| با حس عجیبی،با حال غریبی دلم تنگتـه | ||
|
سلام شب اینجاست همین حوالی ِگنگ همین بن بست ِ متروک همین نزدیکی ِ اشک همین گوشهءِ غربت! غم اینجاست همین زمان ِ ناجور همین لحظهءِ دلتنگــــ همین کبودی ِ آه همین سنگینی ِ بغض! باد در هوا پیچیده با خودش گلاویز است ، هو میکشد در شب ،هوا هوای ویرانیست! کنج ِ همین کبودی ها در عمیق ترین نقطهءِ آه، یکی به تاریکی زل زده نقش ِدو چشم میکِشَد انگار به بوم ِ خیال! همین دو چشم ِ زیبا رفیق ِ این لحظه هاست،مَحرم ِ این گریه هاست! سرم به زانوی ِ غم خیره به طرح ِ خیال گم میشوم تا خودت،همسایه با حضورت! وقتی به تو میرسم به تو و نزدیکی ات،شب میرود به کنار و رنگ ِ غم می پَرَد! تنها ترا میبینم و از تو حرف میزنم! انگار که درجهانم جز تو دیگر چیزی نیست،تویی همه جهانم! وقتی سوار بر خیالت همسایه ات میشوم گویی تمام میشود هر آنچه ناتمام است ، و از تو شکل میگیرد هر آنچه که در راه است! نمی دانی که تیر ِ ناز ِ چشمت با دل ِ من چه ها کرد،کاش توان ِ توصیف بود ! وقتی خیالت اینجاست هوا زمین زمان همه چیز عجیب خوب است، جادوی تو خوب بلد است کارش را! و من همین حوالی ِ تو همآغوش ِ خیالت به خواب ِ عشق میروم ، ترا به خدا سوگند ترا به جان ِ عاشق ترا به اطلسی ها ترا به واژه هایم ترا به اشکهایم ترا به نور سوگند بگذار تا ابدیّت تا صور اصرافیل دلداده ات بمانم ،همسایه ات بمانم!
پ ن:اگه رو حصیر بشینم اگه هیچ نداشته باشم با تو من مالک دنیام با تو در نهایتم من!
| ||
|
| یاد تو اینجاست ؛ همین گوشــــهءِ دلتنگــــــــ | ||
|
سلام شب است شب ِ یک روز کاملاً گنگ و ملال آور شب تاریک و موهوم ، شب ِ گم شدن ِ من ،شب ِ شکستن ِ من ،شب ِ غمگین ِ جمعه! جمعه یِ بدون ِ تو و دقیقه هایی همه آبستن سوز ِ تنهایی! جمعه نبودن ِ تو برابر است با نیستی ،کم از جنون ندارد او که دچار به بودن ِ توست!! جمعه جای خالی ِ تو کنار ِ خاطره ها، من و گریه و گریه ،من و چرا چراها، من و خدا خداها جمعه جای خالی تو و من و سینهء پر دود ، من و سرفه های کلافه ،من و شب پرسه با بغض! جمعه نبودن تو یعنی کما در حسرت ِ مرگ، دو سه نفس تا سقوط (یک هیچ ِ بلند ِ ممتد!) پردهِ شب یک تراژدی تلخ را به تصویر می کشد که دو شخصیت دارد و بی نهایت کاراکتر ِ اندوه! یکی منم که پرم از پرسه زدن در حوالی ِ حضور ِ تو و یکی هم تو که نیستی و ای کاش می بودی! یکی منم که بی تو محو میشوم وُ می میرم یکی تویی که غرق ِ در زیبایی مثل یک رویایی ،خواستنی امّا دور ،به سراب می مانی! یکی منم که بی تو شبیه هیچ هستم ، گم میشوم در سکوت،نشانه ای ندارم یکی تو که نشانه دار ِ عشقی ،بالابلند ِ غرور ، به شکل ِ ماه می مانی! یکی منم که بی تو بال و پرم شکسته ست ،کز می کنم گوشه ای در آرزوی پرواز یکی تو که خیالت در آسمان ِ دلم می چرخد و می چرخد به شکل یک پرنده، پر از شکوه ِ پرواز یکی منم که بی تو چلّه نشین ِ صبرم ، رسوای انتظار و قافیه چین ِ دردم یکی تو درمان ِ درد ،رفیق ِ خوب ِ گریه ،دست ِ نوازش ِ توست مَحرَم به اشکهایم ! یکی منم که بی تو جامانده ام از مسیر ، گم شده ام در خلاء، هذیان می فروشم یکی تو که چشمانت چشمه های شرابند ، شرابی هزار ساله گیرا و شیرین و ناب! یکی بود و نبود ِ تمام این شعر تویی ، منم که تو نباشی نبودنم عجیب نیست! و من در این حوالی گوشه ای از دل ِ شب ، سرم به زانوی غم ،ترا ترا می بارم! نمی دانی که وقتی هجوم ِ خاطراتت به بغضم می رسانَد ،چقدر جای تو خالیست! نمی دانی که وقتی دلم بهانه گیر است ،چقدر جای تو خالیست! نمی دانی که وقتی هوای تو می پیچد به این خانهء تنها ،چقدر جای تو خالیست! جای خالی ِ تو کنج ِ این تنهایی ، دنج ترین جای زمان است برای باران ،برای هق هق! سرد است و من گرم از همآغوشی ِ خیالت نامت را زمزمه کنان زیر لب می روم تا اشک هی می خوانمت و می خوانمت ، هی می بارمت و هی می بارمت، (به خدا اشکهایم باران ِ عشقـــند!) آنقدر می بارم تا که چشمانم تار می شوند و دل