تو بگردم و تماشایت کنم و قدرت خدارا در به تصویر کشیدن تو بی نظیر سپاس بگویم ... خالق ِ این کلمات ِ گیج تویی و خیال ِ تو ، من همین که عابد چشم ِ سخنگوی توءام بسیار خوشبختم آسوده بخواب بانوی شعر و ترانه، قصیدهء ِ زیبای عشق ! من خوشه چین ِ کَرَم ِ تو لابلای پرتو ِ چشمان زیبایت تا خود ِ صبح عالمی دارم بی نهایت تماشایی! من با خیال ِ حضور ِ تو در لحظهء جاری شاعر ِ واژه های حسرتم ، به من جسارت ِ فریاد بده ، از این سکوت ِ زرد به تنگ آمده ام ، ترا می طلبم که هدیهء ِ والای عشقی به این شبزدهء ِ بی در و پیکر.. آسوده بخواب پری ِ ناز ِ رویاهای کودکی ام ، عاشق مریض ِ تو تا طلوع فردا قداست ِ حضورت را به نماز می ایستد و در سجدهء شکر از خالق آسمان و زمین شادیت را تمنا می کند که به خود ِ خدا سوگند دنیا با لبخند ِ تو زیباست .. شبت آرام بهانهء ِ خوشبختی ام !
پ ن : تویی عاشق تر از عشق__________ تویی شعر مجسّم !
| ||
|
| جمعه | ||
|
سلام حال دلم بارانیست گمم گنگم در سرم درد جولان می دهد گویی از این حجم ِتکراری به جان آمده است همهء اینها یک طرف ، جمعه به کناری دیگر .. من جمعه ها می شکنم ،نه یکبار بارها و بارها...ساعت کند می شود ، دقیقه ها بی رحمانه صبورند جمعه ها همه چیز هست جز تو ...بیچاره من به هر طرف که نگاه می کنم خیال توست و تو نیستی! هوای خانه سنگین می شود به خیابان می روم در همهمهِء شهر گم می شوم می روم و می روم نمی دانم به کجا فقط هوای رفتن دارم و گم شدن در مسیری که انتهایش باز هم خیال توست و نه تو ! جمعه ها منم و این هذیان های گیج ، منم و دربدر بودن با آه های محال ..منم و این حال پریشان ! آهای تو که هفت آسمان دورتری از این سردرگم ِ آلوده به درد !! به فریادم برس! به فریادم برس ..
پ ن : اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست !
| ||
|
| خداحافظ آبان | ||
|
امشب نه وزن می دانم نه قافیه حوصله ام هم از واژه ها خسته است هیچ نمی دانم جز اینکه جای تو تا بینهایت خالیست! هیچ چیز نمی خواهم جز اینکه تو باشی امّا نیستی ، می بینی؟! در سرم همهمهء ِ یک درد ِ بی درمان است ، نمی شود که نباشی (می فهمی؟) خیالت اگر خیال آمدن دارد بگو بی چتر نیاید،آسمان ِ دلم ابریست، هوای حوصله ابریست!
پ ن : این خط خطی بهونه بود ، دلم هواتو کرده بود ..!
| ||
|
| دوستت دارم بانوی خیال من | ||
|
سلام پاییز قد کشیده با رنگ زرد فاصله افقی ساخته پیش رو همه اش خاکستری... من پر ِکاهی می مانم این روزها موّاج لابلای سایه ها، آدمک ها، متحرّک های رنگارنگ! بین این همه غریبه سوی ِ نگاهم تویی که خانهءِ دلم به نام توست و نیستی کنارم! حجم سبز دستانت باید تا که من از من برگیرد ، اوج بگیرم تا تو ، تا حریم ارغوان ِ چشمهایت! من ترا کم دارم بین این لحظه های کبود ، این قافیه های تکراری ، این سردرد های گاه و بیگاه..این دقیقه های عبوس! من ترا بین اشک های شبانه ام ، بین دلتنگی های بی بهانه ام کم دارم من ترا وقت فلس نابهنگام ِ اندوه کم دارم و به همین آسانی دلم می گیرد و تو نیستی که گم شوم در وسعت مهربانیت! یاد چشمهایت بخیر ...تا نمی دانم کجاهای خیال اوج می گرفتم با افق چشمانت ! با همین سینهء پر درد، با همین دو چشم خیس ترا به باران سوگند از خیال ِ من نرو!! محو می شوم اینجا بدون تو ! می دانی؟ تو فراتر از یک نامی ، عنوان برایت کوچک است ، تو ابدیّتی داری تا نمی دانم کجاهای دلم ...تو بارها بزرگتر از دستهای کوچک منی.. من بین این همه بود و نبود ، بین این همه نقطه چین ِ گنگ به نیاز در تو غرق شدن مبتلا شده ام آسمانی نشین دل ِ دیوانه ام با توءام می شنوی؟ دلم برایت پر می کشد ، کجای این شب ِ سیاه بجویمت تا به فردا برسم ؟! دوستت دارم بانوی خیال ِ من ، تو اوج نشین ِ این واژه های درهم و برهمی ، تو بانی ِ این کلمات ِ گیجی! بیا و این ابرهای فاصله را کناری بزن ، من ساز ِ دلم را بردارم و با هم برویم تا هزار باغ ِ ترانه ... باز باران با ترانه ، با تو و خیال ِ تو می بارد بر سقف نمدار ِ تنهایی ِ من ! من از عمق ِ این شب ِ بلند ترا می طلبم ، به آغوشم ببار حریر ِ رویایی ِ تنت را ...