ِ آسمان به رحم می آید و عشق رخ می نماید! نقش ناز گل اندام ِ تو کنار ِ پنجرهءِ خیالم خرامان خرامان انگار در بَرَم می گیرد و من غرق در این آرامش، رها می کنم فریاد ِ پیچیده در پیلهء بغضم را و می گریم و می گریم! آه که کنار تو چه خوب است هوای زندگی(دور از تو بودن هر چه هست بوران ِ درد است) تو که نیستی شب ِ بی تو می تازد به تنم و گام بر می دارد به تکّه های باورم.. تو که نیستی دنیا و هر چه در آن است زشت و تکراریست ، بوی نیستی می دهد! تو که نیستی جمعه های فاصله بوی جُزام می دهد، همه اش دلهرهءِ تنهاییست! و من ننویسم چه کنم؟! می نویسم تا بدانی تا تو هستی سایه بان ِ باورم من به شب تن نخواهم داد می نویسم تا بدانی در زمستانی ترین جمعهءِ سال هم یاد ِ تو گرم ِ گرمم می کند یاد ِ تو اینجاست ، همین گوشهءِ دلتنگـــــــــــ و من با تو ، با تو و یاد ِ تو ، با تو و چشمانت ، با تو وعشق ِ تو از این شب ِ زخمی، این شب ِ بیمار ،به سلامت عبور خواهم کرد .. من ترا دارم باکم از شبیخون ِ سرما نیست ، تا نور از چشم زیبای تو می گیرم هراسم نیست از ظلمت و تاریکی ِشب تا خیال ِ تو هست همه چیز همه جا آرام است، بیش از این از تمام ِ زندگی سهمی نمی خواهم! سهم ِ من از زیستن در این گردونهء تکرار جز حریم خیال ِ تو نیست ،نیست! باقی هرچه هست به نام ِ تو به کام ِ تو ، من همین گوشهء از خیال ِ تو قلم بزنم برایم کافیست!
پ ن : تو با تنپوشی از گلبرگ و بوسه منو به جشن نور و آینه بردی؛ چرا از سایه های شب بترسم؟!(تو خورشیدو به دست ِ من سپردی)
| ||
|
| باران خیالت | ||
|
سلام شب نفس می کشد نه من ! من نفس کم می آورم وقتی هوای نبودنت اینقدر سنگین می شود زیر پوست ِ شب ! بغض ِ تلخ مزه ای زمزمهءِ غریبانه ام را که هزار بار تنهاتر است از فریاد، به هم می فشارد (هوای گریه دارم ) سر به زانوی صبر می گذارم و آه می کشم به فضای اندوهگین ِ برزخ ِ بدون ِ تو! تو نیستی و این یک اتّفاق ِ ساده نیست؛ یک حادثهء ِ مسلول است برای من که مجهولم بدون ِ تو! بیا و ببین احاطهءِ درد را پیرامون ِ این تنهایی! بیا و ببین حسرت ِ نبودنت چه ضجّه ای می زند به دامان ِ بیرحم ِ شب که: دلدارم نیست کمی با من مدارا کن! ( او که باید باشد نیست) بیا و ببین من ِ ایستاده در بی نهایت ِ شب ،چه غریبم میان ِ آدمکهای شاد! من اینجا درگیر به درد ِ نداشتنت هم آغوش اندوهم و تو دور از من و دستهایم به آرزو می مانی! یک آرزوی ناب ِ عاشقانه ، یک حسِّ پاک ِ صادقانه ! جادوی ِ شیرین ِ نگاه ِ تو به من ِ شکسته تن ، دچار شدن و دچار بودن آموخت و من دچار شدم ( دچار به چشم ِ سخنگوی تو بین هزاران چشم ِ پیدا و ناپیدا!) افق ِ چشمان ِ تو بود که به من آموخت ابدیّت یعنی تو و من گم شدم در سوی نگاهت تا نمی دانم کجاها از اولین لحظهءِ دیدارمان چشمهایم انگار به خواب رفت و من از روزن ِچشمان ِ تو بیدار شدم بیقرارم برای در آغوش کشیدنت ، آغوش ِ امن ِ تو مرا به خواب ِ شیرین ِآسودگی می بَرد ! و من غرق در این رویای شیرین ،پوست کشیدهءِ شب را به سر می کشم غم ِ دور از تو بودن به میان ِ واژه هایم سرک می کشد و من به هق هق می روم! جای تو در جای جای ِ این خانه خالیست بانوی ِ مهتابی ِ شهر ِ آسمانها ! کاش بدانی که چقدر محتاجم به نوازش ِ دستان ِ بخشندهء تو در دل ِ این شب ِ سیاه از کدام ستاره کدام هفت آسمان کدام روزن ِ منتهی به عشق به تماشای درخود شکستنم نشسته ای و پیش نمی آیی ؟! آوارهء به تو رسیدن ، غرق شده ام میان ِ واژه های خیس ِ شبانه ام و می روم و می روم من به یک موج ِ پریشان خاطر ِ افسرده حال می مانم که آرزویم ساحل ِ آرام ِ بازوان ِ توست! اندوه ِ شعرم را ببخش بانوی سرزمین ِ عشق، من مدتهاست به تو و غم ِ دور از تو بودن گرفتارم آسمان ِ دلم ابریست و ابرهایش همه آبستنند به خیال ِ ناز ِ تو ! ببار تا بیکرانم ،جان ِ من فدای تو ؛ کویر ِ تنم تشنهء باریدن ِ توست! آسوده بخواب مهربان ِ لحظه هایم ، مرد ِ درون ِ آینه با خیالت زنده است!
پ ن : فقط دلم گرفته بود ،این دوسه خط بهونه بود!
| ||
|
| شعر زیبای خیال تو | ||
|
سلام عشـــق یعنی نفس کشیدن در هوای ِ یکی در خیال ،یکی که در دورها آرمیده در دل ِ احساس! عشــق یعنی آه ِ منُ و تمنّای وصالش در آغوش ِسجّاده ... عشــق یعنی من نه منم!! اوست که می بَرَدَم با خود تا خودش، تا ساحل ِ آرامش ! عشــق یعنیِ رقص ِ باران با العطش های کویر ،( من کویرم تو باران باش و ببار ...) عشــق یعنی درددل کردن با عکس ِ ناز ِ چشمت در دل ِ شب ، لابلای فلس ِ شب بوها! عشــق یعنی جانم فدای تو چرا از در نمی آیی تا غرق شوم در حُرم ِ دستهایت؟! عشــق یعنی سوز ِ نی ِ مردی تنها در بیکران ِ شب نگاهش خیره به دور، تلاقی ِ رویاء عشــق یعنی در نبودت انتظار را ورق زدن ، واژه ساختن ، در ترانه محو شدن ! عشــق یعنی فانوس ِ دریایی در اقیانوس گمگشتگی های آلوده به ترس بی تو بودن ! عشــق یعنی چشمان ِ برمودایی تو آنهنگام که در افق ِ خیالم بانوی فردایی !! عشــق یعنی من بی تو می میرم صحبت از رفتن مکن !! (ماندنی باش مثل شرم ِ اولّین سلام در کوچه های خاطره!!) عشــق یعنی طپش های مُدام ِ قلب ِ من در زمهریر ِ دقیقه های بی تو ، لحظه هایی همه اش آبستن ِ اندوه! عشق یعنی سوار ِ ابرها بودن با خیالت اوج گرفتن تا سرزمین ِ شاپرکها در گستره ای همه اش تو ! عشــق یعنی من و این حال ِ خراب به فدایت ، درمان ِ این درد ِ بی درمان تویی! عشــق یعنی تو که وسعتی داری تماشایی در سرزمین آرزوهای محالم ، هفت آسمان اوج می گیرم با خیالت ! عشــق یعنی حُزن ِ پیوند لحظه هایم با انــتظار یا صاحب این واژه های منتظر !! عشق یعنی بغض ِ نشسته در گلو تنگ ِ غروب وقت ِ خوب ِ اذان ِ زمین به آسمان عشــق یعنی های های ِ دل ِ دیوانه ام در سکوت ِ شبانه درون ِ پیلــه های انزوا !! عشــق یعنی من ِ تشنه به جرعه ای از شراب ِ چشمان ِمستت وقت ِ رقص ِ خیالت شباهنگام! عشــق یعنی کشش ِ مجهول و عطر آگین ِ خیالت در فضای این شهر دور در دل غربت عشــق یعنی بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود که هیچ ، سونامی ِ اشک می شود و جولان می دهد!! عشــق یعنی داغ ِ تو دارد این دلم وقت هق هق های بی کسی کنج ِ در خود شکستنها! کلام پایانی این مرثیهء ِ شبانه حسرت جای ِ خالی ِ توست بین ِ این کبودی ها جمعه در راه است و عنقریب است که من و کویر ِ تشنهء دلم به میهمانی ِ باران ِ اشک برسیم ترا تا همیشه چشم در راهم که بیایی و من و دل در آغوش مهربانت با سمفونی زیبای وصال جاری شویم تا زندگی ، تا فردا ...!
پ ن :چه کردی با ســراب من که قطره قطره آب شد
| ||
|
| درباره اینجا |
 |
| آخرین مطالب ارسالی |
| همسایه ها |
|
| امکانات |