پ ن : من به هر حال که باشم به تو می اندیشم ..
| ||
|
| خط خطی | ||
|
پاییز جان گرفته می بینی؟ پنجره را باز کن به تماشای غروب بنشین و مرا تصور کن کنج شهری دور لابلای آدمکها پنجرهء خیالم را رو به چشمان ِ خیال انگیز تو گشوده ام و هوای ورم کردهء پاییز را خط خطی می کنم.. بوی باران می آید از کمی دورتر نسیم تندتر میوزد گویی پیک باران است آمده خبر دهد دلم را به همین زودی هاست که در شهر ِ دلم باران ببارد .... بی خیال آدمکها من عاشق بارانم ...باران که می بارد من کودکی می شوم بازیگوش می دوم تا تو تا دخترکی در دور با روسری آبی گل یاسی بر مو ، مو که نه ، خرمن ِ مو!! می دوم تا شعر تا ترانه تا دشت ، گفتم دشت؟ آه آری دشت ؛ دشت ِ احساس .. احساس روز دیدارمان یادت هست؟؟! من بودم و تو بودی و دریا بود و باران ، وای باران چه بخشنده می بارید ... استشمام کن هوا را پر کرده امش از دوستت دارم ها در باد .... پاییز همین جاست ،عاشقانه و زیبا کنار لحظه هایم جاریست ... دلم که تنگ می شود حجم زردش در آغوشم می کشد و می بردم تا هزارتوی خیال.. تا ارغوانی حریم تو ...تا نزدیک در آغوش کشیدنت ... جان می گیرم و به آفتاب به شهر به زندگی می خندم...من تویی دارم که هیچکدامشان ندارند! ببین باران که می بارد تو در آغوشمی گرم ِ گرم ... دستانت را می گیرم و می رویم تا کوچه های شعر قدم می زنیم و می آییم و تو می روی و من می مانم و یاد تو و خیال ِ تو و ادامهءِ باران.. ببار باران.. ببار
پ ن : می خواهمت و می خوانمت و می خواهمت و می خوانمت...!
| ||
|
| سلام پاییز | ||
|
سلام پشت پنجره آن بیرون ایستاده انگشت به لب گرفته تکیه داده به حوالی خانهء ساکت ِ من و آرام آرام نجوا می کند آمدنش را آمده است که ببردم تا خیابان های طولانی شب و ضجّه ِ برگهای خشک زیر پا.. آمده است که ببردم تا تعلیق ِغروب های مات، تا انزوای مرد ِ درون ِ آینه تا خیال ِ او در یاد! آمده است که ببردم تا زردی درخت ِ سیب ِ باغچه ءِ نداشته مان ! آمده است که تا به بارانم برساند و قطره قطره اشک تا سیل ِ دیده ام به راه ِ خیال آبی ِ او در سراب ! پاییز را می گویم ، ایستاده کنج ِ همهءِ این تنهایی و خیره مانده است به من ِ بدون تو ! خوش آمدی فصل زرد ، ببر مرا با خود تا اندوه ِ باران تا غروب تلخ نبودنش .. تا همهمهء کلاغها روی تیر برق همان خیابان بلند انتظار ... تا خود فلس دل ِ بیچاره برای دیدنش.. بیتابم نازنین ، دلم آغوش ِ بی دغدغه ء ترا می طلبد ، بیقرارم... من چشمان ِ خیال انگیز ترا در هالهء اشکهایم لابلای دود سیگار بین بخار قهوه های تلخ می جویم و نیست. کجای این آسمان ِ پر ستاره خیره به ستارهء گمنام مرد ِ درون آینه ای که نمی بینمت! ببین هیچکدام ِ این ستاره ها را نمی خواهم ... ترا می خواهم که پهلو گرفته ای در ساحل خیالم تا نا کجا آبادِ حسرت ! ترا می خواهم و می دانم که عاقبت روزی کنارت آرام خواهم گرفت آسمانی نشین ِ این دل ِدیوانه! می بینی پاییز چه آسان آمد و مرا بُرد تا تمام خیال ِآبی با تو بودن ؟! بیا به پاییز وفادارا بمانیم به حرمت برگهای زرد ِ زیر ِ پا در مشق ِ سکوتمان بنویسیم : دل ِ بی عشق مباد!
پ ن : اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست...
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |